II SA/Po 984/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu -Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2016r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia 1. zwolnić S. M. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, 2. ustanowić dla S. M. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżący S. M. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. We wniosku wnioskodawca argumentował, że utracił posiadany majątek i znajduje się na utrzymaniu ośrodka pomocy społecznej. Oświadczył jest samotny, samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Podał, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, oszczędności (poza kwotą [...] zł), czy wartościowych ruchomości. Oświadczył, że korzysta z pomocy ośrodka pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie na żywność w wysokości [...] zł miesięcznie (k. 26 – 30 akt sąd.). Jest to jego jedyny dochód. W części dotyczącej miesięcznych zobowiązań i stałych wydatków podał, że ciążą na nim grzywny. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże że nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej. Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że skarżący nie jest w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe i tym bardziej koszty wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Utrzymuje się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej, co wedle zasad doświadczenia życiowego, nie wystarcza na pokrycie koniecznych wydatków bieżącego utrzymania skarżącego. Skarżący nie posiada też innego majątku, czy oszczędności, z których mogliby czerpać dodatkowe środki. Przyznać zatem należy skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska