II SA/Po 977/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 08 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę /-/ M. Kwiecińska Orzeczeniem dyscyplinarnymKomendanta Policji w P. z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...), utrzymano w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia (...) czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko P. S. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. H., którego w toku prowadzonego postępowania uznano za poszkodowanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Została ona bowiem wniesiona przez podmiot nie mający legitymacji skargowej do jej wniesienia. Ustawa z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) normująca postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów, reguluje tryb postępowania dyscyplinarnego w rozdziale 10. I tak, zgodnie z art. 135 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, na orzeczenie o umorzeniu postępowaniu dyscyplinarnego pokrzywdzony może wnieść odwołanie w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Równocześnie, zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tym samym wyłączona została możliwość zaskarżenia orzeczenia dyscyplinarnego do sądu administracyjnego przez pokrzywdzonego. Co istotne, analiza ustawy o Policji wskazuje przy tym, że brak jest przepisu umożliwiającego wniesienie skargi na postanowienie czy orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym przez osobę inną niż policjant – także osobę uznaną w postępowaniu dyscyplinarnym za pokrzywdzoną (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 425/12, Baza NSA). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że postępowanie dyscyplinarne zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało zapoczątkowane pismem skarżącego z dnia (...) kwietnia 2013 r. W toku postępowania skarżącemu przysługiwał statut pokrzywdzonego. Tym samym nie miał on legitymacji skargowej do wniesienia skargi na orzeczenie dyscyplinarne z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...),Komendanta Policji w P. Możliwość powyższą wprost wyłącza art. 138 ustawy o Policji, co przesądza o niedopuszczalności skargi. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że pouczenie zamieszczone w zaskarżonym orzeczeniu prawidłowo wskazuje, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje jedynie obwinionemu (policjantowi). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił. /-/ M. Kwiecińska