II SA/Po 989/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2008 r. wniosku S.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji o warunkach zabudowy i odmowy jej uchylenia postanawia oddalić wniosek /-/ A. Zieliński S.T. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (w której organ ten stwierdził, iż wydana przez niego decyzja z dnia [...] października 2007 r. nr [...] naruszała prawo jednak odmówił jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 K.p.a.) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku tego nie uzasadnił. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy podnieść, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy zapadła w wyniku wznowienia postępowania nie nadaje się do wykonania. Przemawia za tym jej przedmiot jak i negatywny charakter. Wstrzymanie wykonania może nastąpić tylko w odniesieniu do aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295). Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy terenu ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, bowiem polega tylko na stwierdzeniu istnienia pewnego stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu. Decyzja ta ma więc charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzi po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się. Uchyla natomiast wobec inwestora ogólny zakaz zmiany zagospodarowania terenu, a wobec właściciela nieruchomości sąsiedniej może rodzić skutek prawny polegający jedynie na ustaleniu konieczności zaakceptowania prawnie dopuszczalnej zmiany korzystania z nieruchomości. Inwestor nie może w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy rozpocząć realizacji projektu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy terenu stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego. Ma więc jedynie charakter promesy. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź nieodwracalnych skutków (por. postanowienie z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2174/01, publ. Lex nr 76097). Skoro nie nadaje się do wykonania decyzja o warunkach zabudowy, to tym bardziej nie nadaje się do wykonania decyzja o odmowie uchylenia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy (jak w tej sprawie). Mając to na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ A. Zieliński