II SA/Po 979/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia (...) nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/A. Łaskarzewska /-/E.Podrazik Wnioskiem z dnia (...) września 2007 r. T. F. zwrócił się do Burmistrza Miasta W. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji – rozbudowy istniejącego budynku położonego w W. na ul. (...), na działce oznaczonej nr (...). Zgodnie ze złożonym wnioskiem planowana inwestycja miała dotyczyć rozbudowy istniejącego budynku handlowo – usługowego o budowę budynku dwukondygnacyjnego o pow. zabudowy ok. 250 – 300 m2. Pismem z dnia (...) października 2007 r. E. i J. K., właściciele działki oznaczonej nr (...), zgłosili sprzeciw od planowanej rozbudowy i wskazali, iż jako właściciele działki sąsiedniej nie wyrażają zgody na rozbudowę w granicy działki oraz w pasie będącym drogą dojazdową ustanowioną na działce oznaczonej nr (...) na rzecz działki (...). W dniu (...) października 2007 r. sporządzona została przez J. Ł. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Oświadczeniem z dnia (...) listopada 2007 r. T. F. zobowiązał się do uwzględnienia, podczas planowanej rozbudowy, prawa przejazdu oraz przechodu dla działki (...), zgodnie z postanowieniami aktu notarialnego z dnia (...) lipca 2003 r., rep. (...). Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2007 r. planowana inwestycja została uzgodniona z Wojewodą w zakresie ochrony obszaru chronionego krajobrazu "A". Decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. Burmistrz Miasta W. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w W. przy ul. (...), na działce oznaczonej nr (...) w zakresie inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku handlowo – usługowego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i J. K. podnosząc, że nie zapewniono im udziału w sprawie, planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana w granicy z ich nieruchomością oraz może utrudnić im dostęp do ich nieruchomości. Wskazano również, iż w sprawie sporządzono dwie różne analizy urbanistyczne opatrzone tą samą datą. Decyzją z dnia (...) marca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia (...) stycznia 2008 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajdują się dwie sprzeczne ze sobą analizy urbanistyczne opatrzone tą samą datą – (...) października 2007 r. Stwierdzono ponadto, że postanowienia obydwu analiz nie były zgodne z § 4 – § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Wskazano wreszcie, że umiejscowienie inwestycji w granicy z działką sąsiednią możliwe jest jedynie w przypadku spełnienia wymagań określonych właściwymi przepisami ustawy Prawo budowlane. W dniu (...) kwietnia 2008 r. sporządzona została nowa analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji na działce oznaczonej nr (...). Zgodnie z wynikami analizy inwestycja mogła zostać zlokalizowana w odległości min. 4,5 m od granicy działki z pasami drogowymi; wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek mógł wynieść maksymalnie 60%, szerokość elewacji frontowej mogła wynieść maksymalnie 6,0 m, w zakresie rozbudowy natomiast wysokość zabudowy mogła sięgać ok. 7,0 m. i odpowiadać poziomowi istniejącej zabudowy. Pismami z dnia (...) czerwca 2008 r. oraz (...) czerwca 2008 r. E. i J. K. podnieśli, iż organ wbrew zaleceniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie przeprowadził ponownie postępowania oraz nie poinformował ich o toczącym się postępowaniu i nie zapewnił im w nim czynnego udziału, ograniczając się jedynie do zebrania nowego materiału dowodowego (analizy z dnia (...) kwietnia 2008 r. oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) kwietnia 2008r. ) oraz poinformowania ich o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Decyzją z dnia (...) czerwca 2008 r., nr (...), Burmistrz Miasta W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr (...), położonej w W. przy ul. (...), w zakresie inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku handlowo – usługowego. Zgodnie z postanowieniami powyższej decyzji dla planowanej inwestycji wskazano nieprzekraczalną linię zabudowy – min. 4,5 m, stanowiącą kontynuację istniejącej linii zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek określono w wielkości maksymalnej 60%; szerokość elewacji frontowej mogła wynieść maksymalnie 6,0 m, w zakresie rozbudowy natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mogła wynieść maksymalnie 7,0 m. Wskazano również, iż w zakresie obsługi komunikacyjnej dojazd do inwestycji ma zostać zapewniony z przylegającej drogi publicznej. Podkreślono, że projekt budowlany musi spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odnosząc się do kwestii usytuowania planowanej inwestycji w granicy z działką nr (...) wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy nie sytuuje planowanej inwestycji w granicy. Burmistrz Miasta W. podkreślił, że pas służebności nie stanowi drogi publicznej ani działki budowlanej, co powoduje, iż nie ma wymogu zachowania odległości planowanej inwestycji od drogi dojazdowej. Organ I instancji wskazał również, iż ponowne rozpoznanie sprawy nie wymagało, wbrew twierdzeniom E. i J. K., konieczności ponownego wszczęcia postępowania, gdyż postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie zostało nigdy zakończone ostateczną decyzją organu I instancji. Podkreślono, że E. i J. K. mieli zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i J. K. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, polegającego na nie przeprowadzeniu przez organ I instancji, wbrew zaleceniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponownego postępowania jak również brak odniesienia się do stawianych przez nich zarzutów. Organ prowadzący postępowanie ograniczył się jedynie do zebrania nowego materiału dowodowego w sprawie w postaci projektu decyzji oraz analizy funkcji i cech zabudowy zagospodarowania terenu. Podtrzymano również stawiane uprzednio zarzuty dotyczące zagwarantowania przestrzegania przez inwestora służebności w pasie o szerokości 5 m stanowiącą drogę konieczną dla ich nieruchomości. Wskazano również, że Burmistrz Miasta W. bezprawnie wydał decyzję o warunkach zabudowy dla istniejącego obecnie na działce nr (...) budynku usługowego. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia (...) czerwca 2008 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja została prawidłowo wydana w oparciu o właściwe przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w oparciu o sporządzoną na potrzeby prowadzonego postępowania analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Odnosząc się do stawianych zarzutów niezgodnego z prawem usytuowania planowanej inwestycji na granicy działki stwierdzono, iż są one nieuzasadnione, bowiem jak trafnie wskazano w decyzji organu I instancji lokalizacja planowanej inwestycji musi pozostawać w zgodności z właściwymi przepisami prawa budowlanego, a w szczególności z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślono wreszcie, że zobowiązanie Burmistrza Miasta W. do ponownego rozpatrzenia sprawy nie rodziło konieczności wszczynania nowego postępowania a jedynie konieczność uwzględnienia wytycznych wskazanych w decyzji uchylającej decyzję organ I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli E. i J. K. zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa i wnosząc o jej uchylenie w całości. Zdaniem skarżących zostali oni pozbawieni możliwości udziału w toczącym się postępowaniu a organy prowadzące postępowanie nie rozpatrzyły wszystkich składanych w toku postępowania wniosków i zarzutów. Ponadto, wbrew zaleceniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2008 r. organy prowadzące postępowanie nie przeprowadziły nowego postępowania administracyjnego, ograniczając się jedynie do uzupełnienia materiału dowodowego o analizę urbanistyczną z dnia (...) kwietnia 2008 r. oraz projekt decyzji z dnia (...) kwietnia 2008 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż – jak słusznie wskazały organy obu instancji – zobowiązanie Burmistrz Miasta W. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia (...) marca 2008 r. do ponownego rozpoznania sprawy w przedmiocie wydania decyzja o warunkach zabudowy dla planowej inwestycji nie oznaczało, że Burmistrz był zobowiązany do ponownego wszczęcia tego postępowania. Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w momencie doręczenia organowi administracji wniosku T. F. z dnia (...) września 2007 r. i zostało formalnie zakończone w trybie administracyjnym dopiero poprzez wydanie zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2008 r. Uchylenie przez Kolegium decyzją z dnia (...) marca 2008 r. pierwotnej decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy z dnia (...) stycznia 2008 r. nie zakończyło bowiem postępowania administracyjnego. Za nietrafny uznać należy również podnoszony w skardze zarzut pozbawienia skarżących możliwości czynnego udziału w sprawie. Jak wynika z analizy akt sprawy mieli oni możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, wypowiadania się co do ich treści, jak również byli informowani o kolejnych stadiach postępowania oraz o podejmowanych rozstrzygnięciach. Sąd wskazuje jednakże, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrz Miasta W. zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 64 § 2 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), a więc z naruszeniem przepisów procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jak również rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), tj. z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającymi wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, iż złożony w dniu (...) września 2007 r. przez T. F. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie był wnioskiem kompletnym. Jak bowiem wskazuje art. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, co należy przedstawić w formie opisowej i graficznej. Tymczasem złożony wniosek nie zawierał załącznika graficznego oraz nie określał gabarytów budynku. W powyższej sytuacji Burmistrz powinien był wezwać inwestora do uzupełniania powyższego braku w zgodzie z art. 64 § 2 kpa. Brak owego wezwania oraz uzupełnienia powyższego braku spowodował, iż niemożliwym stało się prawidłowe określenie wielkości planowanej inwestycji. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji nie wyjaśnił kto jest zarządcą drogi, przy której planowana jest przedmiotowa inwestycja oraz nie określił warunków obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że obsługa komunikacyjna ma odbywać się z istniejącej drogi publicznej. Wskazać należy, że powyższe uchybienie wskazuje na brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, oraz stanowi naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakłada na organ prowadzący postępowanie uzgodnienie planowanej inwestycji z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Konieczne jest więc ustalenie czy wymieniona droga publiczna jest drogą gminną – w tym przypadku Burmistrz jest jednocześnie zarządcą drogi, co eliminuje konieczność dokonania uzgodnienia – czy też jest to inna droga publiczna, której zarządcą jest organ inny, niż prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z regulacją zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust.1 powyższej ustawy. Jak powszechnie wskazuje się w orzecznictwie wymogi określone w powyższym artykule stanowią warunki, od których spełnienia uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycją celu publicznego. Jednocześnie szczegółowy sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., które określa sposób ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Oznacza to, że organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zobowiązane są do określenia powyższych parametrów planowanej inwestycji w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Sąd podkreśla, że zarówno analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji z dnia (...) kwietnia 2008 r. jak i decyzja Burmistrza Miasta W. z dnia (...) czerwca 2008 r. nie spełniła wymagań określonych przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami parametrów zabudowy istniejącej w obszarze analizowany stanowiącymi część analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji z dnia (...) kwietnia 2008 r. linia zabudowy na terenie analizowanym wynosiła od 2,0 m. do 5,0 m. od granic działek z pasami drogowymi, wskaźniki procentowe powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek wynosiły od 15% do 55%, szerokości elewacji frontowej wynosiła od 7,0 do 44,0 m. a wysokość zabudowy wynosiła do 10,0 m. ponad poziom terenu. Powyższe ustalenia doprowadziły do wskazania, w wynikach analizy, że linia zabudowy powinna wynosić min. 4,5 m. od granicy działki z pasami drogowymi, wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki powinien wynosić maksimum 60%, szerokość elewacji frontowej powinna wynosić maksymalnie 6,0 m. w zakresie rozbudowy natomiast wysokość zabudowy powinna wynieść 2 kondygnacje nadziemne – wysokość gzymsu – ok. 7,0 m. nad poziomem terenu i powinna odpowiadać istniejącemu budynkowi. Zestawienie ustaleń parametrów zabudowy istniejącej z wynikami analizy wskazuje na wadliwość analizy. Jak bowiem wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu określa się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla analizowanego obszaru. Ponieważ zabudowa na analizowanym obszarze wynosi od 15% do 55% powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, określenie w wynikach analizy, iż stosunkowy udział powierzchni zabudowy do powierzchni działki może wynosić maksimum 60% uznać należy za wadliwy. Nie stanowi on bowiem średniego wskaźnika wielkości zabudowy, lecz wskazuje jedynie na wartość maksymalną. Podobnie określenie w wynikach analizy szerokości elewacji frontowej jako maksymalnie 6,0 m. w zakresie rozbudowy, przy ustaleniu, że na obszarze analizowanym szerokości elewacji frontowej wynosiła od 7,0 do 44,0 m uznać należy za wadliwe. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Również w powyższym przypadku wyniki analizy zostały ograniczone do określenia maksymalnej szerokości elewacji frontowej, bez wskazania średniej szerokości elewacji frontowych. Sąd podkreśla jednocześnie, że określona szerokość elewacji frontowej musi pozostawać w zgodności z zabudową sąsiednią nie tylko części będącej w rozbudowie, ale w całym swoim zakresie, a więc musi również obejmować istniejący budynek. Ponadto wadliwie ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wskazując, iż może ona wynosić "ok. 7,0 m.", a więc posługując się wielce nieprecyzyjnym określeniem, dającym inwestorowi możliwość dokonania dużych odstępstw. Wskazana powyżej uchybienia w zakresie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji zostały następnie przeniesione do decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) czerwca 2008 r., która tym samym w sposób błędny określiła parametry planowanej inwestycji i nie spełniała wymogów określonych w treści art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że stawiane w toku postępowania przez skarżących zarzuty dotyczące lokalizacji planowanej inwestycji, w szczególności jej odległości od nieruchomości sąsiednich nie były przedmiotem postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestia powyższa będzie analizowana dopiero w momencie wystąpienia o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i jest szczegółowo uregulowana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również sprawa służebności przejazdu nie może być rozpatrywana na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia jednakże wymaga, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę zobowiązany jest dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym ewentualna budowa inwestycji w pasie służebności wymagałaby zgody osób, na rzecz których służebność została ustanowiona. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta W. zostały wydane z naruszeniem przepisów procedury, a w szczególności art. 7, art. 64 § 2 oraz art. 77 kpa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem art. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b, art. 53 ust. 4 pkt 9 jak również art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie spełnienie warunków koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz § 5, § 6 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego poprzez wadliwe sporządzenie analizy urbanistycznej, a więc z naruszeniem przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku z dnia (...) września 2007 r., uzyskać wszystkie wymagane dla planowanej inwestycji uzgodnienia z właściwymi organami administracji publicznej oraz sporządzić prawidłową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, która umożliwiłaby wydanie prawidłowej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku położonego w W. na ul. (...). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia (...) czerwca 2008 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik