II SA/Po 956/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ P. Daniel We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Klaiszu zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd zauważa, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Z kolei wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Zaskarżona decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot. W orzecznictwie ugruntował się bowiem pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju decyzja określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.). Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie takie kreowałaby dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżąca mogłaby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13; z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1188/18; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, zaskarżona decyzja nie kreuje żadnych praw oraz obowiązków nadających się do wykonania, a więc mogących podlegać egzekucji. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności powodującej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oddalił. /-/ P. Daniel