II SA/Po 968/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adw. A. F. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2018 r. o odmowie przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2018 r. i przyznać adwokatowi A. F. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej kwotę [...]zł (w tym [...] zł tytułem podatku od towarów i usług) /-/ E. Podrazik Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. K. na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. ustanowiono dla S. K. pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w P. wyznaczyła adwokata A. F.. Pismem z dnia [...] r. ustanowiony pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od przywołanego na wstępie rozstrzygnięcia. Jednocześnie wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną stronie skarżącej z urzędu, nie składając jednocześnie wymaganego prawem oświadczenia, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. referendarz sądowy odmówił pełnomocnikowi przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W sprzeciwie z dnia [...] r. adw. A. F. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia referendarza poprzez przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu adw. A. F. oświadczył, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu S. K. nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a."), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej został uzupełniony o stosowne oświadczenie, o którym mowa w § 3 rozporządzenia, co uzasadniało jego uwzględnienie. Jak wynika z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, kwota wynagrodzenia adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w innej sprawie wynosi 240,00 zł. Z kolei zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – kwota wynagrodzenia wynosi 50 % kwoty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 zł. Zatem wynagrodzenie adwokata w stawce podstawowej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie to 180,00 zł. Opłata w tej wysokości odpowiada nakładowi pracy adwokata. Obliczoną w powyższy sposób kwotę wynagrodzenia, zgodnie z § 4 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia, należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i 3 w związku z art. 250 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 4 ust. 3 rozporządzenia, należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ E. Podrazik