II SA/Po 953/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 5 września 2018r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 5 września 2019 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm., dalej: u.p.z.i.r.p.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Starosty [...] z 2 sierpnia 2018 r. nr [...] o uznaniu K. K. z dniem 2 sierpnia 2018 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następujących okolicznościach. K. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie pracy [...] (PUP) 2 sierpnia 2018 r. jako osoba bezrobotna. Przedłożyła świadectwo pracy wystawione 6 marca 2018 r. przez firmę D. sp. z o.o., które potwierdza zatrudnienie jej w okresie od 1 lutego 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. W świadectwie tym wskazano, że pracownik w okresie od 9 grudnia 2017 r. do 30 stycznia 2018 r. korzystał z urlopu bezpłatnego. Na podstawie raportu ZUS z 2 sierpnia 2018 r. potwierdzono, że strona w okresie od 3 grudnia 2017 r. do 30 stycznia 2018 r. przebywała na urlopie bezpłatnym. Nadto ustalono, że do 8 grudnia 2017 r. otrzymywała świadczenie rehabilitacyjne w okresie zatrudnienia. Decyzją z 2 sierpnia 2018 r. Starosta [...] orzekł o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem wydania decyzji oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. W odwołaniu od decyzji tej podniosła, że w okresie od 1 lutego 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. była zatrudniona w firmie D. sp. z o.o., w okresie od 15 czerwca 2016 r. do 13 grudnia 2016 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a w okresie od 14 grudnia 2016 r. do 8 grudnia 2017 r. przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym. Do odwołania strona dołączyła kopię decyzji ZUS z 1 grudnia 2016 r. o przyznaniu jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 4 grudnia 2016 r. do 3 marca 2017 r. w wys. 90% podstawy wymiaru, od 4 marca 2017 r. do 2 kwietnia 2017 r. w wys. 75% podstawy wymiaru, kopię decyzji ZUS z 14 kwietna 2017 r. przyznającej jej świadczenie rehabilitacyjne za okres od 13 kwietnia 2017 r. do 9 września 2017 r. w wys. 75% podstawy wymiaru, kopię decyzji ZUS z 8 września 2017 r. przyznającej jej świadczenie rehabilitacyjne za okres od 10 września 2017 r. do 8 grudnia 2017 r. w wys. 75% podstawy wymiaru, kopię umowy o pracę z D. sp. z o.o. z 1 lutego 2016 r., kopię świadectwa pracy potwierdzającej zatrudnienie strony w fimie D. sp. z o.o. w okresie od 1 lutego 2016 r. do 31 stycznia 2018r. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewoda stwierdził, że po analizie zgromadzonej dokumentacji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ powołał treść art. 71 ust. 1 pkt 1 2i lit. a u.p.z.i.r.p. i stwierdził, że strona nie spełniła wymogów tego przepisu. Wyjaśniono, iż K. K. przedstawiła świadectwo pracy potwierdzające okres zatrudnienia od 1 lutego 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. w wymiarze pełnego etatu, jednakże w okresie od 9 grudnia 2017 r. do 30 stycznia 2018 r. strona korzystała z urlopu bezpłatnego, a w okresach od 4 grudnia 2016 r. do 3 marca 2017 r., od 4 marca 2017 r. do 2 kwietnia 017 r., od 13 kwietnia 2017 r. do 9 września 2017 r., od 10 września 2017 r. do 8 grudnia 2017 r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne w okresie zatrudnienia. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że K. K. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w PUP nie wykazała okresu uprawniającego tj. od 1 lutego 2017 r. do 1 sierpnia 2018 r. nie wykazała okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Organ II instancji do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono następujące dni: 1.02.2017r. – 28.02.2017r. (28 dni), 1.03.2017r. – 31.03.2017r. (31 dni), 1.04.2017r. – 30.04.2017r. (30 dni), 1.05.2017r. – 31.05.2017r. (31 dni), 1.06.2017r. – 30.06.2017r. (30 dni), 1.07.2017r. – 31.07.2017r. (31 dni), 1.08.2017r. – 31.08.2017 r. (31 dni), 1.09.2017 r. – 30.09.2017 r. (30 dni), 1.10.2017r. – 31.10.2017r. (31 dni), 1.11.2017 r. – 30.11.2017r. (30 dni), 1.12.2017r. – 8.12.2017r. (8 dni), 31.01.2018r. – 31.01.2018r. (1 dzień), razem 312 dni. Organ wyjaśnił, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono okresu przebywania strony na urlopie bezpłatnym tj. 9.12.2017r. – 30.01.2018r., razem 53 dni. Wyjaśniono przy tym, że w co do decyzji przyznających zasiłek dla bezrobotnych brak jest uznaniowości. Argumentacja odwołującej nie daje zaś podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, gdyż uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane są na podstawie przepisów u.p.z.i.r.p. i nie mają charakteru uznaniowego. Do stażu pozwalającego na otrzymanie zasiłku dla bezrobotnych wliczane są tylko okresy wskazane przez ustawodawcę w art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p. Do okresu pracy nie wliczono stronie okresu przebywania na urlopie bezpłatnym, albowiem zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. urlop bezpłatny trwający łącznie dłużej niż 30 dni nie jest uwzględniany przy obliczaniu okresu uprawniającego do zasiłku dla osób bezrobotnych. Okresy zaś pobierania przez stronę świadczenia rehabilitacyjnego w okresie zatrudnienia do dnia 8 grudnia 2017 r. nie mają wpływu na wydłużenie okresu niezbędnego do uzyskania prawa do zasiłku. Równocześnie Wojewoda przychylił się do zarzutu strony, iż zaskarżona decyzja posiada lakoniczne uzasadnienie, które uniemożliwiło zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, jednakże uchybienie to nie może mieć wpływu na zmianę orzeczenia co do odmowy przyznania stronie prawa do zasiłku. Obiektywną przyczyną nieprzyznania stronie tegoż prawa było niespełnienie warunku ustawowego w postaci odpowiedniego okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku w okresie poprzedzającym rejestrację jako osoba bezrobotna. K. K. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody zarzuciła nieuwzględnienie przez organy orzekające do okresu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z.i.r.p. okresu przebywania skarżącej na urlopie bezpłatnym. Wskazała, że 17 listopada 2017 r. wysłała do pracodawcy D. sp. z o.o. pismo z prośbą o wskazanie jej miejsca pracy od 9 grudnia 2017 r. Podała, że wcześniej przebywała na zwolnieniu lekarskim (15.06.2016r. - 13.12.2016r.) i świadczeniu rehabilitacyjnym (14.12.2016r. – 8.12.2017r.) z powodu urazu kolana i związanej z tym operacji. W dniu 8 grudnia 2017 r. skarżąca otrzymała wypowiedzenie z pracy z dniem 31 stycznia 2018 r. Wskazała, że nigdy nie chciała urlopu bezpłatnego i pracodawca jej takiego urlopu nie udzielił. Pracodawca nie dysponuje wnioskiem o urlop bezpłatny. O fakcie jego udzielenia dowiedziała się ze świadectwa pracy, które otrzymała w marcu 2018 r. Skarżąca dodała, że jej pracodawca D. sp. z o.o. zalega jej z płatnością wynagrodzenia od kwietnia 2016 r. do 7 lipca 2016 r. Sprawa zaległego wynagrodzenia skończyła się prawomocnym wyrokiem, ale komornik nie mógł wyegzekwować należnych mi środków. Skarżąca podała, że nie zgłaszała do Inspekcji Pracy, ani do sądu nieprawidłowości związanych z wydanym świadectwem pracy. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga K. K. jest bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 5 września 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzji Starosty [...] z 2 sierpnia 2018 r. o uznaniu K. K. z dniem 2 sierpnia 2018 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawą odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych był przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z.i.r.p., zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Zasadniczy spór pomiędzy skarżącą a organami orzekającymi dotyczy kwestii niezaliczenia do okresu zatrudnienia K. K. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP, okresu pobytu skarżącej na urlopie bezpłatnym. Skarżąca w skardze zakwestionowała fakt udzielenia jej urlopu bezpłatnego w trakcie trwania zatrudnienia w ww. spółce w okresie od 8 grudnia 2017 r. do 31 stycznia 2018 r. tj. w trakcie okresu wypowiedzenia. Równocześnie skarżąca nie podważyła ustaleń organu odwoławczego w pozostałym zakresie tj. dotyczącym obliczenia liczby dni zatrudnienia i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W ocenie Sądu organ II instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo stwierdził, że skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację (tj. 2.08.2018 r.), nie była łącznie przez okres co najmniej 365 dni zatrudniona i osiągała wynagrodzenie za pracę. Po pierwsze zważyć należy, że skarżąca po wydaniu jej świadectwa pracy przez pracodawcę D. sp. z o.o. nie skorzystała z prawa żądania sprostowania tegoż świadectwa. Tym samym przyjęła stwierdzone w nim informacje dotyczące okresu zatrudnienia i korzystania z urlopu bezpłatnego w okresie od 9 grudnia 2017 r. do 30 stycznia 2018 r. Dodać należy, że fakt korzystania z urlopu bezpłatnego w tym okresie skarżąca potwierdziła w odwołaniu wskazując, że w okresie wypowiedzenia była na urlopie bezpłatnym, choć nie z własnej woli. Prawidłowo zatem, zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. Wojewoda nie zaliczył do okresu zatrudnienia skarżącej w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP okresu pobytu skarżącej na urlopie bezpłatnym trwającym łącznie 53 dni. Równocześnie stwierdzić należy, że organ II instancji prawidłowo przyjął, że do okresu zatrudnienia, o którym mowa w ww. przepisie, wlicza się również okresy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Przepis art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.i.r.p. stanowi bowiem, że do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania (...) świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W świetle powyższego słusznie Wojewoda stwierdził, że okresy pobierania przez stronę świadczenia rehabilitacyjnego w okresie zatrudnienia do dnia 8 grudnia 2017 r. nie mają wpływu na wydłużenie okresu niezbędnego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z wyjaśnień organu odwoławczego do okresu uprawniającego stronę do zasiłku zaliczono następujące okresy: 1.02.2017r. – 28.02.2017r. (28 dni), 1.03.2017r. – 31.03.2017r. (31 dni), 1.04.2017r. – 30.04.2017r. (30 dni), 1.05.2017r. – 31.05.2017r. (31 dni), 1.06.2017r. – 30.06.2017r. (30 dni), 1.07.2017r. – 31.07.2017r. (31 dni), 1.08.2017r. – 31.08.2017 r. (31 dni), 1.09.2017 r. – 30.09.2017 r. (30 dni), 1.10.2017r. – 31.10.2017r. (31 dni), 1.11.2017 r. – 30.11.2017r. (30 dni), 1.12.2017r. – 8.12.2017r. (8 dni), 31.01.2018r. – 31.01.2018r. (1 dzień), razem 312 dni. Oznacza to, że do okresów tych organ II instancji zaliczył również okresy pobierania przez skarżącą świadczenia rehabilitacyjnego tj. okresy: 1.02.2017r. - 3.03.2017 r., 4.03.2017r. – 2.04.2017r., 13.04.2017r. – 9.09.2017r. i 10.09.2017r. – 8.12.2017r. Pomimo to zaś, właśnie ze względu na udzielenie skarżącej w okresie od 9 grudnia 2017 r. do dnia 30 stycznia 2018 r. tj. na okres 53 dni, urlopu bezpłatnego, skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z.i.r.p. uprawniającej ją do uzyskania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Mając powyższe na względzie należało uznać, że skarga wniesiona przez K. K. nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.