II SA/Po 974/15

Dnia 22 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 roku sprawy ze skargi K. F. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2015 roku Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje adwokatowi M. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Burmistrz J. na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") orzekł o wymeldowaniu K. F. z pobytu stałego w budynku położonym w K. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek K. F. Wnioskodawca wskazał, że skarżąca jest jego małżonką, a obecnie przed Sądem Okręgowym w K. toczy się sprawa rozwodowa. Dodał, że K. F. nie przebywa w miejscu stałego zameldowaniu, lecz zamieszkuje u swojej matki w J. Organ I instancji ustalił, że właścicielem rozważanego budynku jest K. F. Skarżąca została tam zameldowana na pobyt stały w dniu [...] grudnia 2005 r. W dniu [...] czerwca 2007 r. skarżąca i K. F. zawarli związek małżeński, a w dniu [...] kwietnia 2011 r. urodziła im się córka. Kontrola przeprowadzona przez Straż Miejską w J. wykazała, że K. F. nie mieszka pod wskazanym adresem, przy czym skarżąca przebywa u matki od dnia [...] maja 2012 r. Podczas przesłuchania w dniu [...] lipca 2012 r. K. F. zeznał, że skarżąca opuściła zajmowany dotychczas lokal w dniu [...] maja 2012 r., zabierając ze sobą rzeczy osobiste swoje i dziecka. Wnioskodawca przyznał, że w przeszłości dochodziło do interwencji Policji, a sam był zatrzymywany na izbie wytrzeźwień, policja była jednak często wzywana bezpodstawnie. Oświadczył, że nie bił żony, lecz sama się okaleczała, gdyż chciała stwarzać wrażenie, że jej mąż jest alkoholikiem znęcającym się nad rodziną. Podniósł, że skarżąca często i krótkotrwale wyprowadzała się z domu. W 2011 r. K. F. zażądał, by skarżąca rozważyła udział w terapii rodzinnej i rozdzielność majątkową, lecz ona nie zgodziła na żądną z tych propozycji. W dniu [...] maja 2012 r. doszło do awantury, w wyniku której został pobity przez żonę i teściową. Wtedy też zapowiedział wniesienie powództwa o rozwód. Zaprzeczył, by uderzył żonę lub teściową. W trakcie przesłuchania w dniu [...] lipca 2012 r. K. F. oświadczyła, że jej mąż jest alkoholikiem, otrzymał skierowanie na oddział leczenia uzależnień w szpitalu psychiatrycznym, lecz nie skorzystał z tej możliwości. Pierwsza awantura miała miejsce w 2007 r. przed ślubem, kolejna w 2010 r., gdy skarżąca była w ciąży. Wtedy też uderzył ją po raz kolejny. Zdarzały się w tym czasie interwencje Policji. W końcu skarżąca złożyła wniosek o ściganie jej męża za groźby karalne, gdyż ten straszył, że zabije ją i jej nienarodzone jeszcze dziecko. W lipcu 2011 r. doszło do kolejnej awantury. Skarżąca zgłosiła sprawę o znęcenie się przez jej męża, ale następnie z obawy przed nim wycofała swój wniosek. W dniu [...] grudnia 2011 r. Policja wyprowadziła K. F. w kajdankach z budynku i przewiozła na izbę wytrzeźwień. Następnie skarżąca wróciła do domu, by zabrać ciepłą odzież dla córki. Okazało się wtedy, że zamki zostały zmienione. Skarżąca rozwierciła mechanizm i weszła do budynku. Następnie wróciła do mieszkania i przez pewien czas panował tam spokój. W dniu [...] maja 2012 r., po kilkudniowej nieobecności, mąż wrócił do domu trzeźwy. Nagle wszczął awanturę, krzyczał i kazał jej opuścić dom. Około północy poszedł spać. Następnego dnia zabrał dziecko ze sobą, nie mówiąc gdzie wychodzi. Skarżąca była przekonana, że mąż zawiezie dziecko na rehabilitację, lecz do godz. 19:00 nie miała z nim żadnego kontaktu. Zadzwoniła więc na policję, tłumacząc zaistniałą sytuację. Po tym zgłoszeniu mąż wrócił z córką do domu, wszczął awanturę, pobił ją i jej matkę, a nadto nie chciał oddać dziecka. Skarżąca wezwała zatem Policję, której funkcjonariusze nakazali wydanie dziecka. Od tego momentu K. F. mieszka u rodziców. Skarżąca oświadczyła, że dowiedziała się o wymianie zamków w drzwiach przez męża, co uniemożliwia jej zabranie rzeczy osobistych swoich i dziecka. Oświadczyła, że boi się męża, ponieważ wielokrotnie groził, że ją zabije. Skarżąca nie składała wniosku o przywrócenie posiadania, gdyż czeka na rozstrzygnięcia sądu w sprawie rozwodowej. W dniu [...] czerwca 2012 r. K. F. przesłała wyjaśnienia dotyczące opuszczenia przez nią i małoletnią córkę omawianego lokalu. Podniosła, że opuszczenie mieszkania nie miało charakteru dobrowolnego i stanowiło konsekwencję pobicia przez męża. Powiadomiła również o powyższym fakcie Prokuraturę Rejonową w J., która w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. potwierdziła prowadzenie dochodzenia w sprawie znęcania się K. F. nad żoną. Prowadzenie postępowania w tej sprawie potwierdziła również Komenda Powiatowa Policji w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu wydania prawomocnego orzeczenia przez Sąd Rejonowy w J. Następie postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, na które zażalenie wniósł K. F. W dniu [...] marca 2013 r. mąż skarżącej wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, podnosząc, że K. F. od dnia [...] stycznia 2012 r. nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, wyprowadzając się dobrowolnie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Burmistrz J. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. Na skutek zażalenia K. F. Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Na postanowienie organu II instancji mąż skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, w wyniku której Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. uwzględnił skargę w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozstrzygnięcie to zaskarżyła z kolei K. F. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie. Ustalono wtedy, że skarżąca uzyskała przydział na lokal mieszkalny w J. Stwierdzono również, że nie wystąpiła nigdy o przywrócenie posiadania. Wprawdzie skarżąca deklarowała chęć powrotu i ponownego zamieszkania w budynku w K., lecz do chwili obecnej nie podjęła żadnych działań, które umożliwiłyby jej zamieszkanie w tym obiekcie. Zawierając w dniu [...] września 2013 r. umowę najmu lokalu na czas nieoznaczony potwierdziła ona tym samym, że nie zamierza powrócić do dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Wobec tego decyzją z dnia [...] września 2013 r. organ I instancji orzekł o wymeldowaniu K. F. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Wojewoda Wielkopolski zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozważanego wymeldowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi K. F. z dnia [...] sierpnia 2013 r. W wyniku zażalenia wniesionego przez skarżącego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. Z kolei wyrokiem z dnia [...] marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewoda Wielkopolski uwzględnił skargę na postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. oraz uchylił to orzeczenie. Skargę na to postanowienie złożyła K. F. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Organ I instancji przytoczył następnie przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, wskazując zarazem, że spełnione zostały przesłanki, od których zależy wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. K. F. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ I instancji naruszył art. 10 § 1 k.p.a., gdyż nie miała ona możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i zajęcia w tej kwestii swojego stanowiska. Nie można zatem przyjąć, że stan faktyczny ustalony w rozpatrywanej sprawie jest zgodny z rzeczywistością. Skarżąca wskazała następnie na niespójności w zeznaniach i oświadczeniach składanych przez K. F. Oświadczyła również, że nie opuściła przedmiotowego lokalu dobrowolnie, a nadto składała wnioski o ściganie jej męża do Policji i Prokuratury. Tym samym nie można jej zarzucić, że nie podejmowała działań zmierzających do odzyskania posiadania. Co więcej, w dawnym mieszkaniu wciąż znajdują się rzeczy osobiste jej i jej córki. Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 powołanej ustawy o ewidencji ludności utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając zarazem, że postępowanie karne prowadzone przeciwko K. F. nie jest równoznaczne z żądaniem przywrócenia utraconego posiadania. Ponadto wyrokiem z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w K. rozwiązał małżeństwo K. F. i K. F., nie orzekając jednocześnie o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania. Mając zatem na uwadze ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, należało w ocenie Wojewody Wielkopolskiego orzec o wymeldowaniu skarżącej. Pismem z dnia [...] października 2015 r. K. F. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wymieniono. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej ustawie stanowiły wprawdzie przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 z późn. zm.), niemniej powodem uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2015 r., nr [...], były przede wszystkim uchybienia proceduralne, polegające na naruszeniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Na wstępie trzeba zauważyć, że kontrolowane postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem K. F. z dnia [...] czerwca 2012 r. (k. 1 akt adm. organu I instancji). Następnie Burmistrz J. wszczął postępowanie w przedmiocie wymeldowania K. F. i rozpoczął gromadzenie materiału dowodowego. W następstwie uzyskania informacji o postępowaniu rozwodowym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], zawiesił postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o sposobie korzystanie z budynku w K. [...] (k. 31 akt adm. organu I instancji). Na skutek zażalenia K. F. z dnia [...] września 2012 r. (k. 39-40 akt adm. organu I instancji) Wojewoda Wielkopolski w postanowieniu z dnia [...] października 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. (k. 41-43 akt adm. organu I instancji). We wniosku z dnia [...] marca 2013 r. K. F. wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego (k. 44-46 akt adm. organu I instancji). W odpowiedzi na powyższe pismo postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Burmistrz J. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania (k. 57 akt adm. organu I instancji). Na skutek zażalenia K. F. Wojewoda Wielkopolski w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. (k. 60-63 akt adm. organu I instancji). Na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. K. F. złożyła w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (k. 72-75 akt adm. organu I instancji). Wojewoda Wielkopolski, powołując się na art. 54 § 3 p.p.s.a., postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], uwzględnił powyższą skargę w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (k. 69-71 akt adm. organu I instancji). W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Burmistrz J. podjął zawieszone postępowanie administracyjne (k. 76 akt adm. organu I instancji), a następnie wydał decyzję z dnia z dnia [...] września 2013 r., nr [...], o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z budynku położonego w K. [...] (k. 86-88 akt adm. organu I instancji). Na opisane wyżej postanowienie autokontrolne Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. K. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, która została uwzględniona w wyroku z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 694/13 (k. 112-115 akt adm. organu I instancji). W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski, działając ponownie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił w całości skargę K. F. z dnia [...] czerwca 2013 r. i uchylił postanowienie własne z dnia [...] maja 2013 r. (k. 116-120 akt adm. organu I instancji). W wyniku kolejnej skargi K. F. z dnia [...] listopada 2014 r. (k. nienumerowana akt adm. organu II instancji) wniesionej na wymienione postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r., II SA/Po 929/14, oddalił skargę (k. 118-123 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] września 2013 r. K. F. odwołała się od opisanej wyżej decyzji Burmistrza J. z dnia [...] września 2013 r. (k. 96-97 akt adm. organu I instancji). Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski zawiesił postępowanie odwoławcze (k. 112-114 akt adm. organu I instancji). W wyniku zażalenia skarżącej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2013 r. (k. nienumerowana akt adm. organu I instancji). Ponadto decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Burmistrz J. orzekł o wymeldowaniu K. F. z pobytu z budynku położonego w K. [...] (k. nienumerowane akt adm. organu I instancji). Na skutek odwołania skarżącej z dnia [...] sierpnia 2015 r. (k. nienumerowana akt adm. organu II instancji) rozstrzygnięcie to zostało z kolei utrzymane w mocy wspomnianą wcześniej decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2015 r. Przedstawione wyżej okoliczności należy przy tym uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Dokonując oceny zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2015 r. należy najpierw zauważyć, że organy administracji publicznej prima facie orzekły dwukrotnie w tej samej sprawie. Decyzja Burmistrza J. z dnia [...] września 2013 r. oraz kontrolowane obecnie decyzje: Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2015 r. i Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. dotyczą bowiem wymeldowania K. F. z pobytu stałego w budynku położonym w K. [...]. Jednocześnie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na wyraźne stwierdzenie, czy decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. pozostaje w dalszym ciągu w obrocie prawnym. Z akt sprawy wynika bowiem jedynie, że postępowanie odwoławcze, zainicjowane przez K. F. i zmierzające do weryfikacji tego rozstrzygnięcia, jest nadal zawieszone na mocy postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymanego w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2013 r. Trzeba przy tym zaznaczyć, że pismem z dnia [...] marca 2016 r. Sąd wystąpił do organu II instancji z wezwaniem o wyjasnienie, w jaki sposób i kiedy zakończyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza J. z dnia [...] września 2013 r. (k. 55 akt sądowych). W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił, że, "z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu postępowanie ze skargi Pana K. F. [organ odwoławczy] zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Po rozpatrzeniu sprawy przez wyżej wymieniony Sąd i uwzględnieniu treści wyroku sprawa została przekazana Burmistrzowi J. do ponownego rozpatrzenia". Do pisma tego Wojewoda dołączył własne postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. o zawieszeniu postepowania [odwoławczego] (k. 57-60 akt sądowych). Przytoczona argumentacja jest jednak wątpliwa. Na podstawie pisma z dnia [...] marca 2016 r. można jedynie założyć, że Wojewoda Wielkopolski odnosi się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 marca 2014 r. sygn. II SA/Po 964/13. Wniosek ten wzmacnia dodatkowo adnotacja przypięta do decyzji z dnia [...] września 2013 r.: "[decyzja] wyeliminowana z obr. prawnego postanowieniem wojew. i wyrok. WSA". Niemniej wspomniane orzeczenie z dnia [...] marca 2014 r. dotyczyło wyłącznie postanowienia w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowanie. Tym samym zarówno rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, jak i sądu administracyjnego odnosiło się jedynie do pewnej kwestii wpadkowej w ramach postępowania administracyjnego, a nie do istoty postępowania odwoławczego, czyli merytorycznej weryfikacji decyzji z dnia [...] września 2013 r. Organy administracji publicznej nie dysponują przy tym kompetencją do uchylania decyzji w drodze postanowienia, na co zdaje się wskazywać wymieniona adnotacja. Mając zatem na uwadze powyższe wywody należy uznać, że organ II instancji nie rozważył wystarczająco materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Wojewoda Wielkopolski nie zbadał bowiem w szczególności, czy postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji z dnia [...] września 2013 r. zakończyło się oraz czy w obrocie prawnym nie pozostaje nadal wspomniane rozstrzygnięcie. Uchybienie to miało istotne znaczenie, gdyż ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w drodze decyzji administracyjnej stanowiłoby kwalifikowaną wadę uzasadniającą w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ II instancji naruszył art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotnej znaczenie w rozpatrywanej sprawie i uzasadniały wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 18 września 2015 r. z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę, organ II instancji powinien ustalić, czy postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza J. z dnia [...] września 2013 r. zakończyło się, czy może rozstrzygnięcie to nadal pozostaje w obrocie prawnym. Dopiero ustalenie powyższej okoliczności pozwoli na prawidłowe rozstrzygnięcie odwołania K. F. od decyzji Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2015 r. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).