II SA/Po 988/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi U.D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 757,- zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. Architekci Biuro Projektowe K. F. w P. pozwolenia na budowę zespołu budynków biurowo-usługowych oraz na nadbudowę istniejącego budynku przedszkola i zamianę sposobu użytkowania na budynek o funkcji biurowo-usługowej wraz z drogą dojazdową przy ul. G. [...] w P. (działka nr [...], [...], [...], ark. [...], obręb Ł.) oraz zjazdem na działce nr [...], ark. [...], obręb Ł. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że powyższa decyzja jest zgodna z wnioskiem inwestora. W dniu [...] kwietnia 2013 r. U. D. jak właścicielka lokalu nr [...] przy ul. W. [...] w P., położonego na działce nr [...], ark. [...], obręb Ł., skierowała pismo z żądaniem przyznania jej statusu strony niniejszego postępowania. Organ I instancji wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień, na co U. D. odpowiedziała pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezydent Miasta P. odniósł się do argumentacji skarżącej, odmawiając jej przyznania statusu strony. Organ I instancji zauważył następnie, że do dnia wydania decyzji nie wpłynęły żadne uwagi, ani wnioski stron. Inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, opinie i uzgodnienia, wobec czego należało orzec jak w sentencji decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] lipca 2013 r., U. D. odwołała się od powyższej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2013 r., zarzucającej jej naruszenie: (1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 64 § 4 k.p.a., polegające na zaniechaniu uznania skarżącej za stronę postępowania i - w konsekwencji - pozbawieniu jej prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, (2) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 64 § 4 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., polegające na zaniechaniu uznania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. W. [...] w P. za stronę postępowania i - w konsekwencji - pozbawieniu jej prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, (3) art. 7, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, (4) art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 ust. 1, § 60 ust. 2 i § 93 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie doręczono jej decyzji organu I instancji. Została ona jedynie poinformowana pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., że nie posiada przymiotu strony. Tymczasem zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i powinna być uchylona. Organ I instancji nieprawidłowo ustalił bowiem, że U. D. nie legitymuje się statusem strony. Mieszkanie, którego właścicielem jest skarżąca, położone jest na drugiej kondygnacji nadziemnej (pierwsze piętro), na działce nr [...]. Okno w tym mieszkaniu – jedyne usytuowane od strony wschodniej – znajduje się przy granicy działki nr [...]. Okno stanowi jednocześnie wyjście na balkon. Nad balkonem znajduje się taki sam balkon sąsiada, co ma wpływ na kwestię doświetlenia mieszkania. U. D. podniosła, że na żądanie organu administracji publicznej szczegółowo wyjaśniła istotne okoliczności, a także przesłała odręczny rysunek wskazujący usytuowanie jej lokalu. Skarżąca nie miała dostępu do projektu budowlanego w toku postępowania. W odpowiedzi na pismo skarżącej, organ I instancji poinformował ją, że nie posiada przymiotu strony, załączając prywatną opinię sporządzona przez inwestora, mającą stanowić analizę nasłonecznienia lokalu nr [...]. Na podstawie powyższego pisma oraz analizy projektu budowlanego, organ I instancji uznał, że skarżąca nie posiada przymiotu strony. Skarżąca wskazała, że Prezydent Miasta P. odmówił jej zapoznania się choćby ze złożonym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i projektem budowlanym, co niewątpliwie ograniczyło jej prawo do obrony swoich interesów. W tej sytuacji skarżąca posiłkowała się ogólnodostępnymi informacjami na temat planowanej inwestycji ze strony internetowej inwestora. Jak jednak wynika z pisma organu z dnia [...] kwietnia 2013 r., powyższe materiały odbiegały od projektu budowlanego przedłożonego w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ swoje twierdzenia oparł na opinii inwestora w przedmiocie nasłonecznienia lokalu skarżącej. Opinia ta ma charakter prywatny i nie może być uznana za dowód z art. 84 k.p.a. Organ I instancji powinien był ją uznać co najwyżej za uzupełnienie wyjaśnień strony, a nie podstawę ustaleń faktycznych. Ponadto, w powyższej opinii wskazano dwa okna, podczas gdy do mieszkania skarżącej przynależy tylko jedno okno. Żadne ze wskazanych okien nie należy do przedmiotowego mieszkania. Okno w mieszkaniu skarżącej znajduje się na tym samym poziomie, ale po lewej stronie od okna balkonowego zaznaczonego na rysunku przesłanym przez organ. Nawet z wymienionej opinii wynika, że okno w mieszkaniu skarżącej nie będzie miało dostatecznego nasłonecznienia w razie realizacji inwestycji. W toku postępowania złożony został wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z rzutu przedmiotowego mieszkania i o powołanie biegłego na okoliczność zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia. Do wniosków tych organ I instancji w żaden sposób się nie odniósł. Gdyby natomiast je uwzględnił, możliwe byłoby ustalenie, czy projektowana inwestycja zapewnia prawidłowe naświetlenie przedmiotowego mieszkania, a zatem czy znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem wpływa na możliwość przyznania skarżącej statusu strony. Organ administracji publicznej nie może przy tym z góry założyć, że skoro inwestycja, w ocenie organu, spełnia normy dotyczące linijki słońca, to sąsiednie nieruchomości nie znajdują się w jej obszarze oddziaływania. Uchybiono zatem przepisom postępowania nakazującym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz umożliwiającym stronom czynny udział w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji nie odniósł się przy tym do okoliczności, że interes prawny skarżącej wynika nie tylko z norm prawa administracyjnego, ale także z norm prawa cywilnego. Realizacja zespołu budynków biurowo-usługowych, sąsiadujących z jej lokalem, spowoduje bowiem nie tylko ograniczenie jej ustawowych uprawnień do korzystania z nieruchomości, ale także doprowadzi do utrudnienia w korzystaniu z jej lokalu poprzez wytwarzanie immisji w postaci nasilenia zanieczyszczeń, zapachu spalin. Jej interes prawny wynika zatem także z przysługującego prawa do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, stanowiącej jej własność. Organ I instancji nie uznał również Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. W. [...] w P. za stronę niniejszego postępowania, mimo że budynek który wchodzi w jej skład, położony jest na sąsiedniej działce oraz znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wspomniana Wspólnota była stroną postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy dla nieruchomości, której dotyczy niniejsze postępowanie. Poza tym decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. listopada 2012 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji, stanowiąca podstawę do wydania pozwolenia na budowę, jest przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że ustawodawca zawęził w art. 28 ustawy Prawo budowlane – w porównaniu do art. 28 k.p.a. – krąg podmiotów legitymujących się przymiotem strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Pierwszy z tym przepisów posługuje się pojęciem obszaru oddziaływania, podczas gdy drugi – pojęciem interesu prawnego. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego wyznaczony jest przez obowiązujące przepisy, w szczególności przepisy ochrony środowiska i warunki techniczne, jakich powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie przez jedynie faktyczne oddziaływanie przedsięwzięcia na otoczenie. Samo subiektywne odczucie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na daną nieruchomość, nie wystarcza do uznania, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania. Organ I instancji uznał, że we wspomnianym obszarze znajdują się działki nr [...], [...], [...] i [...]. Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu przed Prezydentem Miasta P. i nie jest właścicielką żądnej z tych działek. Mieszkanie, które należy do U. D., ma dwa pokoje od strony zachodniej i jeden pokój z aneksem kuchennym od strony wschodniej, tj. od strony działki nr [...], będącej własnością inwestora. Odległość projektowanego budynku na tej działce do granicy działki nr [...] wynosi 3,57 m. Organ II instancji nie podzielił przy tym zarzutu skarżącej co do ryzyka generowania przez rozważaną inwestycję ponadnormatywnego zacienienia. W mieszkaniu wielopokojowym w zabudowie śródmiejskiej, czyli takiej jak mieszkanie skarżącej, wymagany czas nasłonecznienia wynosi 1,5 godziny i ma dotyczyć któregokolwiek z pokoi w mieszkaniu. Mając na uwadze, że dwa okna pokojowe w lokalu skarżącej znajdują się od strony zachodniej, ma ona zapewnione dostateczne nasłonecznienie swojej nieruchomości w godzinach od 12:30 do 17:00. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się analiza nasłonecznienia budynku mieszkalnego na działce nr [...], dotycząca dwóch lokali znajdujących się na parterze budynku, z pokojami zlokalizowanymi od strony wschodniej. Ze wspomnianego opracowania wynika, że czas nasłonecznienia tych mieszkań wynosi 2 godziny, a zatem spełniony jest powyższy wymóg. U. D. nie przedłożyła natomiast własnej analizy przesłaniania, sporządzonej przez kwalifikowaną osobę, która mogłaby podważyć dokumentację załączoną do projektu budowlanego. Z przekroju elewacji zachodniej budynku inwestora wynika, że znajdująca się od tej strony klatka schodowa nie posiada przeszkleń,. Tak więc zarzut przekroczenia dopuszczalnej siły światła jest bezpodstawny. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, a skarżąca nie wykazała przekonująco, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podnoszone przez nią okoliczności dotyczące nasilenia hałasu, drgań, zanieczyszczeń i zapachu mogą być uznane co najwyżej za naruszenie jej interesu faktycznego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. U. D. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenia art. 152 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) w zw. z art. 130 § 1 i 2 k.p.a. i art. 33 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegające na niewydanie decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji ze względu na uchylenie wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 401/13 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu [...] dnia [...] listopada 2012 r., umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla rozważanej inwestycji. W pozostałym zakresie skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] maja 2013 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zauważyć, że decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu budynków biurowo-usługowych oraz na nadbudowę istniejącego budynku przedszkola i zamianę sposobu użytkowania na budynek o funkcji biurowo-usługowej wraz z drogą dojazdową przy ul. G. [...] w P. (działka nr [...], [...], [...], ark. [...], obręb Ł.) oraz zjazdem na działce nr [...], ark. [...], obręb Ł. (k. 109-112 akt adm. organu I instancji). Pismem z dnia [...] maja 2013 r. U. D., będąca właścicielką lokalu nr [...] przy ul. W. [...] w P., odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2013 r., (k. 120-127 akt adm. organu II instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 2 powołanej ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Tym samym ustawodawca zawęził w porównaniu do ogólnej regulacji z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) krąg podmiotów, którym może być status strony omawianego postępowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżąca nie była inwestorem, a zatem legitymację do występowania jako strona w toku kontrolowanego postępowania mogła uzyskać jedynie jako właściciel, użytkownik lub zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Ustawodawca wyjaśnia zarazem w art. 3 pkt 20 powołanej ustawy – Prawo budowlane, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego to teren wyznaczony wokół tego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Tym samym do uznania, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej nie wystarczy stwierdzenie, że będzie ona faktycznie wpływała na sąsiednie działki, lecz niezbędne jest wskazanie normy prawnej, która reguluje taki wpływ przedsięwzięcia na otoczenie. Okoliczności te muszą mieć charakter obiektywny, ponieważ wyłącznie subiektywne przekonanie o oddziaływaniu zamierzenia budowlanego na sąsiednie tereny jest niewystarczające w świetle art. 3 pkt 20 cytowanej ustawy. Z tej perspektywy należy zatem zaznaczyć, że ewentualny wzrost natężenia hałasu i emisji spalin, podnoszony przez skarżącą, dotyczy co najwyżej jej interesu faktycznego; okoliczności te nie pozwalają natomiast na zakwalifikowanie lokalu należącego do U. D. jako nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania rozważanego zamierzenia budowlanego. Skarżąca nie wskazała bowiem żadnej konkretnej normy prawnej poza art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121), zakreślającym ogólne granice prawa własności. Z treści tego przepisu wynika jednak expressis verbis, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom wskazanym w przepisach szczególnych, w tym w przepisach prawa budowlanego. U. D. nie wymieniła natomiast żadnego przepisu, w świetle którego emisje hałasu lub spalin, jaka może powstać w razie realizacji inwestycji, byłyby ponadnormatywne i w konsekwencji jako niedozwolone dopiero wtedy stanowiłyby ingerencję w jej prawo własności. Ponieważ wymogi te nie zostały spełnione, brak było uzasadnionych podstaw do przyznania skarżącej na tej podstawie przymiotu strony kontrolowanego postępowania. Trzeba jednak zauważyć, że skarżąca podniosła także kwestię nadmiernego zacienienia jej mieszkania w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. Kwestia nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych została uregulowana przez przepis § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z ogólną zasadą z § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00. Niemniej, jak wynika z § 60 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie określonego powyżej wymagania co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się w ogóle wymaganego czasu nasłonecznienia. Odnosząc powyższe do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że mieszkanie należące do skarżącej składa się z trzech pokoi: dwóch położonych od strony zachodniej i jednego położonego od strony wschodniej, tj. od strony terenu inwestycji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że lokal należący do U. D. położony jest w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej, a zatem norma nasłonecznienia wynosi w tym przypadku 1,5 godziny dla dowolnego pokoju. Organ II instancji dokonał zatem poprawnej wykładni przytoczonych przepisów. Niemniej, w świetle zgromadzonego do tej pory materiału dowodowego odmowę przyznania skarżącej statusu strony kontrolowanego postępowania uznać należy za przedwczesną. Wojewoda Wielkopolski w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], stwierdził bowiem, że zlokalizowanie dwóch okien w mieszkaniu skarżącej od strony zachodniej, które nie wychodzą na teren inwestycji, sprawia, że spełniony został wymóg nasłonecznienia, o jakim mowa w § 60 ust. 2 powołanego rozporządzenia (k. 132-135 akt adm. organu II instancji). Taka konkluzja nie znajduje jednak żadnego oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie; w szczególności nie można ustalić, na podstawie jakich dowodów organ II instancji uznał tę okoliczność za pewną. Co więcej, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że od strony zachodniej budynku, w którym skarżąca ma mieszkanie, znajduje się inny budynek – mapa, załączona do pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. (k. 99 akt adm. organu I instancji), załącznik graficzny do decyzji nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...], o warunkach zabudowy (k. 22 akt adm. organu I instancji). Tym samym nie można aktualnie stwierdzić, czy ze względu na cień rzucany przez ten ostatni budynek którykolwiek z pokoi od strony zachodniej spełnia wymóg z § 60 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. W konsekwencji w tym zakresie ustalenia organu administracji publicznej mają charakter dowolny i nie mogły stanowić podstawy do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, Wojewoda Wielkopolski powołał się w swoich rozważaniach na przedłożone przez inwestora opracowanie dotyczące zacienienia, jakie spowoduje omawiane przedsięwzięcie. Trzeba jednak zauważyć, że we wspomnianej analizie nasłonecznienia załączonej do pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. (k. 102-103 akt adm. organu I instancji) błędnie zostało oznaczone mieszkanie skarżącej. Opracowanie to zakłada bowiem, że w mieszkaniu U. D. znajdują się dwa okna wychodzące na teren inwestycji, podczas gdy w rzeczywistości istnieje tylko jedno takie okno – inwentaryzacja z dnia [...] czerwca 2006 r. (k. 113-114 akt adm. organu II instancji). Na podstawie powyższej analizy można przy tym stwierdzić, że mieszkanie skarżącej nasłonecznione będzie w godzinach 9:30-10:30. Prezentacja dla godziny 11:00 jest nieczytelna i nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy lokal skarżącej jest dostatecznie nasłoneczniony o tej godzinie. Co więcej, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. inwestor zaznaczył, że mieszkanie skarżącej (błędnie oznaczone) będzie naświetlone w godzinach 8:15-10:30. Uwaga ta może z kolei skłaniać do wniosku, że końcowa godzina nasłonecznienia nieruchomości skarżącej to 10:30, a zatem nie byłby spełniony wymóg z § 60 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Okoliczność ta nie została jednak dostatecznie wyjaśniona przez organ II instancji, co stanowiło uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. W materialne dowodowym zgromadzonym w rozpatrywanej sprawie znajduje się poza tym także opracowanie dotyczące nasłonecznienia, załączone do pisma inwestora z dnia [...] lipca 2013 r. (k. 108-109 akt adm. organu II instancji). Analiza powyższa prezentuje nasłonecznienie budynku przy ul W. [...] od strony zachodniej. Trzeba jednak podkreślić, że powyższa analiza ogranicza się w istocie jedynie do części graficznej, a nadto pozbawiona jest opisu i legendy. Na podstawie tego dokumentu nie można jednoznacznie stwierdzić, czy faktycznie wymóg z § 60 ust. 2 powołanego rozporządzenia zostanie w odniesieniu do mieszkania skarżącej zachowany. Wskazana analiza mogłaby co najwyżej pozwalać na pośrednie wnioskowanie o nasłonecznieniu w mieszkaniu skarżącej. Trzeba jednak ponownie wskazać, że prezentacja graficzna zawarta w ramach powyższej analizy nasłonecznienia nie ma wrysowanego budynku znajdującego się od strony zachodniej mieszkania skarżącej. Brak ten uniemożliwia ocenę, czy budynek znajdujący się po przeciwnej stronie względem terenu inwestycji rzuca cień nie naruszający § 60 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Z uwagi zatem na brak opisu lub legendy oraz niewrysowanie wymienionego budynku nie jest możliwa obecnie weryfikacja ustaleń zawartych w tym dokumencie, a zatem nie mógł on również uzasadniać odmowy przyznania skarżącej statusu strony. Wreszcie, Wojewoda Wielkopolski powołuje się w swoich rozważaniach na jeszcze inną analizę nasłonecznienia lokalu skarżącej, nie określając bliżej tego dokumentów. Organ II instancji wskazuje wprawdzie, że powyższa analiza znajduje się na karcie nr [...], lecz karta ta nie występuje w aktach sprawy. Nie można zatem ustalić, do jakiego dokumentów odwołuje się Wojewoda Wielkopolski, co z kolei prowadzi do wniosku, że w tym zakresie ustalenia organu administracji publicznej okazały się dowolne. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania, nie ulega wątpliwości, że organ II instancji naruszył art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją w toku postępowania na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie w powyższym zakresie doprowadziło także do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie spełnienie powyższych wymogów miało istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż uniemożliwiło poprawną weryfikację twierdzeń skarżącej co do posiadania statusu strony w sprawie administracyjnej. W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 12 lipca 2013 r. z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ administracji publicznej powinien ponownie zbadać kwestię przymiotu strony skarżącej w niniejszym postępowaniu, co należy poprzedzić zbadaniem kwestii ewentualnego ponadnormatywnego zacienienia mieszkania skarżącej w wyniku zrealizowania omawianej inwestycji. W tym celu Wojewoda Wielkopolski powinien podjąć czynności zmierzające do uzupełnienia niezbędnego materiału dowodowego, a następnie wnikliwie go rozważyć. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.