II SA/Po 949/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę. /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska /-/ W. Batorowicz Decyzją z dnia [...].02. 2008r. Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie budynku oficyny mieszkalnej przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb P., położonej w P. przy ul. G. Decyzję wydano zgodnie z wnioskiem złożonym przez I. i P. B., na podstawie przepisów ustawy z dnia 27. 03. 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003r., Nr 80,poz. 717 ze zm.) Odwołanie od decyzji złożył – właściciel sąsiedniej nieruchomości – J. M.. W odwołaniu podniesiono, iż organ nie wziął pod uwagę, że opisana inwestycja stanowi zagrożenie dla konstrukcji budynku oficyny, a nadto brak jest drogi dojazdowej dla transportu budowlanego, gdyż pasaż do ul M. nie spełnia takich warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. 08. 2008r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana z zachowaniem obowiązujących przepisów a zarzuty podnoszone w odwołaniu są przedwczesne. Zagadnienia związane z realizacją budowy będą przedmiotem ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na decyzję organu drugiej instancji wniósł J. M. domagając się jej uchylenia. W zarzutach skargi podniesiono, że naruszono art. 107§ 3 kpa przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesionych w odwołaniu zarzutów, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt. 2 ppkt. c) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieokreślenie w decyzji warunków obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, a także art. 7 kpa poprzez nie poczynienie ustaleń w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie stanu technicznego budynku oficyny, który zdaniem skarżącego wyklucza wykonanie planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na uzgodnienie warunków komunikacyjnych postanowieniem Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...].12.2007r. i powołując identyczne argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Skarga jest uwzględniona tylko wtedy, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia Nietrafny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało zmierzać do wyjaśnienia stanu technicznego budynku objętego planowaną inwestycją i zbadania czy inwestycja nie zagraża substancji budynku. Postępowanie dotyczące wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Kolejnym jest natomiast postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz, co wymaga podkreślenia, zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwe najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. . Przepis art. 35 ustawy z dnia 07.07. 1994r. Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stawia wymóg równoczesnego spełnienia warunku zgodności projektu zagospodarowania działki, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Obowiązujące obecnie przepisy techniczno-budowlane to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.- warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690). Zatem analiza stanu budynku oficyny w aspekcie możliwości przeprowadzenia planowanej inwestycji będzie istotnym elementem postępowania o pozwolenie na budowę. Na etapie niniejszego postępowania organ zgodnie z przepisem art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków w P.. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].01.2008r. podkreślono, że planowana inwestycja polegająca na podniesieniu połaci dachowej maksymalnie do wysokości kalenicy budynku frontowego, nie będzie ingerować w substancję zabytkową budynku oraz nie naruszy wartości zabytkowej terenu. To uzgodnienie, jasne i czytelne w treści, dało organowi podstawę do przyjęcia, że ziściła się przesłanka pozytywnego uzgodnienia inwestycji z organem mającym pieczę nad obiektami objętymi ochroną konserwatorską. Inną kwestią jest zarzut skargi odnoszący się do braku prawidłowego uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi – art. 53 ust. 4 pkt. 9 wskazanej ustawy. Rację ma skarżący o tyle, że rzeczywiście w decyzji organu pierwszej instancji poza wskazaniem postanowienia Zarządu Dróg Miejskich, nie ma żadnych informacji określających obsługę komunikacyjną. W niniejszej sprawie, organem właściwym zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy (zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jak i do dokonania uzgodnień jako zarządca drogi (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) jest Prezydent Miasta P.. Skoro zatem w warunkach niniejszej sprawy jeden organ łączy w sobie kompetencje we wskazanym wyżej zakresie, to przyjąć należy, że w tej sytuacji uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. nie jest wymagane. Zauważyć jednocześnie należy, iż art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie odsyła w zakresie trybu dokonywania uzgodnień, o których mowa w ust. 4, do odpowiedniego stosowania art. 106 k.p.a., lecz wskazuje, że uzgodnienia te dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. W trybie tego przepisu dochodzi natomiast do współdziałania dwóch rożnych organów. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepis ten odnosi się zatem wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji uzależnione jest od zajęcia stanowiska przez inny organ niż organ właściwy do jej wydania. W konsekwencji, tryb współdziałania określony w art. 106 k.p.a. nie ma zastosowania do sytuacji, w której organ współdziałający i organ załatwiający sprawę to jeden i ten sam organ, a tym samym nie dotyczy również stosunków między jednostkami organizacyjnymi urzędu powołanego do obsługi tego organu. Zatem dokonane przez organ uzgodnienie było zbędne. Rozważenia wymaga natomiast czy w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy winna zawierać analizę obejmującą obsługę komunikacyjną. Zgodnie z art. 61 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia kilku warunków w tym, teren musi mieć dostęp do drogi publicznej. W sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomość objęta planem inwestycyjnym ma dostęp do ul. G. – drogi publicznej. Inwestycja, według wniosku, ma polegać na przebudowie i nadbudowie budynku oficyny znajdującego się w podwórzu. Oznacza to, że planowana inwestycja w żaden sposób nie wpłynie na powstanie nowych warunków w zakresie dostępu do drogi publicznej. Komunikacja z drogą publiczną pozostanie identyczna jak dotychczasowa. W tych warunkach wymóg rozważenia przez organ nowych warunków dostępu do drogi publicznej uznać należało za zbędny, a stwierdzenie, zawarte w uzasadnieniu decyzji, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej – ul. G., za wystarczające. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji art. 107 § 3 kpa przez pominięcie argumentacji faktycznej i prawnej która doprowadziła organ do przedstawionego rozstrzygnięcia. Zarzut skargi w przedmiocie powierzchownego uzasadnienia zaskarżonej decyzji znajduje potwierdzenie w jego treści. Mimo to, Sąd przyjął, że wskazane uchybienie dotyczy jedynie jakości sporządzonego uzasadnienia i nie ma wpływu na wynik sprawy gdyż nie uniemożliwia odtworzenia sposobu rozumowania organu odwoławczego w zakresie elementów objętych dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Z tego powodu również ten zarzut skargi okazał się nieuzasadniony. Skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ W.Batorowicz