II SA/Po 959/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2010r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę, II. przyznaje radcy prawnemu M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem podatku od towarów i usług oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. /-/ J. Zieliński /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Decyzją z dnia 14 czerwca 2007r, wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r, prawo o ruchu drogowym - Prezydent Miasta P. cofnął R.J. prawo jazdy kategorii "C" i "CE" nr [...] wydane w dniu 9 marca 2007r przez Prezydenta Miasta P.. Ww. decyzji – na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Prezydenta Miasta P. nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu ww. decyzji podniesiono, iż R. J. nie poddał się badaniom lekarskim w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt. 3a ustawy prawo o ruchu drogowym, w związku ze skierowaniem wydanym przez Komendę Rejonową Policji w W. Organ I instancji dwukrotnie przesłał odpis ww. decyzji na adres miejsca zamieszkania R. J. – P. ul [...] . Za każdym razem przesyłka była zwracana przez urząd pocztowy z adnotacją, iż adresat nie odbierał podwójnie zawizowanej korespondencji. W dniu 31 sierpnia 2009r R. J. zatrzymany przez Policję do rutynowej kontroli drogowej, w czasie której zatrzymano mu dokument – prawo jazdy. Pismem z dnia 22 września 2009r R. J. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta P.. W uzasadnieniu wniosku opisał okoliczności, w których dowiedział się o wydaniu decyzji oraz wskazał na błędny kod pocztowy jako prawdopodobną przyczynę niedoręczenia mu przesyłki, zawierającej odpis decyzji organu I instancji. Pismem wniesionym w dniu 14 października 2009r bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P, R.J. złożył odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu wskazał, iż pracownicy Urzędu Miasta P. nie potrafili określić czy wykonane przez skarżącego badania lekarskie związane z wykonywaniem zawodu taksówkarza były wystarczające dla uznania że obowiązek wykonania badań zleconych przez Policję został wypełniony. Nadto wskazał, że nie mógł wykonać badań zleconych przez Policję, albowiem nie posiadał na to środków finansowych. Postanowieniem z dnia [...] r – wydanym na podstawie art. 58, art. 59 § 2, art. 123, art. 124, art. 125 § 1 i 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż w przedmiotowej sprawie doszło do dwukrotnego doręczenia R. J. decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. w trybie przewidzianym przez przepis art. 44 k.p.a., nadto korespondencja zawierała pouczenie o możliwości zaskarżenia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji winien być złożony jednocześnie z samym odwołaniem. Tymczasem R. J. złożył odwołanie po upływie 22 dni od złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Na powyższe postanowienie skargę wniósł R.J. podnosząc, iż dowiedział się o wydaniu decyzji przez organ I instancji jadąc na wakacje. W czasie czternastodniowych wakacji nie mógł złożyć wniosku o przywrócenie terminu. Po powrocie z wakacji zwrócił się o wydanie odpisu decyzji organu I instancji i złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji oraz samo odwołanie. Skarżący zwrócił uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] r wpisało prawidłowy adres skarżącego – [...] B. , K. [...], natomiast na ostatniej stronie postanowienia wskazało adres nieprawidłowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację, nadto wskazując, że R. J. dowiedział się o decyzji organu I instancji w dniu 31 sierpnia 2009r , a wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wniósł dopiero 23 września 2009r, a więc z uchybieniem 7 dniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2010r. pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo, iż w okresie letnim – od czerwca do sierpnia - 2007r. R. J. przebywał na działce w miejscowości K., nadto zasugerował, że niedoręczenie skarżącemu odpisu decyzji organu I instancji mogło być wynikiem np. uszkodzenia skrzynki na korespondencję w miejscu zamieszkania R. J. Pełnomocnik wskazał ponadto, że nie ma racji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesądzając o uchybieniu przez R. J., siedmiodniowego terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skoro skarżący odpis decyzji otrzymał dopiero w dniu 21 września 2009r, to termin do złożenia podania o przywrócenie terminu został zachowany. Pełnomocnik zwrócił również uwagę na treść art. 64 § 2 k.p.a. obligujący organ do wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania o przywrócenie terminu, a takim brakiem był brak jednoczesnego złożenia odwołania. Organ powinności tej nie wypełnił, a zatem sytuacja ta nie może wywoływać dla skarżącego niekorzystnych skutków prawnych. Na koniec pełnomocnik wniósł o rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w aspekcie "Kodeksu Dobrej Administracji" uchwalonego przez Parlament Europejski w 2001r. W konkluzji pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż rację ma pełnomocnik skarżącego wskazując w piśmie procesowym z dnia 26 maja 2010r., iż organ II instancji - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - zobligowany był do wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych prośby o przywrócenie terminu, poprzez złożenie odwołania. Takiego wezwania skarżący nie otrzymał, tym samym wniesienie przez R. J. w dniu 14 października 2009r odwołania od decyzji organu I instancji, spowodowało, iż wypełnił on wymóg jednoczesnego złożenia podania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz samego odwołania. Powyższa konstatacja koreluje ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, przyjętym w wyroku z dnia 28 stycznia 2009r w sprawie o sygn. akt III SA/Ld 627/08. Rację ma również pełnomocnik wskazując, iż skarżący nie uchybił określonemu w art. 58 § 2 k.p.a. siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skarżący uzyskał – co prawda – od kontrolującego go w dniu 31 sierpnia 2009 r funkcjonariusza Policji - informację, że została wydana decyzja pozbawiająca R. J. prawa jazdy. Ta bliżej nie sprecyzowana informacja nie jest jednak tożsama z przewidzianym w art. 58 § 2 k.p.a. ustaniem przyczyny uchybienia terminu. Brak jest wystarczającego dowodu wskazującego, iż ww. ustna informacja była na tyle precyzyjna, iż zawierała informacje o okolicznościach wydania decyzji organu I instancji i że pozwalała R. J. na zorientowanie się w przyczynie braku jego wiedzy o decyzji, a dopiero takie ustalenia mogły pozwolić na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym wskazany w ww. przepisie termin rozpoczął swój bieg z momentem uzyskania przez skarżącego odpisu decyzji organu I instancji, co nastąpiło w dniu 21 września 2009r. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący dochował siedmiodniowego terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nie można zgodzić się natomiast z zarzutami skarżącego i jego pełnomocnika, iż organ II instancji niesłusznie uznał, że R. J. w sposób zawiniony nie dochował terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. Nie ma w szczególności racji R. J. wskazując, że decyzję Prezydenta Miasta Poznania z [...]r doręczono mu na niewłaściwy adres. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, iż przed wydaniem ww. decyzji R. J. konsekwentnie podawał w pismach procesowych jako miejsce zamieszkania adres: P., ul [...] (np. w korespondencji z dnia 7 lutego 2007r, poprzedzającej wydanie decyzji przez organ I instancji). Ponadto skarżący odbierał osobiście korespondencję kierowaną na ten właśnie adres, np. w dniu 13 marca 2007r osobiście odebrał pismo Urzędu Miasta P. z dnia 9 marca 2007r (k. 68 akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego). Z akt sprawy wynika również, że skarżący nie zawiadamiał organu I instancji, przed wydaniem decyzji z dnia [...]r o zmianie adresu miejsca zamieszkania, nie podawał też nowego adresu dla doręczeń. Reasumując należy kategorycznie stwierdzić, iż organ I instancji przesłał odpis ww. decyzji na prawidłowy adres skarżącego. Dopiero w korespondencji z dnia 21 września 2009r ( k.77 akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego) skarżący podał swój adres. Powyższa okoliczność została wyjaśniona w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego, z dnia 26 maja 2010r, w którym wskazano, iż w okresie letnim – od czerwca do sierpnia 2007r. R.J. przebywał na działce w miejscowości K. - o czym - jak wskazano powyżej - nie zawiadomił organu prowadzącego postępowanie . Bezpodstawny jest zarzut skarżącego, iż to przez błędny kod pocztowy nie została mu doręczona przedmiotowa korespondencja. Jak wynika z adnotacji poczty na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, powyższy błąd nie stanowił przeszkody w podjęciu próby doręczenia decyzji pod właściwym adresem. Nie było też żadnych wątpliwości na jaki adres korespondencję doręczyć. Kod pocztowy zamieszczony na przesyłce jest informacją dodatkową, ułatwiającą pracę poczty, a jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w przypadku powtarzających się nazw miejscowości kod pocztowy może decydować o prawidłowym doręczeniu przesyłki. W przedmiotowej sprawie adres wpisany na kierowanej do skarżącego korespondencji – był jednoznaczny, dotyczył miasta P., a przesyłka doręczana była przez urząd pocztowy znajdujący się na terenie miasta P., a nie innej miejscowości o tej samej nazwie. Tym samym brak prawidłowego kodu pocztowego na przesyłce nie stanowił okoliczności uniemożliwiającej prawidłowe doręczenie korespondencji. Należy również zauważyć, że w toku doręczenia przedmiotowej korespondencji zauważono nieprawidłowy kod pocztowy i na jednym z dwóch zwrotnych poświadczeń odbioru przekreślono nieprawidłowy kod pocztowy i wpisano prawidłowy. Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, była omyłka związana z zawarciem w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., z dnia [...]. dwóch adresów R. J. Na marginesie należy przy tym zauważyć, iż pomimo tego uchybienia, korespondencja ta została prawidłowo doręczona skarżącemu. Doręczenie ww. korespondencji było zgodne z procedurą wskazaną w art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze), w obu przypadkach na zwrotnych poświadczeniach odbioru korespondencji listonosz zawarł informację o dwukrotnym awizowaniu każdej przesyłki, o zamieszczeniu w informacji dla adresata wskazania miejsca przechowywania przesyłki i możliwości jej odbioru. Nadto na zwrotnych poświadczeniach odbioru znajdowała się informacja, że każde "awizo" pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W każdym przypadku przesyłka była dwukrotnie awizowana, a korespondencja była złożona w urzędzie pocztowym na okres 14 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu pełnomocnika skarżącego jakoby niedoręczenie przedmiotowej korespondencji było wynikiem uszkodzenia pocztowej skrzynki oddawczej. Informacja ta nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, nadto zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż gdyby tak było rzeczywiście, to listonosz zwróciłby uwagę na ten fakt. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, w krótkim okresie listonosz aż czterokrotnie pozostawiał w skrzynce oddawczej skarżącego informację o przesyłce pocztowej, co wskazuje, że skrzynka ta nie była uszkodzona. Analiza akt sprawy wskazuje, iż w okresie poprzedzającym wysłanie skarżącemu odpisu decyzji organu I instancji, skutecznie doręczano mu inną korespondencję. Nie ma racji pełnomocnik skarżącego podnosząc w piśmie procesowym z dnia 26 maja 2010r, iż skarżący jako człowiek nieobeznany z prawem nie wiedział "od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy w zakresie przywrócenia terminu". Ta okoliczność nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem treść postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie była uzależniona od tego w jaki sposób skarżący sporządzi prośbę o przywrócenie terminu i jakich argumentów w nim użyje, ale od tego czy ziściły się w sprawie przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. To, iż w sprawie zapadło ostatecznie niekorzystne dla skarżącego postanowienie organu II instancji było wynikiem tego, iż R.J. w 2007r, wiedząc o toczącym się w stosunku do niego postępowaniu administracyjnym, nie poinformował organu o zmianie miejsca pobytu i nie wskazał innego adresu dla doręczeń, do czego był zobligowany zgodnie z treścią art. 41 k.p.a. Na marginesie jedynie należy zwrócić uwagę na fakt, iż R. J. będąc świadomym, że w toku intensywnie toczącego się postępowania administracyjnego, przestał otrzymywać korespondencję, przez dwa lata nie zainteresował losem tego postępowania i nie zwrócił się do organu I instancji o informację co do toku postępowania. Reasumując słusznie organ II instancji uznał , iż nie zaistniała w sprawie wskazana w art. 58 § 1 k.p.a. przesłanka, bez której nie jest możliwe przywrócenie terminu do dokonania czynności – skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybie terminu do złożenia odwołania, nastąpiło bez jego winy. Nie ma racja pełnomocnik skarżącego podnosząc, iż dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest nieznajomość prawa ze strony R. J., która to okoliczność – w świetle "Kodeksu Dobrej Administracji" uchwalonego przez Parlament Europejski, winna skutkować pozytywnym dla skarżącego rozstrzygnięciem. Przepis art. 58 k.p.a. nie przewiduje takiej okoliczności - jako możliwości przywrócenia terminu, pomimo nieziszczenia się innych - wskazanych w tym przepisie - przesłanek. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie § 14 ust. 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, (Dz.U.02.163.1349), Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał reprezentującemu skarżącego - radcy prawnemu M. K., kwotę 292,80 zł (w tym 52,80 tytułem podatku od towarów i usług) jako zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz kwotę 17 ,- zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. /-/ Jakub Zieliński /-/ Jolanta Szaniecka/ Barbara Drzazga Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ Jolanta Szaniecka br