II SA/Po 995/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] października 2021 r., [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania Gminy W. od decyzji Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. O. i S. O. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...], obręb B., gmina W. Zaskarżone postanowienie wydano następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 r. D. O. i S. O. wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji (k. 64 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. O. i S. O. pozwolenia na budowę (k. 73–76 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...] Wójt, reprezentujący Gminę W. , złożył odwołanie od powyższej decyzji (k. 65–66 akt administracyjnych organu drugiej instancji). W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa decyzja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XVII/157/2019 Rady Gminy Wągrowiec z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Bartodzieje w rejonie Osiedla kpt. M. Bartscha" (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2019 r. poz. 11335, dalej "uchwała nr XVII/157/2019"). Projektowany budynek gospodarczo-garażowy ma zostać posadowiony na terenie działki [...], która zgodnie z uchwałą [...] przeznaczona została na teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oznaczony symbolem RM. Dla całego terenu RM w planie miejscowym zostały ściśle wyznaczone linie zabudowy. Dopuszczona w planie zabudowa na terenie RM może zostać zlokalizowana tylko i wyłącznie w obszarze wyznaczonym przez te linie. W § 17 uchwały nr XVII/157/2019 zostały określone zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu na terenie oznaczonym symbolem RM. Zostało w nich m.in. ustalone, że dopuszcza się lokalizację nie więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w obrębie działki budowlanej oraz nie więcej niż jednego budynku garażowo-gospodarczego w obrębie działki budowlanej. W niniejszym przypadku teren RM należy traktować jako jedną działkę budowlaną, to jest nieruchomość wpisaną do księgi wieczystej [...] składającą się z pojedynczych działek gruntu o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], wydzielonych przez inwestora tzw. podziałem rolnym. Wójt podkreślił, że przed dokonanym przez inwestora podziałem teren określony w planie jako RM stanowił jedną działkę [...]. Wydzielenie poszczególnych działek nie zmieniło zasad zagospodarowania terenu oznaczonego jako teren RM, dla którego określono możliwość realizacji zabudowy zagrodowej, ale tylko w wyznaczonych przez nieprzekraczające linie zabudowy obszarze. Mając na uwadze powyższe Wójt przyjął, że działkę budowlaną, o której mowa w § 17 uchwały nr XVII/157/2019, stanowi teren działki [...] przed jej podziałem, a to oznacza, że wszelka dopuszczona planem zabudowa może zostać zrealizowana tylko w obszarze wyznaczonym przez nieprzekraczalne linie zabudowy zlokalizowane na terenie oznaczonym jako RM. Inna interpretacja zapisów przedmiotowego planu miejscowego oznaczałaby możliwość realizacji kilkunastu zagród na nowo wydzielonych działkach. Postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., [...] Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania Wójta (k. 72–74 akt administracyjnych organu drugiej instancji). W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Zasadniczym wymaganiem sprawiającym, że postępowanie odwoławcze może się toczyć jest złożenie podania (odwołania) przez uprawniony do tego podmiot. Ustawodawca stanowiąc, że odwołanie "służy stronie" przesądził o tym, że weryfikacja sposobu rozpatrzenia sprawy administracyjnej przez organ pierwszej instancji nie może zostać przeprowadzona na wniosek podmiotu, który nie dysponuje stosowną legitymacją odwoławczą. Obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym negatywnego aspektu zasady skargowości znajduje swój procesowy wyraz w rozstrzygnięciu podejmowanym przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 K.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy jest zobowiązany stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Powyższy akt jest formalnym potwierdzeniem, że podmiot, który złożył środek odwoławczy, nie był do tego uprawniony, przez co nie mógł skutecznie doprowadzić do zainicjowania postępowania odwoławczego. Wojewoda zaznaczył, że w sprawie stronami postępowania są inwestorzy – D. O. i S. O. (współwłaściciele działek inwestycyjnych) oraz A. K. (właścicielka działki [...], przez którą odbywa się służebność przechodu i przejazdu zapewniający dostęp do drogi publicznej). Obszar oddziaływania projektowanego obiektu, zgodnie z ustawową definicją zawartą w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej "P.b."), mieści się w całości na działce [...]. Z uwagi na powyższe Wójt nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda podkreślił jednocześnie, że w odwołaniu Wójt nie powołał się na swój interes prawny i nie wykazał, dlaczego jego zdaniem powinien być stroną w tym postępowaniu. Wystąpiła zatem podmiotowa przesłanka niedopuszczalności odwołania określona w art. 134 K.p.a., a tym samym Wojewoda nie miał możliwości oceny zasadności stawianych zarzutów przez Wójta i poddania analizie zgodności planowanej inwestycji planem miejscowym. Jednocześnie Wojewoda zaznaczył, że powyższe nie przesądza o braku możliwości weryfikacji pozwolenia na budowę z urzędu w jednym z trybów administracyjnych (postępowania wznowieniowego lub w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji) w sytuacji zaistnienia ku temu przesłanek. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. Wójt reprezentujący Gminę W. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania (k. 3–14 akt sądowych). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie przepisy te dają podstawę do uznania Gminy W. za stronę postępowania, za jaką prawidłowo Gmina W. została uznana przez organ pierwszej instancji, gdyż nieruchomości Gminy W. wyznaczone pod drogi wewnętrzne znajdują się w niewielkiej odległości od nieruchomości inwestora, a działka nr [...] stanowiąca własność Gminy W. , na której znajduje się cmentarz ewangelicki graniczy z kompleksem działek objętych przedmiotową decyzją, poprzez co wydanie zaskarżanej decyzji z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego negatywnie oddziałuje na nieruchomości skarżącej, gdyż Gmina W. nie może wykonać swoich obowiązków wynikających z P.b., a także obowiązków związanych z zarządem drogami i ich oznakowaniem czy związanych z własnością działki, na której znajduje się cmentarz ewangelicki; 2) art. 7 i art. 7b w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną ocenę dowodów zebranych w sprawie, w szczególności uznanie, że Gmina W. nie jest stroną postępowania w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji ustalił krąg stron i zaliczył do niego Gminę W. , natomiast Wojewoda nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia tej kwestii; 3) art. 28, art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną ocenę dowodów zebranych w sprawie, w tym poprzez uznanie, iż G. nie ma interesu prawnego w sprawie, w sytuacji gdy wykazała, iż interes ten polegający między innymi na tym, że pozwolenie na budowę, od którego złożyła odwołanie, zostało wydane z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji inwestycja oddziałuje na działki przeznaczone w planie na gminne drogi wewnętrzne, a także na własność Gminy W. jaką jest działka [...] (cmentarz ewangelicki); 4) art. 9 i art. 10 w zw. z art. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącej jako stronie postępowania w niniejszej sprawie czynnego udziału w postępowaniu, a także nieprzeprowadzenie przez Wojewodę postępowania wyjaśniającego interes prawny skarżącej, w tym uniemożliwienie odniesienia się do zarzutu braku interesu prawnego, a także uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uniemożliwienie zgłoszenia ewentualnych uwag czy wniosków. W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty wykazując, że Gmina W. jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, gdyż jej nieruchomości wyznaczone pod drogi wewnętrzne znajdują się w niewielkiej odległości od nieruchomościami inwestora, a ponadto działka [...] – stanowiąca własność Gminy W. , na której znajduje się cmentarz ewangelicki – graniczy z kompleksem działek objętych decyzją. Wydanie decyzji udzielającej pozwolenie na budowę z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego negatywnie oddziałuje na nieruchomości Gminy W.. Podkreślono również, że w niniejszej sprawie interes prawny powinien być chroniony nie tylko normami prawa administracyjnego, ale także normami prawa cywilnego. Wskazano, że własność nie jest prawem absolutnym, które dawałaby właścicielowi niczym nieskrępowaną władzę nad rzeczą – właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Powyższe wskazuje na to, że inwestor nie podejmując czynności w celu wydzielenia z działki [...] części nieruchomości na drogę gminną, która zgodnie z planem powinna wynosić nie mniej niż 10 m, naruszył społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, w tym działek stanowiących własność Gminy W. , a także naruszył stosunki miejscowe. Skarżąca przez to nie może zrealizować swoich uprawnień wynikających z prawa budowalnego, w tym polegających na budowie drogi, a także wynikających z innych ustaw w tym dotyczących zarządu drogami i oznakowaniem dróg. Zaznaczono również, że organ umarzający postępowanie nie powinien odnosić się merytorycznie do treści odwołania, a jedynie do podstaw samego umorzenia. Natomiast Wojewoda – pomimo, że nie uznał skarżącej za stronę w niniejszym postępowaniu – odniósł się do zarzutu odwołania, tak jakby uznawał Gminę W. za stronę postępowania. Takie zachowanie organu pośrednio świadczy o uznaniu Gminy W. za stronę postępowania w ślad za uznaniem uczynionym przez organ pierwszej instancji. Następnie – w odrębnym postępowaniu – decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., [...] Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], [...] (k. 30–34 akt administracyjnych). Wskazał, że decyzja Starosty rażąco narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko (k. 43 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj. postępowanie przed organem odwoławczym, składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego oraz fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie służy stronie. W związku z tym należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną. W literaturze przedmiotu – na tle ogólnej regulacji z art. 28 K.p.a. – wyrażono pogląd, że w razie gdy odwołanie wniosła jednostka, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (zob. A. Wróbel, Komentarz do art. 134, [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Pogląd ten został wyrażony również w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 1999 r., OPS [...] (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której wskazano, że: "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.". Uzupełniając powyższe ogólne uwagi w tym miejscu należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie krąg stron w postępowaniu zakończonym w pierwszej instancji decyzją Starosty z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. O. i S. O. pozwolenia na budowę określał oczywiście nie art. 28 K.p.a., ale art. 28 ust. 2 P.b. Ten ostatni przepis zawiera regulację szczególną. Stanowi, że w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę statusu strony nie wyznacza interes prawny, ale bycie właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Jak wyżej wyjaśniono, status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenia się według innych przesłanek, jak w przypadku postępowania administracyjnego ogólnego (art. 28 K.p.a.). To jednak nie zmienia zasad proceduralnych omówionych w poprzednich akapitach – to jest zwłaszcza tego, że niedopuszczalność odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę można stwierdzić w przypadku, gdy nie budzi wątpliwości (jest oczywiste), że odwołujący nie ma praw rzeczowych (nie jest zarządcą) nieruchomości w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Gdy składający odwołanie twierdzi, że jest stroną postępowania albo w danym kontekście sprawy nie można tego wykluczyć, należy przeprowadzić wstępne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie, w razie jego negatywnego wyniku, postępowanie odwoławcze umorzyć. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że Wojewoda rozpatrując odwołanie z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...] wniesione przez Wójta powinien wszcząć postępowanie odwoławcze w pierwszej kolejności ustalając, czy Gmina W. jest stroną przedmiotowego postępowania. Dopiero jeśli w wyniku postępowania wyjaśniającego w tym zakresie odpowiedź byłaby negatywna, Wojewoda powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Należy podzielić zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w niniejszym postępowaniu. Wojewoda w drodze wydanego postanowienia a priori stwierdził niedopuszczalność odwołania bez podjęcia próby ustalenia, czy Gmina W. rzeczywiście posiadała status strony. Organ drugiej instancji zaskoczył niejako odwołującą się postanowieniem o niedopuszczalności odwołania, a tymczasem powinien przynajmniej wezwać ją do wskazania z czego wywodzi przesłanki do uznania jej statusu jako strony. Sąd zwraca uwagę na powyższy fakt jako istotny procesowo. Warto zaznaczyć, że Gmina W. (konkretnie jej Wójt), zapewne działała w przekonaniu, że jest stroną postępowania dotyczącego inwestycji D. O. i S. O.. Z akt administracyjnych wynika, że doręczono Gminie W. decyzję z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], [...], tyle że do wiadomości. To ostatnie pozwala przypuszczać, że składając odwołanie Gmina W. działała w przekonaniu o swoim przymiocie jako strony w kontekście art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Dlatego też nie uzasadniła go i nie umotywowała, gdyż nie spodziewała się, że jej status procesowy zostanie zakwestionowany. Przechodzą dalej do zagadnień ze styku procedury i kwestii materialnoprawnych Sąd pragnie podkreślić, że nie można z góry przyjąć za oczywiste, że Gmina W. nie jest stroną postępowania udzielającego pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej na działkach [...], [...], [...], [...] i [...], obręb B., gmina W. . Gmina w skardze rozwija wątki świadczące, że może być uznana za stronę. Po pierwsze, Gmina W. wskazuje, że jest właścicielem cmentarza ewangelickiego zlokalizowanego na działce [...], która jest położona w bliskiej odległości od projektowanej inwestycji. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (tekst jednolity Dz. U. Nr 52, poz. 315) "odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone". Kwestia ta powinna być przedmiotem szerszej refleksji organu, gdyż może się okazać, że zagospodarowaniu podlega działka znajdująca się w tzw. strefie sanitarnej cmentarza, na której są wprowadzone określone ograniczenia, a Gmina W. jako właściciel cmentarza powinna brać udział w postępowaniu. W tym kontekście warto też dostrzec, że inwestorzy wnioskowali o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej. Pojawiają się więc uzasadnione wątpliwości, częścią jakiej zabudowy zagrodowej jest projektowany budynek, czy w jej obrębie mamy do czynienia z budynkami mieszkalnymi podłączonymi do sieci wodociągowej. Są to zagadnienia, które rzutować mogą na ustalenie granic strefy sanitarnej cmentarza, a w kontekście sprawy – w szczególności mogą mięć znaczenia dla określenia, czy nie dojdzie do kolizji prawami Gminy jako właścicielem cmentarza w kontekście § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia. Po drugie, Gmina W. wskazała, że dostęp do działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, będzie odbywał się przez nieruchomości gminne. Powyższe wymaga także wyjaśnień ze strony organu. Należy zwłaszcza zweryfikować, czy inwestycja nie jest skomunikowana przez działki gminne (inne niż publicznie dostępne drogi) i czy Gmina W. nie dozna z tego powodu ograniczeń w zagospodarowaniu swojego terenu. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda uwzględni stanowisko wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności organ odwoławczy umożliwi Gminie W. wypowiedzenie się co do jej statusu w kontekście art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Następnie Wojewoda wyjaśni kwestię posiadania przez Gminę W. statusu strony w postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i udzielającym D. O. i S. O. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...], obręb B., gmina W. . W zależności od ustaleń i ich oceny organ przystąpi do rozpoznania odwołania albo umorzy postępowanie odwoławcze. Końcowo Sąd chciałby zaakcentować, że wydając niniejszy wyrok miał na uwadze fakt wydania przez Wojewodę decyzji z dnia [...] listopada 2021 r., [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], [...], a więc decyzji od której odwołanie Gminy W. być rozpatrywane. Akta administracyjne w stanie w jakim je przekazano nie wskazują, aby decyzja z dnia [...] listopada 2021 r. była ostateczna, a to oznaczałoby, że decyzja Starosty pozostaje w obrocie prawnym. W tym kontekście Sąd wskazuje jednak Wojewodzie, iż wydanie dalszych rozstrzygnięć w wykonaniu niniejszego wyroku powinno uwzględniać wynik postępowania nieważnościowego, w szczególności, jeżeli okazałoby się, że pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 2021 r. ostatecznie wyeliminowano z obrotu prawnego na podstawie art. 156 K.p.a., to wówczas postępowanie odwoławcze z odwołania Gminy W. stanie się bezprzedmiotowe z powodu nieistnienia skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, które przedstawiono w postaci powiązanych grup przepisów, Sąd wskazuje, że w części w jakiej dotyczyły one zagadnień proceduralnych zasługiwały one na uwzględnienie. Jak zaznaczono, nie przeprowadzono wymaganego postępowania wyjaśniającego dotyczącego statusu G. , a to nie tylko rzutowało na ocenę przesłanek legitymacji odwołującej się, ale też w istocie uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do istotnych dla niej zagadnień (art. 9, art. 10 K.p.a.). Nieskuteczne okazały się natomiast zarzuty skargi dotyczące art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., w zakresie w jakim Gmina W. rości sobie prawa do uznania jej z góry za stronę postępowania, w szczególności z powodu naruszenia przez wydane pozwolenie na budowę planu miejscowego. Kwestia zgodności z prawem decyzji administracyjnej nie powoduje automatycznie – jak sugeruje skarżąca – że zmienia się krąg stron postępowania. Krąg stron zależy od przesłanek o tym stanowiących (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b.), które odnoszą się do cech obiektu budowlanego (inwestycji) i jego oddziaływania, a nie do ich zgodności z przepisami materialnymi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok zapadł w postępowaniu uproszczonym poza rozprawą na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a.