II SA/Po 973/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... 2014 r. Nr ... w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Wnioskiem z dnia 13 grudnia 2013 r. A. S.A. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu na pomieszczenie, w którym będzie znajdował się agregat prądotwórczy na działce nr ..., ark. ..., obręb Ł., położonej przy ul. P. w P. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. decyzją z dnia ...2014 r. nr ..., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm), dalej: u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu na pomieszczenie techniczne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa działka zabudowana jest sześciokondygnacyjnym budynkiem biurowym usytuowanym we frontowej granicy działki z drogą publiczną oraz garażem położonym w głębi posesji (w granicy z działkami nr ...). Wskazano, że inwestycja nie skutkuje zmianą linii zabudowy, wzrostem wskaźnika zabudowy działki, ani nie wpłynie na wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej i geometrię dachu. Organ zaznaczył, że przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w oparciu o nią sporządzono projekt decyzji, który został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Wyjaśniono przy tym, że obszar analizowany wyznaczono w promieniu 60 m od granic terenu objętego wnioskiem, co odpowiada trzykrotnej szerokości frontowej granicy działki. W obszarze znalazły się działki usytuowane przy ul. P., ul. L. i ul. G.; jest to teren ścisłego śródmieścia, w którym dominuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, uzupełniona o lokale usługowe na parterze budynków i w podwórzach. Budynki usytuowane są równolegle do dróg publicznych, we frontowych granicach działek. Analiza wykazała, że w granicach obszaru znajduje się co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która zabudowana jest również zabudową mieszkaniową wielorodzinną z usługami w parterach. Zdaniem organu zmiana sposobu użytkowania garażu na pomieszczenie techniczne – przy zastosowaniu odpowiednich rozwiązań, czy zabezpieczeniach przed np. drganiem lub hałasem, nie wpłynie negatywnie na istniejącą zabudowę sąsiednią. Pozwoli natomiast, w przypadku przerwy w dostawie prądu z biegnącej w ulicy sieci elektroenergetycznej, zapewnić prawidłowe funkcjonowanie budynku biurowego położonego we frontowej części działki. Dodano, że w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięto wyłącznie o potencjalnej lokalizacji wnioskowanej inwestycji, nie rozstrzygając o sprawach technicznych zamierzenia, co nastąpi na etapie przyjęcia zgłoszenia lub wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto wskazano, że charakter zamierzenia świadczy o tym, że ma ono stanowić uzupełnienie funkcjonalne głównego budynku. Reasumując, zdaniem Prezydenta Miasta spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyjaśniono również, że w toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie: opinię Zarządu Dróg Miejskich z dnia ... 2014 r. (przy czym z uwagi na tożsamość organu prowadzącego postępowanie i organu opiniującego odstąpiono od uzgodnienia w tym zakresie) oraz uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej – ul. O.. Projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. B., zarzucając naruszenie przy jej wydaniu przepisów: - art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, - art. 54 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie, - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez uznanie, że uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie, - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) Prawa budowlanego poprzez pominięcie faktu, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania doprowadza do zignorowała ochrony przed hałasem i drganiami. W motywach odwołania podniesiono, że organ I instancji pominął ustalenia pod kątem zagrożenia dla środowiska i zdrowia. W szczególności nie rozstrzygnięto kwestii zabezpieczenia przed hałasem czy drganiami nieruchomości sąsiednich. Przepis § 323 § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 76, poz. 690) wskazuje, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Oczywistym jest natomiast, że agregat prądotwórczy wytwarza hałas uciążliwy dla nieruchomości sąsiednich. Wytwarza też szkodliwe dla zdrowia i środowiska spaliny. Nadto, błędnie wskazano, że inwestycja nie powoduje zmiany ilości miejsc parkingowych, gdy tymczasem na mocy decyzji zmniejszono ilość tych miejsc o jedno. Odnosząc się do argumentów organu, iż w przypadku przerwy w dostawie prądu można będzie dzięki agregatowi zapewnić prawidłowe funkcjonowanie budynku biurowego odwołujący podniósł, iż można pociągnąć drugie alternatywne zasilanie, bez potrzeby instalacji agregatu prądotwórczego. Odwołujący wskazał też, że zaskarżona decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego, powołując przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy o podając, że organ powinien był zbadać potencjalne oddziaływanie inwestycji poprzez hałas i drgania, gdyż wydana decyzja może mieć nieodwracalne skutki polegające na tym, że inwestor może nie sprostać zadaniu w tej mierze i nie poradzić sobie z realizacją inwestycji, która spełniać będzie wymogi Prawa budowlanego. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, co sprawiło, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organ II instancji powołał treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej: rozporządzenie, a następnie wskazał, iż organ I instancji zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wyznaczył obszar analizowany, w którym znajduje się m.in. zabudowa mieszkaniowa z usługami. Zaznaczył, że wbrew twierdzeniom odwołującego analiza urbanistyczna nie wyklucza innych funkcji, poza mieszkaniową, o ile zabudowa ta nie odstaje znacząco od parametrów zabudowy zastanej. Zdaniem Kolegium, negatywne skutki przestrzenne dla mieszkańców, w tym podnoszone w odwołaniu kwestie hałasu i wibracji będą przedmiotem badania na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy powołał przy tym art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i dodał, że dopiero na tym etapie właściwy organ administracji architektonicznej bada, czy projekt budowlany odpowiada warunkom zawartym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sama zaś kwestia zapewnienia słusznego interesu społecznego jest przesądzona w samej istocie zamierzenia, gdyż dotyczy to technicznych możliwości korzystania z szerokopasmowego Internetu, który wymaga sprawności i zasilania w energię niezbędnych urządzeń, nawet po awarii sieci energetycznych. P. B. reprezentowany przez r. pr. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., podtrzymując zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, przytaczając swe stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w P. z dnia ... 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia ...2014 r. o ustaleniu na rzecz A. S.A. warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku garażu na pomieszczenie techniczne, na działce nr ..., ark. ..., obręb Ł., położonej przy ul. P. w P.. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. również zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z powołanego przepisu wynika, że jednym z istotnych elementów, które planowane zamierzenie inwestycyjne musi kontynuować, jest istniejąca na danym obszarze funkcja zabudowy oraz zagospodarowania terenu (pkt 1). W orzecznictwie zaaprobowano stanowisko, że wymóg ten dotyczy także przypadku, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – warunki zabudowy ustala się dla przedsięwzięcia polegającego jedynie na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego, ponieważ zmiana sposobu użytkowania obiektu, nawet bez zmiany jego cech i parametrów architektonicznych, może spowodować zaburzenie ładu przestrzennego, poprzez niezharmonizowanie zamierzonej (nowej) funkcji z charakterem istniejącej już na danym obszarze funkcji zabudowy (por. np. wyroki NSA: z 19 stycznia 2011 r., II OSK 103/10; z 20 października 2010 r., II OSK 1643/09; z 03 sierpnia 2008 r., II OSK 134/07, z 12 grudnia 2014 r., II OSK 1254/13, z 14 listopada 2014 r., II OSK 1018/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W świetle zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić (por. np. wyroki NSA: z 02.10.2008 r., II OSK 1104/07 oraz z 04.12.2009 r., II OSK 1909/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, art. 61, Nb 2). W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo ustaliły, że dopuszczalna jest zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku garażu na pomieszczenie techniczne, w kontekście zmiany funkcji z gospodarczej na usługową. Po pierwsze stosownie do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia organ I instancji wyznaczył w prawidłowych granicach obszar analizowany odpowiadający trzykrotnej szerokości frontowej granicy działki objętej inwestycją. Ustalił następnie, że w granicach tego obszaru stanowiącego śródmieście Miasta P., dominuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna (przy ul. P. i L.) oraz mieszkaniowa z towarzyszącymi usługami (przy ul. G.). Jednocześnie organ stwierdził, że na działce objętej wnioskiem w jego frontowej części istnieje sześciokondygnacyjny budynek biurowy, dla którego inwestor zamierza dokonać zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego na pomieszczenie, w którym zostanie umieszczony agregat prądotwórczy. W ocenie Sądu, trafnie organy orzekające przyjęły, że zmiana sposobu użytkowania obiektu garażu na pomieszczenie techniczne stanowi kontynuację funkcji istniejącej dla tego terenu. Zważyć należy, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (vide: wyrok WSA w P. z dnia 16 lipca 2014r., IV SA/Po 283/14, Lex nr 1539690). Aktualnie budynek garażu uzupełnia dominującą na przedmiotowej nieruchomości funkcję usługową (biurową). Po zmianie funkcji budynek gospodarczy (garażowy) nadal uzupełniał będzie funkcję biurową z różnicą, że w miejsce dotychczasowej funkcji gospodarczej budynku garażowego (z miejscem postojowym) istnieć będzie budynek o charakterze technicznym, w którym umieszczony zostanie agregat prądotwórczy służący obsłudze istniejącego na działce biurowca. Tym samym zmiana funkcji obiektu nie jest na tyle istotna (w ramach gospodarczej z garażowej na techniczną), by mogła zasadniczo wpłynąć na ład przestrzenny ukształtowany w analizowanym obszarze. Zmiana ta nie powoduje również, by nie można było uznać, że zachodzi kontynuacja dominującej w obszarze analizowanym funkcji zabudowy mieszkaniowej. Funkcja usługowa (w tym techniczna, biurowa) uzupełnia bowiem na tym terenie funkcję mieszkaniową. Dlatego słusznie uznały organy orzekające, iż zmiana ta, w kontekście przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest dopuszczalna. Nie sposób również przyjąć, jak twierdzi skarżący, jakoby organy I i II instancji zignorowały zagrożenia, jakie rodzi inwestycja dla środowiska i ludzi. Ocena przedsięwzięcia pod kątem ochrony środowiska, w tym również pod kątem bezpieczeństwa i warunków życia ludzi dokonuje się w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013, poz. 1235 ze zm.) przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko wówczas, gdy planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Skoro wśród przedsięwzięć wymienionych w powołanym rozporządzeniu nie wymieniono pomieszczeń technicznych z agregatem prądotwórczym to brak było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a w rezultacie do badania przedmiotowej inwestycji w kontekście zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzi, w tym użytkowników sąsiednich nieruchomości. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż zainstalowany w przyszłości w przedmiotowym budynku agregat prądotwórczy mógł generować nadmierny hałas i drgania. Po pierwsze przedmiotowa inwestycja obejmuje zmianę sposobu użytkowania obiektu już istniejącego. W rezultacie nie będzie miał do niego zastosowania przepis § 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dotyczy zaprojektowania i wykonania budynku i urządzeń z nim związanych. Przepis ów odnosi się do etapu projektowania i wykonania obiektu, gdy tymczasem przedmiotowy obiekt istnieje. Dopiero zaś realizacja inwestycji tj. sama zmiana sposobu użytkowania obiektu, pozwoli na ocenę, czy przedmiotowy agregat prądotwórczy spełnia wymogi w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu i ewentualnych drgań. Zgodnie zaś z przepisem art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zm.), p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Powołany tryb służby więc reagowaniu przez organy ochrony środowiska na ewentualne występujące naruszenia norm hałasu. Ponadto, zgodnie z art. 323 ust. 1 p.o.ś. każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie lub naruszenie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych, w szczególności przez zamontowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed zagrożeniem lub naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie. Przy czym odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza okoliczność, że działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na podstawie decyzji i w jej granicach (art. 325 p.o.ś.). Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organy prawidłowo uznały, że inwestycja spełnia pozostałe wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Działka objęta wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej – ul. P., przy której jest bezpośrednio położona (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Istniejące na niej uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia, co wynika z wniosku A. S.A. (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Działka nr ..., jako budowlana nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na nierolne lub nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Brak jest również podstaw, by uznać, że inwestycja była niezgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). W tym miejscu należy wskazać, że trafnie organy obu instancji wskazały, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga kwestii technicznych zamierzenia, zabezpieczenia przed hałasem, czy wibracjami. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z., albowiem znajdują one zastosowanie na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. na etapie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych albo pozwolenia na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie mają być parametry inwestycji i zastosowane rozwiązania techniczne. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę (względnie przyjmujący zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych) musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat układu istniejących obiektów, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdy dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (vide: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., II OSK 779/07, Lex nr ...7869). Pozbawiony podstaw jest zatem zarzut zarówno naruszenia § 323 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), jak i podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) Prawa budowlanego. W tym miejscu należy dodać, że również na późniejszym etapie poddane ocenie zostanie, czy stosownie do treści § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, jest ukształtowany i zabezpieczony tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. W rezultacie w ocenie Sądu nie można uznać, by wydane w sprawie decyzje naruszały przepisy art. 54 pkt 2 lit. b i d w zw. z art. 64 ust. 1 poprzez brak określenia warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Dodać należy, że w decyzji z ...2014 r. organ I instancji określając pierwsze z warunków (z pkt b przepisu) wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie było konieczności uzgadniania inwestycji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P.. Co do wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich organ stwierdził powołując się na przepisy art. 63 ust. 1, 2 i 4 u.p.z.p., że w decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zdaniem Sądu zważywszy na niewielką skalę inwestycji powyższe stwierdzenia, w kontekście pozostałych wyjaśnień uznać należy za wystarczające. Zdaniem Sądu organ I instancji przed wydaniem decyzji uzyskał wymagane uzgodnienie konserwatorskie (milczące zgoda Miejskiego Konserwatora Zabytków – zgodna z art. 53 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Nadto, Prezydent Miasta prawidłowo odstąpił od uzgodnienia inwestycji z właściwym zarządcą drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) mając na uwadze, że organem uzgadniającym jest Zarząd Dróg Miejskich, będący komunalną jednostką budżetową, przy pomocy której Prezydent Miasta wykonuje swoje obowiązku zarządcy dróg. Gdy bowiem sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest uprawniony do uzgodnienia decyzji, to ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, powinny stanowić część orzeczenia kończącego postępowanie. Spełniać zatem będą one taką samą rolę jak postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym, przeprowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2013 r., II OSK 1608/12, Lex nr 14...494). Również, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów tj. mgr inż. arch. K. P. legitymującej się wpisem na listę samorządu ... Reasumując, Sąd uznał, że przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, ani prawa materialnego i dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę P. B., o czym orzeczono w sentencji wyroku.