II SA/Po 940/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2010r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenie postępowania administracyjnego postanawia zwolnić K. K. od kosztów sądowych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżąca K. K. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w całości (k. 15 akt rubryka 4 wniosku PPF). We wniosku o prawo pomocy wnioskodawczyni argumentowała, że jest emerytką i otrzymuje emeryturę w wysokości [...] brutto miesięcznie oraz [...] zł dodatku opiekuńczego. Podała, że samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe, w tym pokrywa wszelkie opłaty z tytułu utrzymania mieszkania: czynsz – 220 zł miesięcznie, energia elektryczna – 56 zł na dwa miesiące, gaz – 52 zł na dwa miesiące. Nadto podała, że poddaje się stałemu leczeniu i z tego tytułu ponosi około 100 zł miesięcznie. Wskazała, że za opał zapłaciła 1.400 zł. Posiada mieszkanie jedno pokojowe z kuchnią o powierzchni [...] m². Oświadczyła, że nie posiada żadnego innego majątku nieruchomego, wartościowych ruchomości, czy oszczędności. Do wniosku wnioskodawczyni załączyła kopie rachunków za prąd, gaz, czynsz, opał oraz decyzji o wysokości emerytury. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszej nawet należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Z oświadczenia skarżącej zawartego we wniosku o prawo pomocy wynika, że sytuacja finansowa i majątkowa upoważnia do skorzystania z tego uprawnienia. Skarżąca uzyskuje wprawdzie stałe dochody w postaci emerytury i dodatku pielęgnacyjnego, ale w wysokości, która pozwala na zaspokojenie jedynie najmniejszych i podstawowych jej potrzeb bieżącego utrzymania. Z uwagi na stan zdrowia wnioskodawczyni posiada zwiększone potrzeby koniecznego utrzymania, co skutkuje koniecznością poniesienia dodatkowych wydatków na leki i leczenie. Mieszka w jednopokojowym mieszkaniu, które przeznacza na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. W tym stanie rzeczy przyznać należy wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, albowiem nie jest w stanie ich uiścić bez uszczerbku w koniecznych swoich wydatkach bieżącego utrzymania (art. 246 §1 pkt 2 ppsa). Nadmienić jednak należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 249 ppsa przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska br