II SA/Po 99/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek ./spr/ Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant st.sekr. sąd. Henryka Pawlak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006r. przy udziale sprawy ze skargi A. i D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 500,-zł. (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Górecka /-/ St. Małek /-/ E. Podrazik C.W. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce nr [...] przy ulicy [...] w P. Prezydent Miasta decyzją z [...] r. na odstawie przepisów art. 59 ust. 1 i 2 art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) ustalił warunki zabudowy działki nr [...] dla inwestycji polegającej na dobudowie garażu do budynku mieszkalnego. Ustalono w oparciu o przeprowadzoną wizję, iż teren działki znajduje się w obszarze budownictwa jednorodzinnego z zabudową gospodarczą, garażową i usługową. Planowana inwestycja powinna kontynuować obowiązującą linię zabudowy dla działki sąsiedniej Na [...] wyznaczoną przez budynek garażowy. Dopuszczalny procent zabudowy działki określono maksymalnie na 44 procent. Wskazano, iż na sąsiedniej działce Nr [...] usytuowany jest budynek mieszkalny z garażem przylegającym do granicy przedmiotowej działki. Planowany garaż winien nawiązywać wysokością i gabarytami do istniejącego garażu na działce Nr [...]. Zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi przepisu § 4 ust. 1-8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588). A. i D.S. (właściciele działki Nr [...]) wnieśli odwołanie. Zarzucili naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz przepisu art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja, wbrew wymogom przepisu § 3 ust. 1 Rozporządzenia, nie określa dokładnego usytuowania obszaru analizowanego. Obowiązującą linię zabudowy należało określić w oparciu o analizę odnoszącą się do kilku działek sąsiednich a nie ograniczać tylko do działki [...] (§ 4 ust. 1). Błędne jest określenie powierzchni zabudowy (44%) skoro nieuzasadnione jest stwierdzenie, iż powierzchnia zabudowy działki [...] wynosi 44%. Odwołujący zarzucili także, iż wbrew wymogom przepisu § 9 nie otrzymali załącznika do decyzji zawierającego część tekstową i graficzną. Decyzja nie zawiera też określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej a określenie jej szerokości ("do około 11 metrów") nie jest wystarczające w świetle rozporządzenia. Podkreślili odwołujący, iż budowa garażu doprowadzi do całkowitego prawie zabudowania działki, co spowoduje niedopuszczalne ograniczenie korzystania z ich działki. Nie zbadano też czy przewidywana przez inwestora działalność będzie uciążliwa dla pozostałych mieszkańców. Na tej działce jest budynek, który wielkością i rozmiarami odbiega od innych budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Decyzja ta poprzedzona została prawidłowo przeprowadzoną analizą urbanistyczną, z której wynika, iż na sąsiedniej działce znajduje się garaż dobudowany do budynku mieszkalnego w granicy obu działek. Brak jest zatem podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku skoro zabudowa sąsiedniej działki zbliżona jest do zamierzonej inwestycji. Podnoszone problemy dotyczące wykorzystania budynku na działce inwestora nie mają znaczenia w sprawie. A. i D.S. wnieśli skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu. Podali, iż organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionych przez nich zarzutów. Wskazali, że w decyzjach obu organów brak jest określenia obszaru analizowanego, który winien obejmować działki usytuowane w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniej niż 50 metrów. Tymczasem zaskarżone decyzje ograniczają się jedynie do działki sąsiedniej, choć z akt wynika, iż pod uwagę brany był większy obszar. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 i § 9 Rozporządzenia, przytaczając uzasadnienie zawarte w odwołaniu. Stwierdzili skarżący, iż budowa garażu doprowadzi do całkowitego zacienienia południowej strony ich terenu, co spowoduje niedopuszczalne ograniczenie możliwości korzystania z działki. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja z uwagi na jej lakoniczność oraz brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów narusza przepisy art. 140 i art. 7 oraz art. 77 kpa. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone bowiem decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przesłanki dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu pozbawionego planu miejscowego zagospodarowania określa przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717). Wskazany przepis uzależnia wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od ich łącznego spełnienia, co oznacza, iż uchybienie którejkolwiek z nich czyni wydanie pozytywnej decyzji niemożliwe. Na podstawie przepisu art. 61 ust. 6 ustawy Minister Infrastruktury Rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003r. określił sposób ustalenia nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Dla ustalenia wymagań nowej zabudowy przepisy Rozporządzenia wprowadzają kategorię "obszaru analizowanego". Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich, a więc nie tylko działek graniczących z terenem zamierzonej inwestycji, będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1. W konsekwencji wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1. Stosownie do przepisu § 3 Rozporządzenia obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z akt sprawy nie wynika, iż stanowiąca załącznik do analizy urbanistycznej mapa odpowiada kryteriom, o których wyżej mowa (art. 52 ust. 2 pkt 1). Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego "wokół działki budowlanej" oznacza, iż w zasadzie powinien to być zakreślony krąg o promieniu nie mniejszym niż 50 m. Znajdująca się w aktach sprawy mapa określająca granice obszaru analizowanego nie odpowiada tym wymogom, a w szczególności zachowaniu odległości wyznaczonej przepisem § 3 ust. 2 Rozporządzenia. Skarżący słusznie zwracają uwagę, iż stosownie do § 4 Rozporządzenia obowiązujące linie nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wbrew zatem wymogom tego przepisu organy rozstrzygające sprawę ograniczyły się jedynie do działki graniczącej z objętą wnioskiem. Zgodnie z przepisem § 9 Rozporządzenia wyniki analizy (§ 3 ust. 1) zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z treści skargi wynika, iż skarżący tych załączników nie otrzymali. Nie wynika to również z decyzji organu pierwszej instancji, do której załączono jedynie mapę zasadniczą terenu. Zamierzona budowa na terenie pozbawionym planu miejscowego powinna być dostosowana do już istniejącej zabudowy na sąsiednich działkach w szerokim tego słowa znaczeniu, które tworzą pewien harmonijny układ oceniany z punktu widzenia urbanistyki. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Podnoszony w tym zakresie przez skarżących zarzut nie jest trafny. W skardze nie wskazano bowiem w konkretny sposób na czym miałaby ta wadliwość polegać. Stąd też ogólnikowy w tym zakazie zarzut nie może być uwzględniony. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 200 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ M. Górecka /-/ St. Małek /-/ E. Podrazik