II SA/Po 961/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2014r. wniosku M. H. o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi Ł. B. i M. H. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2013r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ E.Brychcy Skarżący M. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z [...] maja 2013r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie M. K., gmina S. M. W skardze do Sądu Administracyjnego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na szkodliwe oddziaływanie pół elektromagnetycznych na organizm człowieka, co stanowi realne niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu skarżącego, która jako szkoda niemajątkowa nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejsze przywrócenie stanu pierwotnego. Nadto skarżący podniósł, że planowana inwestycja grozi wyrządzeniem szkód majątkowych polegających na utrudnieniu korzystania w sposób dotychczasowy z nieruchomości poprzez uniemożliwienie naturalnego oświetlenia znajdujących się pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m. in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Wobec powyższego skarżący kwestionujący decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto Sąd rozstrzygając przedmiotowy wniosek dotyczący wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę, winien ocenić go zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony tego postępowania. Rozpoznając zatem wniosek skarżącego w zakresie tak rozumianych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uznać należy, że jest on zasadny. Przede wszystkim zważyć należy, że w przedmiotowym wniosku wskazano powołując się na badania naukowe na szkodliwy wpływ oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizm człowieka, w szczególności ryzyko zachorowania na choroby nowotworowe. Okoliczność ta wskazuje na spełnienie przesłanki realnego niebezpieczeństwa poniesienia straty na życiu i zdrowiu skarżącego, co stanowi szkodę niemajątkową. W konsekwencji inwestycja doprowadzić może do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby temu zapobiec, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za uzasadnione. Końcowo zaznaczyć należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ E.Brychcy