II SA/Po 965/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi N. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], Burmistrz Miasta i Gminy w G. na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) ustalił dla "R. W. P." Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie czterech dróg wewnętrznych na terenie działek nr [...], [...] i [...], obręb B., gmina G. W uzasadnieniu organ zauważył, iż "R. W. P." Sp. z o.o. w dniu [...] września 2010 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie czterech dróg wewnętrznych w obrębie geodezyjnym B., gmina G. Dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał zarazem, iż budowa dróg wewnętrznych jest inwestycją z zakresu budowy infrastruktury technicznej, dla której zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma obowiązku spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy. Dlatego nie było obowiązku sporządzenia analizy istniejącego zagospodarowania terenu i jego zabudowy i badani dostępu do drogi publicznej. Poprzestano zatem na wykonaniu analizy stanu faktycznego oraz prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W tej mierze ustalono, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Tym samym spełnione są też wszystkie warunki niezbędne do wydania przedmiotowej decyzji. Wreszcie, organ zaznaczył, iż mimo zawiadomienie właścicieli okolicznych nieruchomości, w toku postępowania nie została wniesiona przez nich żadna skarga. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. uczestniczka N. J. odwołała się od tej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż kwestionowaną decyzję doręczono jej bez załączników-map, które wskazywałyby na usytuowania dróg wewnętrznych na działkach sąsiadujących bezpośrednio z jej nieruchomościami rolnymi. Podkreśliła, że planowana obecnie inwestycja stanowi jedynie wstępną fazę realizacji szerszego przedsięwzięcia – farmy wiatrowej. Należąca do N. J. działki nr [...] i [...], wykorzystywane są do intensywnej uprawy i znajdują się między działkami nr [...] i [...] o niewielkiej powierzchni, na których inwestor zamierza zlokalizować wiatraki. Skarżąca nie zgadza się przy tym z opisaną wyżej decyzją, gdyż (1) realizacja farmy wiatrowej będzie ujemnie oddziaływać na jej nieruchomość, (2) realizacja pierwszego etapu budowy dróg wewnętrznych ograniczy jej prawa do przyszłego rozporządzania działkami w zakresie inwestycji budowlanych lub zasiewu wysokich roślin, a nadto (3) farmy wiatrowe powinny być budowane na przestrzeniach niewykorzystywanych dla intensywnej produkcji rolnej i cechujących się niską klasą bonitacyjną. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan prawny, jaki miał zastosowanie wedle jego oceny w rozpatrywanej sprawie, a nadto wskazał, iż z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że dla przedmiotowego obszaru nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W trakcie postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P., Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w P., Starosty W. oraz Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Ustalono ponadto, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia, a zgoda na zmianę przeznaczenie gruntów rolnych nie jest wymagana. Projekt decyzji został przy tym opracowany przez uprawnionego urbanistę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło przy tym stanowisko organu I instancji, wedle którego budowa omawianych dróg, zaliczających się do urządzeń infrastruktury technicznej, nie musi spełniać wymogu dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Tym samym spełnione zostały też wszystkie ustawowe przesłanki wydania decyzji pozytywnej co do lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ zaznaczył przy tym, iż badanie na obecnym etapie dalszych planów inwestora w postaci wybudowania farmy wiatrowej jest przedwczesne, gdyż przedmiotem jego wniosku jest jedynie ustalenie warunków zabudowy dla dróg wewnętrznych. Tym bardziej, że decyzja lokalizacyjna nie daje jeszcze podstaw do realizacji przedsięwzięcia, ponieważ wcześniej konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji stanowi jedynie promesę uzyskania takiego pozwolenia. Kolegium dodało zarazem, iż w jego ocenie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nie doręczenia uczestnicznce załączników do decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Z samej decyzji wynika bowiem, iż zawiera ono wspomniane dokumenty, natomiast fakt, że nie zostały one przesłane skarżącej należy wprawdzie uznać za uchybienie, ale nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy G. zapewnił bowiem stronom postępowania możliwość skontrolowania prawidłowości poczynionych ustaleń, których wyrazem jest właśnie załącznik graficzny do kwestionowanego rozstrzygnięcia. Umożliwiono nadto stronom zapoznanie się z aktami sprawy w realnym, gwarantującym skorzystanie z tego prawa, terminie. Tym samym argumentację, zawartą w odwołaniu, należało też uznać za niezasadną. Pismem z dnia [...] września 2011 r. N. J. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc zarzut naruszenia (1) art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez odstąpienie od sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu i wydania decyzji wbrew art. 61 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy oraz (2) art. 3 powołanej ustawy poprzez uznanie drogi za urządzenie infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż zarówno w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i Burmistrza Miasta i Gminy G. przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana do urządzeń infrastruktury technicznej, co z kolei pozwoliło na odstąpienie od wymogu dobrego sąsiedztwa oraz sporządzenia analizy urbanistycznej. Konkluzję tę należy uznać za błędną. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 z późn. zm.) przez drogę rozumie się budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami i instalacjami stanowiącymi całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło, dlaczego zaliczyło omawiane drogi wewnętrzne do urządzeń infrastruktury technicznej. Takie niewłaściwe założenie prowadziło z kolei do opisanych wyżej negatywnych w ocenie skarżącej konsekwencji. Tym bardziej, że planowana inwestycja ma się znajdować na gruntach rolnych, a zatem wbrew argumentacji organów administracji publicznej konieczne było w tym zakresie uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile wniosło o jej oddalenie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, organ wyjaśnił, iż podstawą zakwalifikowania rozważanego przedsięwzięcia jako urządzenia infrastruktury technicznej był art. 143 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.). Z kolei uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wedle art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121 poz. 1266) nie dotyczy tej inwestycji z uwagi na stosunkowo niewielką powierzchnię użytków rolnych zajmowanych pod jej realizację. Konkluzja ta znajduje swoje potwierdzenie w postanowieniu Starosty W. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], który pozytywnie uzgodnił projekt decyzji organu I instancji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. "R. W. P." Sp. z o.o. wniosła o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony albo o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu uczestnik postępowania podniósł, iż skarżąca nie wykazała, na czym polega jej interes prawny, a w szczególności nie podała konkretnej normy prawnej. Kwestionowanie przez nią decyzji o warunkach zabudowy opiera się tylko na subiektywnych odczuciach oraz niezadowoleniu co do hipotetycznego stanu, który wykraczającego poza niniejszej postępowanie. Brak aprobaty dla planowanej farmy wiatrowej nie stanowi z kolei podstawy do wniesienia skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy zupełnie innej inwestycji – budowy dróg wewnętrznych. Co więcej, w dniu wniesienia skargi N. J. nie była już właścicielem działki nr [...], której własność została przeniesiona na P. M. Tym samym nie ma ona twż interesu prawnego we wniesieniu skargi. W pozostałym zakresie "R. W. P." Sp. z o.o. podzieliło stanowisko organów administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Natomiast w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, iż wniosek z dnia [...] czerwca 2010 r. dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech dróg wewnętrznych na działkach nr [...], [...] i [...], obręb B., gmina G. (k. 5-6 akt adm.). Z treści tego pisma wynika zarazem, iż działka nr [...] była własnością N. J. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. "R. W. P." Sp. z o.o. w W. podniosła z kolei, iż skarżąca już przed wniesieniem skargi zbyła tę nieruchomość, a zatem skarga – ze względu na utratę interesu prawnego przez osobą ją wnoszącą – powinna być odrzucona (k. 52-57 akt sądowych). Na potwierdzenie tej okoliczności nie przedstawiono wprawdzie wystarczających dowodów, lecz niemniej nie ulega wątpliwości, że w odwołaniu z dnia [...] lutego 2011 r. N. J. twierdziła, iż jest właścicielką działek nr [...] i [...], znajdujących się w pobliżu terenu planowanej inwestycji (k. 45-46 akt adm.). Tym samym status skarżącej jako strony postępowania nie powinien budzić kontrowersji. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Jak wynika z art. 4 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania terenu, a w braku takiego aktu – w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami, ustalonymi w planie miejscowym albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli tylko nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub interesu osób trzecich. Potwierdzeniem tej regulacji jest art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy, który wyraźnie wskazuje, iż nie można odmówić ustalenia warunków lokalizacji inwestycji, o ile zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organy administracji publicznej są zobligowane w razie spełnienia przez inwestora wymogów ustawowych do wydania pozytywnej dla niego decyzji. Wspomniane warunki ustalenia lokalizacji dla danego przedsięwzięcia zostały przy tym zakreślone w art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy. Trzeba jednak zaznaczyć, iż ustawodawca wyraźnie różnicuje je w zależności od rodzaju konkretnej inwestycji. Z art. 61 ust. 3 cytowanej ustawy wynika bowiem, iż do przedsięwzięć, polegających na wykonywaniu linii kolejowych, obiektów liniowych bądź też urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogu dobrego sąsiedztwa i wymogu dostępu do drogi publicznej. Wątpliwości w rozważanej sprawie wzbudziła właśnie kwestia kwalifikacji przyszłej inwestycji jako urządzenia infrastruktury technicznej. Taki pogląd wyraził bowiem Burmistrz Miasta i Gminy G. w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile w decyzji z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], (k. 30-31 i 60-62 akt adm.). Organ II instancji uzupełnił nadto to stanowisko w odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2011 r. przez odwołanie się do art. 143 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.). Prezentowane ujęcie zostało natomiast zakwestionowane przez skarżącą. Odnosząc się do powyższej kontrowersji, Sąd pragnie wskazać, iż wprawdzie w art. 143 ust. 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomości budowa drogi jest rozumiana jako budowa urządzeń infrastruktury technicznej, lecz nie powinno ulegać wątpliwości, iż planowana inwestycja wyczerpywała opis obiektu liniowego. Zgodnie bowiem z definicją wyrażoną w art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) obiekt liniowy to obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami. Tym samym art. 61 ust. 3 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znalazł w niniejszej sprawie zastosowanie, mimo częściowo odmiennej kwalifikacji planowanej inwestycji. Wbrew twierdzeniom N. J. nie było zatem konieczne badanie przez organ I instancji spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, tj. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu oraz sporządzanie w tym celu analizy urbanistycznej. Z tego samego względu przyszłe przedsięwzięcie nie musiało mieć ponadto także dostępu do drogi publicznej. Niemniej, w dalszym ciągu należało spełnić pozostałe wymogi z art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy: (1) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu powinno być bowiem wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (2) teren nie może wymagać zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a ponadto (3) decyzja powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Biorąc pod uwagę specyfikę rozważanego przedsięwzięcia, jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodzić należy się, iż spełniony został pierwszy z opisanych warunków. Budowa omawianych dróg nie wydaje się bowiem w ocenie Sądu wymagać szczególnego uzbrojenie dla terenu przyszłej inwestycji. Potwierdza to również treść wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r., w którym nie wskazano żadnego zapotrzebowania w zakresie wody, energii, odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Za zachowany należy również uznać drugi z wymienionych wyżej warunków, dotyczący rolnego przeznaczenia gruntu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Starosta W. uzgodnił bowiem pozytywnie projekt decyzji organu I instancji w zakresie ochrony gruntów rolnych (k. 18 akt adm.). Poza tym trzeba dodać, iż wedle wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. o ustalenie warunków zabudowy teren pod realizację omawianej inwestycji na działce nr [...] wynosi 0,2514 ha gleby klasy III, na działce nr [...] – 0,2912 ha gleby klasy IV b, a na działce nr [...] – 0,0637 ha gleby klasy III/IV. Dane te nie były kwestionowane przez żadną ze stron w toku postępowania. Tymczasem według art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121 poz. 1266 z późn. zm.) zgody właściwego organu wymaga jedynie zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. Nie ulega zatem wątpliwości, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania takiej zgody, gdyż w części lokalizowana jest na gruntach klasy IV, a w pozostałym zakresie nie wykracza poza wskazaną normę obszarową. Wreszcie, z materiału zebranego w aktach sprawy wynika również, iż organ I instancji uzyskał niezbędne uzgodnienia, jakie wymieniono w art. 53 ust. 3 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do przyszłej inwestycji wydano bowiem pozytywne: postanowienie Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], postanowienie nr [...] Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] października 2010 r., znak [...], oraz pismo Wielkopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Inspektorat w W. z dnia [...] października 2010 r., znak [...] (k. 13-14, 16 i 20 akt adm.). Co więcej, mimo wystosowania odpowiedniego pisma z dnia [...] października 2010 r., nr [...], do Marszałka Województwa Wielkopolskiego, doręczonego w dniu [...] października 2010 r., organ ten nie udzielił odpowiedzi, co w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy trzeba uznać również za pozytywne uzgodnienie przyszłego przedsięwzięcia (k. 22 akt adm.). Należy zatem dojść do wniosku, iż przedsięwzięcie spełnia wszystkie niezbędne warunki, opisane w art. 61 ust. 1 wymienionej ustawy, a zatem organy administracji publicznej zobligowane były do pozytywnego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, co też słusznie uczyniły. W tym kontekście trzeba jednak zauważyć, iż wątpliwości może budzić oparcie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. na nieostatecznym postanowieniu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2010 r. Zwłaszcza, że z treści pisma Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, iż Burmistrz Miasta i Gminy G. został powiadomiony o wniesieniu zażalenia na postanowienie Konserwatora przez N. J. (k. 23 akt adm.). Nadto, wedle pisma Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2012 r. omawiane uzgodnienie nie uzyskało jeszcze przymiotu ostateczności, a zażalenie skarżącej nie zostało rozpoznane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (k. 69 akt sądowych). Jak wynika zatem z art. 145 § 1 pkt 6 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) teoretycznie może w tym wypadku zachodzić podstawa do wznowienia postępowania w razie uchylenia lub zmiany powyższego uzgodnienia. Niemniej, art. 54 ust. 5 powoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje prawo do wniesienia zażalenia jedynie inwestorowi, a zatem środek zaskarżenia skierowany przez N. J. nie może odnieść skutku w przypadku powyższego uzgodnienia. Tym samym oparcie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. na nieostatecznym postanowieniu stanowiło wprawdzie uchybienie w zakresie przepisów proceduralnych, lecz nie ma ono zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Podobnie należy także ocenić zarzut doręczenia decyzji organu I instancji bez wymaganych załączników. Nie podważając powyższego argumentu skarżącej, trzeba jednak podkreślić, iż N. J. miała zapewniony czynny udział w trakcie postępowania i mogła zapoznać się z całość zgromadzonego w rozważanej sprawie materiału dowodowego. Z zawiadomienia z dnia [...] marca 2011 r. wynika bowiem, iż akta sprawy w postępowaniu przed organem II instancji udostępniono skarżącej do wglądu w terminie do dnia [...] marca 2011 r. (k. 51 akt adm.). Wspomniane załączniki graficzne powielają przy tym w istotnej mierze mapy załączone do wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. o ustalenie warunków zabudowy, z którym skarżąca mogła się także zapoznać przynajmniej w ciągu 7 dni od odebrania zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2011 r. (k. 27 akt. adm.). Dlatego nawet w razie przychylenia się do zarzutów, wedle którego decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. została doręczona N. J. bez załączników graficznych, i tak należy dojść do wniosku, że nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd, rozpatrując sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględniania. Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).