II SA/Po 973/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu -Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2012r. wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia 1. zwolnić K. B. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, 2. ustanowić dla K. B. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011r. w przedmiocie odmowy wymeldowania uczestniczki postępowania K. B. Uczestniczka wniosła o przyznanie prawa pomocy w całości. We wniosku włożonym na urzędowym formularzu PPF wskazała, że jej rodzina od kilku lat korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, gdyż nie przekracza kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wnioskodawczyni oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z konkubentem i dwójką małoletnich dzieci w wieku 2 lat i 11 miesięcy. Wskazała, że otrzymuje zasiłek rodzinny w wysokości 136 zł miesięcznie oraz zasiłek okresowy z powodu bezrobocia w wysokości 526,50 zł miesięcznie. Konkubent nie pracuje. Jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako poszukujący pracy. Nadto podała, że posiada dom o powierzchni 90 m². Oświadczyła, że nie dysponuje żadnymi innymi nieruchomościami, wartościowymi ruchomościami, czy oszczędnościami. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.. dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet należności sądowych (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawczyni pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w całości. Rodzina utrzymuje się bowiem jedynie ze środków z pomocy społecznej. Kwota osiąganego dochodu wskazuje, że wnioskodawczyni z trudem zaspokaja nawet bieżące potrzeby koniecznego utrzymania jej i rodziny. Z uwagi na opiekę na małymi dziećmi ograniczone są jej możliwości zarobkowania. Konkubent wnioskodawczyni z uwagi na wysoki poziom bezrobocia nie może znaleźć pracy. Posiadany dom wykorzystywany jest na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny. Przyjąć należy, że wnioskodawczyni nie ma możliwości poczynienia oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie kosztów sądowych niniejszego postępowania, chociażby w części. Przedstawiona sytuacja finansowa wskazuje, że uczestniczka postępowania nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Podkreślić przy tym należy, że sprawa znajduje się na etapie ewentualnej skargi kasacyjnej, gdzie obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski. Należało, zatem uwzględnić wniosek o prawo pomocy i w tym zakresie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska