II SA/Po 942/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. M. i M. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; oddala skargę Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zwanej dalej "Ustawą") ogłosił w dniu [...] stycznia 2014 roku w trybie konkursu ofert postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 kwietnia 2014 roku do dnia 31 marca 2017 roku umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia do [...] osób - ryczałt miesięczny. W postępowaniu złożone zostały trzy oferty: oferta M. M. i M. G., prowadzących w formie spółki cywilnej przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [...] (zwanych dalej Skarżącymi), oferta V. Ł. i W. F., prowadzących w formie [...] przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [...] z siedzibą w [...] oraz oferta F. sp. z o.o. [...]. z siedzibą w [...]. Na podstawie art. 151 ust. 1 ww. ustawy w dniu [...] 2014 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania. W wyniku dokonanego przez komisję konkursową rozstrzygnięcia postępowania jako podmiot, z którym [...] Oddział Wojewódzki NFZ zawrze umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wskazano F. sp. z o.o. [...].[...] Skarżący złożyli odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania, uzupełnione następnie pismami z dnia 19 i 20 marca 2014 r., zarzucając m.in., że mimo zapewnienia w złożonej ofercie przez F. sp. z o.o. [...].o. diagnostyki RTG, powyższe doznaje ograniczeń z tego tytułu, że podmiot ten nie wykonuje badań diagnostycznych na rzecz dzieci i młodzieży, a także nie posiada tytułu prawnego do lokalu, w którym znajduje się pracownia RTG. Decyzją z dnia [...] 2014 r. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] oddalił w całości powyższe odwołanie od rozstrzygnięcia z dnia [...] 2014 roku . W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż świadczenia z zakresu diagnostyki obrazowej RTG wykonywane są na rzecz F. sp. z o.o. [...] przez B. [...]. na podstawie umowy podwykonawstwa w świadczeniu usług zdrowotnych w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej zawartej w dniu 10 lutego 2014 r. Spółka [...] [...] wpisana została do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą pod numerem księgi rejestrowej [...] zaś treść księgi potwierdza wpis komórki organizacyjnej "Pracownia rentgenowska" zlokalizowanej w [...]. przy ul. [...] F. sp. z o.o. [...]. nie musiał zatem dysponować oderwanym od innych podmiotów tytułem prawnym do korzystania z lokalu - prawo takie gwarantuje podwykonawca. Organ wskazał, iż przedłożone do oferty umowa podwykonawstwa w świadczeniu usług zdrowotnych w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej z dnia 10 lutego 2014 roku oraz deklaracje personelu medycznego wskazanego w ofercie potwierdzają spełnienie przez oferenta F. sp. z o.o. [...]. warunków koniecznych oraz dodatkowo ocenianych w postępowaniu. Ewentualne zaś uchybienia w tym zakresie, jako niemożliwe do obiektywnego zweryfikowania na etapie prowadzonego postępowania konkursowego, mogą być przedmiotem weryfikacji w trakcie realizacji umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, jednak powyższe pozostaje bez żadnego wpływu na ustalenie, czy komisja konkursowa prowadząca konkurs ofert poprzedzający zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej naruszyła zasady postępowania. Skarżący 9 kwietnia 2014r. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie złożonego odwołania. Podnosili nieprawidłowości związane z wydanym na rzecz F. sp. z o.o. [...]. certyfikatem jakości ISO 9000:2008, a także zakwestionowali rzetelność i legalność dokonanych odbiorów sanitarno - epidemiologicznych w miejscu wskazanym przez F. sp. z o.o. [...] do lokalu, w którym realizowane są świadczenia diagnostyki RTG na rzecz dzieci i młodzieży. Podniesiono również zarzut niezgodnego z obowiązującą procedurą wezwania F. sp. z o.o. [...].o. przez komisję konkursową do uzupełnienia braków formalnych. Decyzją z [...] maja 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm, dalej u.ś.o.z.) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z [...] 2014r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz odnosząc się kolejno do zarzutów formułowanych przez Skarżących. Na decyzję z dnia [...] maja 2014 r., Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, żądając jej uchylenia z uwagi na rażące naruszenie przepisów. W uzasadnieniu skargi podtrzymali dotychczasowe zarzuty, zarzucili ponadto brak wyjaśnienia, jakie okoliczności faktyczne i dane cząstkowe wpłynęły na parametry oceny. Skarżący podnieśli, iż organ nie może ograniczyć się, przedstawiając zasady punktacji, do porównania jedynie liczby punktów uzyskanych przez oferentów na różnych płaszczyznach oceny, nie próbując swojej oceny zindywidualizować i wyjaśnić dlaczego w tym konkretnym przypadku każdy z oferentów został oceniony przyznaniem takiej, a nie innej liczby punktów. Brak odniesienia się organu do stosowanych zasad punktowania jest naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. Jest to istotne m. in z uwagi na kolejny zarzut wobec procedury stosowanej przez Komisję konkursową, która pomimo istnienia obowiązku weryfikacji oferty pod względem prawdziwości już na etapie postępowania konkursowego miała możliwość ustalenia, czy w istocie oferent, którego oferta została wybrana zapewnia diagnostykę RTG w zakresie pozwalającym przyznać maksymalną ilość punktów. Oferent, którego wybrano do zawarcia umowy, zapewnia diagnostykę RTG na podstawie umowy o podwykonawstwo, przy czym posiadany przez podwykonawcę sprzęt nie pozwala na diagnostykę dzieci. Przyznawanie w tej sytuacji maksymalnej liczby punktów za częściowe spełnienie warunków budzi wątpliwości, tym bardziej zatem organ winien wyjaśnić, jakie okoliczności faktyczne i dane cząstkowe wpłynęły na parametry oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał za zasadny zarzut odnoszący się do powyższej kwestii i wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014r. w sprawie II SA/Po 812/14 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] maja 2014r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż ustawa o świadczeniach w art. 134 ust. 1, którego naruszenie skarżący zarzucają, nakłada na Fundusz obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenie postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Jeżeli zatem organ tj. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ, ma obowiązek skontrolowania rozstrzygnięcia także z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, to musi porównać oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców i skonfrontować te oceny z samymi ofertami, zaś ustalenia organu w tym zakresie winny znaleźć stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. odpowiedź w uzasadnieniu decyzji. Dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej niezbędne jest ustalenie, jak przyjmuje się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 10/10) z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, że wybieranie ilości punktów przypadających na daną kategorię dokonane zostało na podstawie przejrzystych i jednakowych dla wszystkich oferentów kryteriów. Sąd wskazał, że wydanie decyzji powinno poprzedzać stosownie do art. 7 i 77 K.p.a. dokładne ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia i dokonanie jego wszechstronnej oceny. Zdaniem Sądu rację ma strona skarżąca, która twierdzi, że obowiązkiem organu rozpatrującego odwołanie było zweryfikowanie jej zarzutu, iż F. sp. z o.o. [...] nie zapewnia pełnej diagnostyki RTG w miejscu realizowania świadczeń – zakresie diagnostyki dzieci i młodzieży do 18 roku życia. Odstąpienie od kontroli prawdziwości danych wskazanych w ofercie F. sp. z o.o. doprowadziło do naruszenia art. 149 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodnie z którym oferty zawierające nieprawdziwe informacje podlegają odrzuceniu. Zważyć należy, iż strona skarżąca nie miała żadnej możliwości udokumentowania tych zarzutów, chociażby z uwagi na ochronę danych osobowych. Ponadto, co istotne, załączona do akt (Tom III akt administracyjnych), a przedłożona wraz z ofertą przez F. sp. z o.o. .umowa podwykonawstwa z dnia 10 lutego 2014 r., nie wymienia wykazu świadczeń diagnostyki laboratoryjnej i diagnostyki RTG będących jej przedmiotem. W tym zakresie w § 2 pkt 2 umowa odsyła do jej załącznika nr [...], którego jednakże do umowy nie załączono. Tym samym Sąd uznał, iż w toku postępowania nie sprawdzono, czy ten oferent zapewnia pełną diagnostykę RTG i czy w związku z tym może otrzymać komplet punktów przewidzianych dla podmiotu oferującego diagnostykę RTG w miejscu wykonywania świadczeń. Sąd wskazał, iż różnica w punktacji końcowej ofert obu podmiotów (skarżących i F. sp. z o.o. [...].) wyniosła 3,33 punktu, a zgodnie z załącznikiem nr 1 do Zarządzenia Nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ.2014.3) zapewnienie w lokalizacji miejsca udzielania świadczeń diagnostyki RTG można otrzymać 5 punktów jednostkowych Bez skontrolowania w tym zakresie oferty F. sp. z o.o. ., obowiązek odrzucenia oferty zawierającej informacje nieprawdziwe nie został wykonany. Sąd stanął równocześnie na stanowisku, że co do zasady sankcją za zawarcie w ofercie nieprawdziwych informacji powinno być odrzucenie takiej oferty, na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy, a nie ograniczenie się do odjęcia punktów z tego tytułu. Powoływanie się przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ na możliwość rozwiązania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w sytuacji, gdy w wyniku kontroli dokonanej już po jej zawarciu okazałoby się, że złożona oferta zawierała nieprawdziwe dane, może być dla wielu podmiotów i pacjentów działaniem spóźnionym. O ile zatem organ ten przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dowodowe w odniesieniu do zarzutów strony skarżącej dotyczących certyfikatów przedłożonych przez F. sp. z o.o. [...] oraz zapewnienia przez tego oferenta personelu medycznego oraz legitymowania się przez ten personel wymaganymi kwalifikacjami, to w odniesieniu do zarzutu braku diagnostyki RTG oparto się na oświadczeniu oferenta oraz ewidencji rejestrowej, z której wynika tylko, że podwykonawca ten w niej figuruje. W ocenie Sądu powyższa kwestia wymaga wyjaśnienia w drodze przeprowadzenia postępowania stosownego dowodowego i odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, co nakazuje uchylić zaskarżoną decyzję. Pozostałe zarzuty skargi Sąd ten uznał za bezzasadne. Od powyższego wyroku F. sp. z o.o. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt. 1, art. 145 § 1 lit c, art. 144 § 4 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.p.s.a.) oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Spółka podniosła, iż w przedmiotowym postępowaniu doszło przede wszystkim do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1) p.p.s.a., gwarantującego uprawnienie do kontroli legalności rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu administracyjnym przez stronę lub uczestnika na prawach strony. Polegało to na pominięciu jej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu i nie zawiadomieniu o złożeniu przez Skarżących skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto skarżąca kasacyjnie podniosła, że WSA w Poznaniu bezpodstawnie uznał, iż dokumenty złożone w ofercie konkursowej przez F. sp. z o.o. [...]. są nieprawdziwe. Twierdzenie to, zdaniem skarżącej kasacyjnie, jest całkowicie niezrozumiałe i niczym nieuzasadnione. Niedopuszczalna i wewnętrznie sprzeczna jest część uzasadnienia WSA, w której sąd powołując się na art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, wskazuje, że oferta zawierająca informacje nieprawdziwe powinna być odrzucona, jak wynika z wcześniejszej części uzasadnienia, oferent nie przedstawił żadnej informacji, która potwierdzałaby możliwość zapewnienia pełnej diagnostyki RTG. Spółka zakwestionowała możliwość uznania informacji nieistniejącej za nieprawdziwą a analiza sądu jest niespójna i opiera się w tym zakresie wyłącznie na wątpliwych twierdzeniach skarżącego. Jeżeli zdaniem WSA oferent nie wykazał w odpowiedni sposób możliwości przeprowadzania kompleksowej diagnostyki RTG, to brak takiej informacji nie należy rozumieć jako jej nieprawdziwość. Niesłuszne jest w ocenie spółki podważenie przez sąd stanu faktycznego w drodze uznania, iż organ administracji publicznej dokonał błędnej kontroli prawdziwości i wiarygodności dokumentów złożonych przez oferenta, tym bardziej, że sąd za jedyną podstawę powyższego twierdzenia przyjął wątpliwą interpretację skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 września 2016r. (sygn. II GSK 676/15) uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2014r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika, skarżąca kasacyjnie spółka nie została pozbawiona udziału w sprawie. Mianowicie – na stronie 39 akt sądowych znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru zawiadomienia skierowanego do F. sp. z o.o. [...]. odebraną przez upoważnionego pracownika wraz z pieczęcią firmową tej spółki. Nota bene, wyrok WSA został doręczony spółce pod tym samym, co dotychczas, adresem. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż art. 33 § 1 p.p.s.a. nakazuje traktowanie jako uczestnika postępowania sądowego osobę, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak podstaw do powiadamiania pełnomocnika podmiotu zainteresowanego, który wprawdzie brał udział w imieniu strony w postępowaniu administracyjnym, lecz nie ustanowił się jeszcze w postępowaniu sądowym poprzez złożenie do akt tego postępowania pełnomocnictwa do reprezentowania strony w tym postępowaniu. Prawidłowo zatem WSA zawiadomił o rozprawie nie pełnomocnika, lecz spółkę F. sp. z o.o. [...]. Zarzut ten był zatem bezzasadny. Odmiennie, zdaniem NSA sprawa się przedstawia w odniesieniu do zarzutów skargi odnoszących się do niewyjaśnienia kwestii zapewnienia przez skarżącą kasacyjnie spółkę diagnostyki RTG dzieci i młodzieży. W ocenie NSA Skarżąca kasacyjnie spółka F. sp. z o.o. [...] .w stawianych w powyższej kwestii zarzutach skargi kasacyjnej zasadnie zanegowała potrzebę przeprowadzenia nowych czynności dowodowych. W ocenie tej spółki WSA w Poznaniu nie miał podstaw do uznania, że oferta skarżącej kasacyjnie winna podlegała odrzuceniu jako zawierająca nieprawdziwą informację. Zarzuciła nadto, iż Sąd pierwszej instancji wydał wyrok z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie po pierwsze – faktu ustalenia przez organ administracyjny, że sprzęt stosowany przez skarżącą kasacyjnie spółkę jest odpowiedni do udzielania świadczeń w zakresie obejmującym postępowanie konkursowe (pkt I/4 petitum skargi) oraz poprzez uznanie, wbrew prawidłowym ustaleniom organu, że dokumenty złożone w ofercie przez skarżącą kasacyjnie są nieprawdziwe, w związku z czym oferta winna być odrzucona, co w jej ocenie stanowi także błędną wykładnię, a w związku z tym niewłaściwe zastosowanie art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach (pkt I/5 oraz II/1 petitum skargi). NSA wskazał, że na mocy § 6 pkt 3 obowiązującego od dnia 15 listopada 2013r. Zarządzenia Nr 64/2013 dot. zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, "Świadczenia mogą być udzielane wyłącznie przez podwykonawcę spełniającego warunki określone w zarządzeniu oraz przepisach odrębnych". W sprawie nie jest sporne, że w formularzu ofertowym w ramach kryterium kompleksowości udzielanych świadczeń skarżąca kasacyjnie spółka F. sp. z o.o. [...] wpisała zapewnienie o "dostępności pracowni RTG w lokalizacji" (oferta skarżącej kasacyjnie, tom III akt administracyjnych). Ustosunkowując się do stawianych przez M. M. i M. G. zarzutów zawartych w odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, a następnie w odwołaniu od decyzji oddalającej to odwołanie, organ odniósł się do tej kwestii, wskazując na umowę podwykonawstwa z dnia 10 lutego 2014 r. zapewniającą m.in. sprzęt RTG w lokalizacji wskazywanej jako miejsce wykonywania umowy przez F. sp. z o.o. [...]., jak również na oświadczenia zgłoszonego personelu medycznego o gotowości podjęcia pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu kwestię powyższą uznał za niedostatecznie wyjaśnioną. Sąd wskazał jako zasadniczą podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji fakt nie dołączenia do umowy podwykonawstwa z dnia 10 lutego 2014 r. załącznika nr [...], do którego odsyła ww. umowa w § 2 pkt 2. WSA podkreślił, że z m.in. uwagi na ochronę danych osobowych strona nie miała żadnej możliwości udowodnienia zarzutu braku możliwości prowadzenia pełnej diagnostyki RTG przez F. sp. z o.o. [...] NSA stwierdził, iż wśród załączników do umowy znajduje się decyzja z dnia 16 marca 2006 r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] – zezwolenie na stosowanie aparatu rentgenowskiego do zdjęć typu [...] producent: [...] , nr [...], co pominął WSA w Poznaniu. Okoliczność powyższa może mieć, zdaniem NSA istotne znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji, gdyż załącznik ten wiąże się z zawartym w ofercie oświadczeniem o zapewnieniu przez skarżącą kasacyjnie sprzętu RTG "w lokalizacji". W tej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny przedwcześnie stanął na stanowisku, iż mogło mieć miejsce fałszywe zapewnienie o posiadaniu aparatu RTG w lokalizacji skarżącego kasacyjnie – F. sp. z o.o. [...] Sąd za podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji przyjął bowiem sam fakt nie dołączenia do złożonego w postępowaniu konkursowym odpisu umowy podwykonawstwa (umowa z dnia 10 lutego 2014 r.) załącznika nr [...] zawierającego wykaz świadczeń diagnostyki laboratoryjnej i diagnostyki RTG będących przedmiotem zlecenia, pomijając przy tym załączony do tej umowy inny dokument – zezwolenie na stosowanie aparatu rentgenowskiego. Wobec powyższego, okazały się zasadne zarzuty naruszenia przez WSA w Poznaniu prawa procesowego, odnoszące się do oceny postępowania administracyjnego przeprowadzonego na skutek odwołania strony od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego doszło do naruszenia prawa procesowego (zarzuty z pkt I/2 i I/3 petitum skargi), polegającego na dokonaniu niepełnej oceny materiału dowodowego sprawy, natomiast nie można stwierdzić, aby miało miejsce naruszenie art. 141 §4 p.p.s.a. (pkt I/4 i I/5 petitum skargi), gdyż uwzględnione zarzuty dotyczą zastrzeżeń co do analizy i oceny postępowania organu, dokonanej przez WSA, a nie wad samego uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, który jasno przedstawia stan sprawy oraz odzwierciedla tok przyjętego rozumowania, pozwalając na dokonanie kontroli jego prawidłowości. NSA podał, że nie jest możliwe na obecnym etapie dokonanie oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż niezbędne do tego jest uprzednie usunięcie wad proceduralnych postępowania. NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji przy dokonywaniu ponownej oceny sprawy obowiązany będzie wziąć pod uwagę poglądy i wskazania zawarte w niniejszym wyroku. W pierwszej kolejności – podda analizie dokument: decyzję z dnia 16 marca 2006 r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] – zezwolenie na stosowanie aparatu rentgenowskiego do zdjęć typu [...] [...] producent: [...]., nr [...] rozważając jego treść w kontekście postanowień umowy o podwykonawstwo z dnia 10 lutego 2014 r. Do omawianej kwestii odnoszą się w szczególności: § 1 ust. 1, 2, 3, § 2 ust 1 i § 3 ust. 3 i 4 ww. umowy. Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy – lokal przy ul. [...] w [...] będący przedmiotem najmu między stronami, jest miejscem udzielania świadczeń przez oferenta – spółkę F. sp. z o.o. [...] Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, zobowiązany z umowy (podwykonawca) legitymuje się wpisem do Ewidencji Krajowej Rady Diagnostyków Laboratoryjnych (nr ewid.: 1386), natomiast w ust. 3 – przywołano m.in. decyzję zezwalającą nr Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] jako potwierdzającą wywiązanie się z zobowiązań wynikających z umowy podwykonawstwa zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy dokonywaniu powyższej analizy należy mieć na uwadze, iż korzystanie z pomocy podwykonawców zostało dopuszczone na mocy § 6 pkt 3 obowiązującego od dnia 15 listopada 2013 r. Zarządzenia Nr 64/2013 DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważy następnie, czy na obecnym etapie uchylenie decyzji Dyrektora OW NFZ w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy zapewnienie o posiadaniu aparatu RTG przez skarżącego kasacyjnie nie byłoby działaniem daremnym, tj. czy mogłoby na obecnym etapie postępowania skutecznie wzruszyć rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, a w ostatecznym rezultacie – doprowadzić do odrzucenia oferty jako zawierającej oświadczenie niezgodne z prawdziwym stanem rzeczy, czy też należałoby uznać za wystarczające w tej mierze poprzestanie na treści umowy podwykonawstwa, która zapewnia m.in. istnienie oraz działalność pracowni RTG w lokalizacji wskazywanej przez skarżącą kasacyjnie spółkę, wraz z załączoną decyzją zezwalającą podwykonawcy na stosowanie aparatu rentgenowskiego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest możliwe nałożenie na organy obowiązku tak skutecznej weryfikacji oferty, aby w każdym wypadku gwarantowała ona prawidłowe wykonywanie wszelkich wymogów narzuconych jej przepisami prawa, w tym – przewidzianych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (tu: Rozporządzenie z dnia 24 września 2013 r.) oraz zadeklarowanych w formularzu ofertowym. Z tego powodu istotnym jest kontrolowanie prawidłowości przestrzegania istniejących procedur, ze szczególnym uwzględnieniem nadrzędnej zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ustawy o świadczeniach), rozumianej jako zakaz dyskryminacji któregokolwiek z tych podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, nie doszło bowiem do wskazywanych przez stronę skarżącą naruszeń prawa ważących dla prawidłowości przyjętych przez organ rozstrzygnięć Na wstępie wskazać należy na skutki, jakie dla dalszych losów niniejszej sprawy wynikają z faktu rozpoznania jej przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek wniesionej przez F. sp. z o.o. [...]. skargi kasacyjnej od wyroku tut. sądu z dnia 3 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Po 812/14, uchylenia przez sąd kasacyjny powyższego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy o p.p.s.a. sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tychże względów sąd ponownie rozpoznając sprawę, będąc związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku NSA nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględnić musi zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne, niż wyjaśnione przez NSA. NSA w wyroku z dnia 22 września 2016r. uznał, że sąd I instancji naruszył prawo procesowe odnoszące się do oceny postępowania administracyjnego przeprowadzonego na skutek odwołania strony od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego poprzez przyjęcie za podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji samego faktu nie dołączenia do złożonego w postępowaniu konkursowym odpisu umowy podwykonawstwa (umowa z 10 lutego 2014r,) załącznika nr [...] zawierającego wykaz świadczeń diagnostyki laboratoryjnej i diagnostyki RTG będących przedmiotem zlecenia, pomijając przy tym załączony do tej umowy inny dokument – pozwolenie na stosowanie aparatu rentgenowskiego i tym samym przedwcześnie stanął na stanowisku, że mogło mieć miejsce fałszywe zapewnienie o posiadaniu aparatu RTG w lokalizacji skarżącego kasacyjnie. NSA w pierwszej kolejności zalecił poddanie analizie dokument: decyzję z dnia [...] marca 2006 r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] – zezwolenie na stosowanie aparatu rentgenowskiego do zdjęć typu [...] [...] producent: [...]., nr [...] rozważając jego treść w kontekście postanowień umowy o podwykonawstwo z dnia 10 lutego 2014 r. Z uwagi na powyższe Sąd ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że w w/w decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. wydanej m.in. na podstawie protokołu kontroli sanitarnej z 28.02.2006r. zezwolono na stosowanie wyżej opisanego aparatu rentgenowskiego do zdjęć w Pracowni [...] przy ul. [...], posiadającej zezwolenie na uruchomienie nr [...] Z umowy o podwykonawstwo z 10 lutego 2014r. zawartej na okres od 10.02.2014r. do 31.03.2018r. wynikało, że zawarta ona została w oparciu o § 6 ust. 2 i ust. 3 zarządzenia Nr 64/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 listopada 2013r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Zgodnie z § 6 ust. 2 tego zarządzenia świadczenia mogą być udzielane przez świadczeniodawcę z udziałem podwykonawców wymienionych w "wykazie podwykonawców", stanowiącym załącznik nr 3 do umowy z uwzględnieniem gotowości do udzielania świadczeń, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, tj. w porze nocnej od 18.00 do 8.00 i w soboty, niedziele i dni wolne od pracy. Zgodnie z § 6 ust. 3 zarządzenia świadczenia mogą być udzielane wyłącznie przez podwykonawcę spełniającego warunki określone w zarządzeniu oraz przepisach odrębnych. Z powyższego wynika, że F. sp. z o.o. mógł korzystać z usług podwykonawców w zakresie oferowanym. Podwykonawca [...] [...]. Spółka [...] wpisana została do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą pod numerem księgi rejestrowej [...], zaś treść księgi potwierdza wpis komórki organizacyjnej "Pracownia rentgenowska" zlokalizowanej w P. przy ul. [...]. [...] zajmuje się udzielaniem świadczeń diagnostyki laboratoryjnej, zgodnie z wymogami stawianymi przez odpowiednie przepisy prawa i posiada laboratorium diagnostyczne wpisane do ewidencji Krajowej Rady Diagnostyków Laboratoryjnych pod nr [...], jest najemcą pomieszczeń stanowiących gabinety lekarskie i gabinety zabiegowe w [...] przy ul. [...] (§ 1 ust. 1 i 2 umowy z 10 lutego 2014r.) F. sp. z o.o. [...]. nie musiał zatem dysponować oderwanym od innych podmiotów tytułem prawnym do korzystania z lokalu skoro prawo takie gwarantuje podwykonawca. Z § 1 ust. 1 umowy z 10 lutego 2014r. wynikało, że lokal przy ul. [...] w [...] będący przedmiotem najmu między stronami, jest miejscem udzielania świadczeń przez oferenta – spółkę F. sp. z o.o. [...]. Zgodnie z § 1 ust. 3 umowy [...] oświadczył, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się również udzielaniem świadczeń diagnostyki RTG, powołując decyzję PWIS wskazującą spełnienie wymogów sanitarnych przez stosowany aparat RTG. Nie było więc podstaw do uznania, że aparat ten nie spełnia wymogów przewidzianych prawem. W formularzu ofertowym w ramach kryterium kompleksowości udzielanych świadczeń spółka F. sp. z o.o. [...] wpisała zapewnienie o "dostępności pracowni RTG w lokalizacji" (oferta skarżącej kasacyjnie, tom III akt administracyjnych). Z § 2 ust. 1 umowy z 10 lutego 2014r. wynikało, że podwykonawca zapewnia m.in. sprzęt RTG w lokalizacji wskazywanej jako miejsce wykonywania umowy przez F. sp. z o.o. [...].o. Z § 3 ust. 3 i 4 umowy wynikało, że zapewnia realizację umowy przy wykorzystaniu profesjonalnego sprzętu i aparatury medycznej oraz z wykorzystaniem własnego personelu medycznego. W świetle tych dokumentów nie można uznać, że F. sp. z o.o. nie wykazał kompleksowości usług, w tym wykonywania diagnostyki RTG. Brak załącznika nr [...] do umowy z 10 lutego 2014r., który zgodnie z § 2 ust. 2 umowy określał wykaz diagnostyki RTG nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że nie została zapewniona diagnostyka dzieci i młodzieży, a tym samym F. sp. z o.o. złożył nieprawdziwe oświadczenie w złożonej ofercie. Zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Odnosząc się do wykładni literalnej art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy. stwierdzić należy, że wprawdzie ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się ustawodawca w tym przepisie, jednakże przyjąć należy, iż przez owe podanie nieprawdziwych informacji uznane winno być takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Należy przyjąć, iż "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy (wyrok NSA z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 476/13). Innymi słowy z podaniem nieprawdziwych informacji będziemy mieli do czynienia w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Podkreślenia wymaga, że nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty. Pomimo braku takiego zastrzeżenia w treści przepisu, nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania. Okolicznościami takimi będą, np. nieprawdziwe informacje dotyczące posiadanego potencjału kadrowego czy sprzętowego (zob. A. Pietraszewska-Macheta Agnieszka (red.), Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, LEX 2015). ( wyrok NSA z 20.04.2016r., II GSK 2623/14). W orzecznictwie NSA zarzut nieprawdziwości informacji podanych przez oferenta dotyczy następujących przypadków: wymienione w części VIII formularza ofertowego sprzęt i aparatura medyczna nie znajdowały się w miejscu udzielania świadczeń (wyrok NSA z dnia 2015-02-18, sygn. akt II GSK 2211/13); uznano za nieprawdziwe oświadczenie oferenta o dysponowaniu ambulansem, jeżeli ten sam ambulans stanowił w tym samym czasie środek transportu zespołu ratownictwa medycznego w innym rejonie operacyjnym na terenie innego województwa (wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1422/13); oświadczenie oferenta co do ambulansu było nieprawdziwe, ponieważ ambulans był już objęty inną umową o świadczenia opieki zdrowotnej, zawartą z Dyrektorem [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1040/12); podanie nieprawdziwych informacji w zakresie zapewniania przez oferenta podjazdów oraz dojść o nachyleniu zgodnym z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 2293/15); podmiot uzyskał wpis do rejestru zakładów opieki zdrowotnej dotyczący rozpoczęcia działalności w zakresie świadczenia usług RTG dopiero w dniu 17 lutego 2013 r., to znaczy, że nie miał takiego wpisu w terminie składania oferty (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1052/12). W przedmiotowej sprawie brak wyraźnego wskazania, że diagnostyka RTG dotyczy również dzieci i młodzieży, co nie wynikało również z decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, przy wykazaniu dysponowania odpowiednim, spełniającym wymogi prawa aparatem rentgenowskim " w miejscu lokalizacji", co omówiono wyżej, nie oznacza, że F. sp. z o.o. podał w tym zakresie nieprawdziwe informacje. W toku postępowania nie ujawniono bowiem żadnych danych wskazujących na to, że ten konkretny aparat rentgenowski nie jest przeznaczony do diagnostyki dzieci i młodzieży. Co więcej odrzucenie oferty stanowi wyraz niespełnienia przez oferenta wymogów formalnych i co do zasady powinno się odnosić do braków formalnych, które można uzupełnić. Na taką intencję ustawodawcy wskazuje brzmienie art. 149 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów lub gdy oferta zawiera braki formalne (np. jak w niniejszej sprawie brak załącznika nr [...] do umowy z 10 lutego 2014r.), komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty (zob. A. Pietraszewska-Macheta Agnieszka (red.), Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, LEX 2015). Zgodnie z art. 149 ust. 2 ustawy w przypadku, gdy braki oferty dotyczą tylko części oferty, ofertę można odrzucić w części dotkniętej brakiem. Co do zasady Sąd w składzie rozpoznającym sprawę ponownie zgadza się, że sankcją za zawarcie w ofercie nieprawdziwych informacji powinno być odrzucenie takiej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy a nie ograniczenie się do odjęcia punktów z tego tytułu. Nie mogło to jednak mieć miejsca w przedmiotowej sprawie. Zwrócić bowiem należy uwagę, że F. sp. z o.o. otrzymał 5 punktów jednostkowych, zgodnie z załącznikiem nr [...] do zarządzenia Nr [...] Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ 2014.3) zapewnienie w lokalizacji miejsca udzielania świadczeń diagnostyki RTG. Odpowiedział bowiem pozytywnie na pytanie "czy oferent zapewnia diagnostykę RTG – w lokalizacji miejsca udzielania świadczeń (gwarantowana obecność personelu w pracowniach minimum w godz. 18 – 20 w dni powszednie w soboty niedziele i dni świąteczne, w pozostałych godzinach zapewnienie gotowości personelu). W świetle wyżej omówionych dokumentów (decyzja PWIS i umowa z 10 lutego 2014r.) nie ma podstaw, by uznać to oświadczenie za nieprawdziwe. Skarżący diagnostyki RTG nie oferowali. Skarżący za brak diagnostyki RTG otrzymali 0 punktów jednostkowych a F. sp. z o.o. za jej oferowanie 5 pkt (tak też trzeci oferent). W przypadku więc, gdyby rzeczywiście okazało się, że diagnostyka RTG oferowana przez F. sp. z o.o. nie obejmuje diagnostyki dzieci i młodzieży skutkować to mogło odjęciem punktów a nie odrzuceniem oferty. Oświadczenie na pytanie udzielone w ofercie przez F. sp. z o.o. nie było nieprawdziwe w zakresie zapewnienia diagnostyki RTG w miejscu. Ze złożonych dokumentów nie wynikało, by nie obejmowało diagnostyki młodzieży i dzieci i by doszło do celowego zatajenia prawdziwych informacji w tym zakresie NFZ bada ofertę pod kątem zgodności a nie faktycznego świadczenia każdej z usług, weryfikacja czego następuje w trakcie wykonywania umowy. Oferent bowiem składając ofertę zobowiązuje się do wykonania świadczeń w niej wskazanych i w sytuacjach gdy nie pojawiają się ewidentne przesłanki do zakwestionowania złożonych dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów prawa do wykonania usługi ( a nie jedynie twierdzenia innych oferentów) NFZ nie ma podstaw do kwestionowania złożonych oświadczeń. Jak podał NSA w wyroku z dnia 22 września 2016r. (sygn. II GSK 676/15) nie jest możliwe nałożenie na organy obowiązku tak skutecznej weryfikacji oferty, aby w każdym wypadku gwarantowała ona prawidłowe wykonywanie wszystkich wymogów narzuconych jej przepisami prawa. Skoro, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie oferent zadeklarował dostępność diagnostyki RTG, złożył umowę podwykonawstwa i decyzję PWIS potwierdzającego posiadanie dopuszczonego do stosowania z zezwoleniem na uruchomienie w terminie składania oferty (umowa podwykonawstwa zawarta została na okres dłuższy niż okres umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej) aparatu RTG, nie było podstaw do odrzucenia oferty. W złożonej ofercie na każde z pytań ankietowych oferent F. sp. z o.o. udzielał odpowiedzi "spełniam warunek w dniu złożenia oferty i będę go spełniał od początku obowiązywania umowy" Nie były podnoszone zarzuty nieważności umowy podwykonawstwa, nie została podważona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Komisja konkursowa uznała zapewnienie w zakresie dostępności diagnostyki RTG za potwierdzone na podstawie w/w dokumentów, co w świetle ich treści było zasadne. Skarżący takiej diagnostyki w ogóle nie zapewniali. W sytuacji więc gdyby faktycznie F. sp. z o.o. nie zapewniała tej diagnostyki dla dzieci i młodzieży, okoliczności te mogły i winny być ustalane w drodze kontroli przeprowadzanej w trakcie wykonywania umowy i skutkować konsekwencjami związanymi ze stosownym wystąpieniem pokontrolnym. W art. 155 ust. 2 u.ś.o.z. wskazano, że umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest nieważna, jeżeli zawarto ją z oferentem, którego oferta podlegała odrzuceniu z przyczyn określonych w art. 149 ust. 1 pkt 1 i 3-8 lub zawarto ją w wyniku postępowania, które zostało unieważnione. Nie skutkuje więc unieważnieniem umowy zawarcie jej z oferentem, którego oferta podlegała odrzuceniu z uwagi na podstanie nieprawdziwych informacji wskazanych w art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy. W tym miejscu należy przypomnieć o obowiązującej zasadzie równego traktowania świadczeniodawców, określonej w art. 134 u.ś.o.z., która może przejawiać się w różnych aspektach, natomiast przejawem jej realizacji jest stosowanie takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. Stąd niedopuszczalne jest stosowanie do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, polegających np. na weryfikacji przedstawionych decyzji innych organów czy zawartych umów. Rozważając wskazane przez NSA ustalenie czy na obecnym etapie uchylenie decyzji Dyrektora OW NFZ w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy zapewnienie o posiadaniu aparatu RTG przez F. sp. z o.o. nie byłoby działaniem daremnym, tj. czy mogłoby na obecnym etapie postępowania skutecznie wzruszyć rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, a w ostatecznym rezultacie – doprowadzić do odrzucenia oferty jako zawierającej oświadczenia niezgodne z prawdziwym stanem rzeczy sąd ponownie rozpoznający sprawę uznał, że na tym etapie postępowania działanie takie byłoby daremne. Umowa, której dotyczył przedmiotowy konkurs ofert była wykonywana i obowiązuje do 31 marca 2017r., a więc w niedługim czasie upłynie okres jej obowiązywania. Nadto, co istotne zgodnie z art. 154 ust. 6 zd. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych decyzja dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu z [...] maja 2014r. wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy podlegała natychmiastowemu wykonaniu a sąd w wyroku z dnia 3.12.2014r. na podstawie art. 152 p.p.s.a stwierdził, że uchylona decyzja może podlegać wykonywaniu. Istniała bowiem konieczność zapewnienia tych świadczeń dla [...] mieszkańców obszaru, dla którego postępowanie to zostało przeprowadzone. Zgodnie z art. 154 ust. 7 ustawy skutkiem uwzględniania odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego jest prowadzenie postępowania w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, który złożył odwołanie. W przypadku zaś, gdy z opisu przedmiotu zamówienia wynika, że umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera się z jednym świadczeniodawcą na danym obszarze dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu ponownie przeprowadza postępowanie w sprawie zawarcia umowy. W niniejszej sprawie skoro nie było podstaw w świetle analizowanych dokumentów, zgodnie z zaleceniami NSA, do uznania, iż doszło do podania nieprawdziwych informacji i do uznania, że organ naruszył zasady postępowania przy stosowaniu procedury konkursowej a ewentualne braki w zakresie oferowanej pełnej diagnostyki RTG skutkować mogłyby obniżeniem punktów a nie odrzuceniem oferty nie ma podstaw do uznania zasadności ponownego przeprowadzania procedury konkursowej, tym bardziej, że umowa kończy się 31 marca 2017r. Sąd uznał za wystarczające poprzestanie na treści umowy podwykonawstwa, która zapewnia m.in. istnienie oraz działalność pracownik RTG w lokalizacji wskazywanej przez F. sp. z o.o. wraz z załączoną decyzją zezwalającą podwykonawcy na stosowanie aparatu rentgenowskiego, której organ w przedmiotowej sprawie nie miał podstaw zakwestionować Pozostałe zarzuty skargi, w opinii Sądu, również nie zasługują na uwzględnienie. Sąd w tym zakresie podziela zawartą w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2014r. ocenę prawną i argumentację. Sąd podziela ocenę organu, iż kwestia nie uwzględnienia przez organ faktu dostępu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy przez pełnomocnika F. sp. z o.o. [...] ma charakter cywilnoprawny i nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Również zakres dopuszczalnej kontroli certyfikatów systemu zarządzania przedkładanych przez oferentów w toku postępowania konkursowego wyczerpująco wyznacza § 1 ust. 2 Zarządzenia Nr 3/2014/DSOZ Prezesa Funduszu, który stanowi, że: "Kryterium certyfikatu systemu zarządzania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c jest spełnione, jeśli certyfikat systemu zarządzania: (1) ma zastosowanie w przedmiocie, na który złożono ofertę; (2) obejmuje lokalizację (miejsce udzielania świadczeń) wskazaną w ofercie; (3) jest ważny w dniu złożenia oferty oraz w dniu rozpoczęcia obowiązywania umowy; (4) jest wydany przez jednostkę certyfikującą systemy zarządzania posiadającą akredytację w zakresie sektora usług medycznych, udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji lub przez równorzędny podmiot zagraniczny i jest opatrzony symbolem akredytacji jednostki akredytującej." Poza tym tak komisja konkursowa, jak i dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ nie są uprawnieni do badania innych kwestii związanych z przedkładanym certyfikatem, a w szczególności do weryfikowania prawidłowości procedury jego nadania, czy też objęcia nim miejsca wykonywania świadczeń z pominięciem przetestowania w tym miejscu procedur. W zakresie niezbędnym organy przeprowadziły stosowne postępowanie uzyskując wymagane potwierdzenie co do prawidłowości wydania certyfikatu ISO systemu zarządzania jakością, który F. sp. z o.o. załączył do składanej w postępowaniu przedmiotowej oferty. Z przedstawionych wyżej względów zarzuty skargi w tym zakresie oraz stanowisko co do konieczności zawieszenia postępowania do czasu zakończenia procedur zainicjowanych przez stronę skarżącą w celu weryfikacji certyfikatu ISO 9001 systemu zarządzania jakością nie mogły zostać uwzględnione. Z akt sprawy wynika, że zweryfikowano kwestie związane z zarzutami odnośnie zapewnienia przez F. sp. z o.o. [...].. personelu medycznego i nie odnotowano nieprawidłowości. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w załączonej dokumentacji. Podnoszona przez skarżących okoliczność, że obecnie F. sp. z o.o. [...]. świadczy usługi w ramach kontraktu z NFZ z wykorzystaniem personelu, który strona skarżąca uprzednio zatrudniała, nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji prawidłowo również uznano, że skoro organ rejestrowy dokonał wpisu w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą komórek organizacyjnych F. sp. z o.o. [...]. zlokalizowanych w [...] przy ul. [...], to musiał on dysponować dokumentami wydanymi przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Z tych też względów odmówić należało przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na okoliczność dysponowania "stosownymi odbiorami sanitarno-epidemiologicznymi". Brak było również podstaw, aby zakwestionować pełnomocnictwo udzielone D. P. w dniu 26 lutego 2014 r.. które swoim zakresem obejmowało również etap negocjacji prowadzonych w sprawie zawarcia umowy. Sąd podziela również stanowisko organu, iż wobec zawarcia przez F. [...]. w złożonej ofercie wszystkich istotnych warunków przyszłego kontraktu, brak było podstaw do odrzucenia tej oferty. Oferta składana w postępowaniu prowadzonym w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest ofertą w rozumieniu cywilistycznym, co przesądza o zasadności stosowania wprost w postępowaniach konkursowych przepisu art. 66 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121), zgodnie z którym oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy. W przypadku złożenia oferty zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej owo oświadczenie woli wyrażające stanowczą decyzję zawarcia umowy z NFZ określać powinno między innymi liczbę planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i cenę za jednostkę rozliczeniową świadczenia. Bez tych bowiem elementów niemożliwym jest oznaczenie maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy, co stanowi, zgodnie z przepisem art. 136 pkt 5 ustawy, essentialia negotii umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W konsekwencji komisja konkursowa uprawniona była do wezwania tego oferenta do uzupełnienia braków formalnych oferty, w zakresie określonym w skierowanym do niego wezwaniem. . Wskazać należy, iż strona skarżąca z tytułu ciągłości świadczonych usług w ramach postępowania konkursowego uzyskała dodatkowe 5 punktów, lecz pomimo to łączna ilość punktów otrzymanych w ramach postępowania konkursowego nie zapewniła wyboru jej oferty (Skarżący uzyskali 80 punktów, podczas gdy F. – 83,33 punkty). Również kryterium w postaci ceny punktu jednostkowego nie miało w tym przypadku znaczenia, bowiem komisja konkursowa z tego tytułu przyznała wszystkim oferentom taką samą ilość punktów. Komisja konkursowa przyznała ponadto stronie skarżącej największa ilość punktów za jakość (40 pkt). Najmniejszą liczbę punktów skarżący uzyskali za kompleksowość, na co wpływ miało brak diagnostyki laboratoryjnej i RTG w miejscu lokalizacji wykonywania świadczeń. Sąd zauważa, iż pozostali dwaj oferenci otrzymali po 15 pkt (skarżący 5 pkt), zapewniając diagnostykę RTG w miejscu lokalizacji. W świetle powyższego zarzuty skargi, tak w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, jak i procesowego uznać należy za nieuzasadnione. Mając to na uwadze, a jednocześnie wobec nie stwierdzenia okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, orzeczono jak sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a. Z uwagi na fakt, że skarga została oddalona nie było podstaw do zasądzenia kosztów na rzecz Skarżących czy organu (art. 199 p.p.s.a).