II SA/Po 945/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 07 października 2013 r. o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi H. K., J. B., S. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie wydania w wyniku wznowienia postępowania nowej decyzji w sprawie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia dokonać wykładni uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 945/12 Pismem z dnia 07 października 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 945/12, którym to wyrokiem Sąd: w punkcie 1. wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) czerwca 2011 roku Nr (...), w pkt. 2 wyroku zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – na rzecz skarżącej H. K. kwotę (...),- zł (...), - na rzecz J. B. i S. B. solidarnie kwotę (...),- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w punkcie 3 określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W uzasadnieniu powyższego wniosku organ podniósł, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 05 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 945/12 Sąd wskazał m.in., że "organy winny rozważyć konieczność przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, o jakim mowa w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, obejmujące całość wykonanych robót budowlanych". Zdaniem organu powyższe wskazania Sądu, co do dalszego przebiegu postępowania leżą w sprzeczności z wcześniejszym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 425/10, dotyczącym kwestii prawidłowości prowadzonych postępowań w sprawie wykonania zadaszenia tarasu w budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej położonego w O. przy ul. (...), gdzie wskazano, że "O ile w sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostawała decyzja o pozwoleniu na budowę, prowadzone przez organ I instancji postępowanie zmierzało do ustalenia, czy realizowana inwestycja jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym, a w przypadku stwierdzenia wykonanie istotnych odstępstw od projektu, do ich zalegalizowania w oparciu o art. 50 ustawy Prawo budowlane. Natomiast po wyeliminowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w dniu (...) stycznia 2010 r., niezbędne stało się z jednej strony rozważenie możliwości zalegalizowania robót wykonanych na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę (art. 50 ustawy Prawo budowlane), z drugiej natomiast rozważenie możliwości zalegalizowania robót budowlanych wykonanych z odstępstwem od uchylonego projektu budowlanego, a więc wykonanych w warunkach samowoli budowlanej (art. 48 ustawy Prawo budowlane). Z jednej strony wykonane roboty polegające na nadbudowie i rozbudowie obiektu budowlanego, wykonane zostały w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, której nieważność następnie stwierdzono, z drugiej zaś budowa zadaszenia odbywała się w okolicznościach wskazujących obecnie na samowolę budowlaną. Tym samym organy rozstrzygające przedmiotową sprawę winny mieć na względzie, iż niemożliwe jest prowadzenie jednego postępowania dla całości inwestycji, lecz niezbędne jest niezwykle staranne rozróżnienie okoliczności faktycznych sprawy, warunkujących tryb prowadzonego postępowania". W ocenie organu zaistniała tym samym potrzeba wyjaśnienia, czy istnieje konieczność połączenia postępowania dotyczące zadaszenia tarasu w budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej położonego w O. przy ul. (...) oraz w sprawie rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej położonego w O. przy ul. (...). Dodatkowo wyjaśniono, że powodem złożenia wniosku było odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) sierpnia 2013 r., mocą której umorzono postępowanie administracyjne w sprawie zadaszenia tarasu w O. przy ul. (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jaki i jego uzasadnienie. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1312/04, Baza NSA). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W niniejszej sprawie organ zasadnie wskazał, że treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia wyroku z dnia 05 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 945/12, może nasuwać wątpliwości, co do wskazań dotyczących dalszego toku postępowania. Przywołany przez organ fragment uzasadnienia powyższego wyroku: "organy winny rozważyć konieczność przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, o jakim mowa w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, obejmujące całość wykonanych robót budowlanych" stanowi fragment nie dość precyzyjny, mogący powodować wątpliwości interpretacyjne, co do dalszego biegu postępowania. Zapis powyższy należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się on do wszystkich robót budowlanych wykonanych na podstawie wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę 03 czerwca 2005 r. Nie ulega natomiast wątpliwości Sądu, że w stosunku do robót budowlanych wykonanych z odstępstwem od uchylonego projektu budowlanego, a więc wykonanych w warunkach samowoli budowlanej, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi przy tym na różne podstawy faktyczne i prawne tych postępowań nie ma podstaw aby objąć je jednym postępowaniem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.