II SA/Po 998/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 2009 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 757,- (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] 2009r. ([...]) Prezydent Miasta O. cofnął wydane przez ten organ zezwolenia o nr [...],[...],[...], na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w całym zakresie, przeznaczonych do spożycia, w miejscu sprzedaży, w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym "A", przy ul W. [...], w O. wydane dnia 2 maja 2007r w stosunku do S.a K... W uzasadnieniu wskazano, iż organ wszczął przedmiotowe postępowanie z urzędu w reakcji na skargi okolicznych – w stosunku do ww. pubu – mieszkańców. W okresie od marca 2007r. do kwietnia 2007r. w obiekcie dyskotekowym przy ul W. [...] w O. została przeprowadzona modernizacja, w wyniku której z jednego lokalu wyodrębnino trzy lokale: - "A – którego właścicielem jest S. K.; - "B" – którego właścicielem jest M. P.; - “C" – którego właścicielem jest D.K.. Pierwotny lokal przedzielono przeźroczystymi szybami, pomiędzy lokalami można było swobodnie się przemieszczać. Organ I instancji uznał, iż była to próba obejścia przepisów ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. W toku postępowania przesłuchano funkcjonariuszy Policji, którzy przeprowadzali interwencje w przedmiotowych lokalach, a także uczestników imprez organizowanych w tych lokalach. Zdaniem organów lokale: "A" , "B", “C" należy traktować jako jeden lokal, w którym organizowane są imprezy masowe. Organ wskazał również w jakich terminach organizowane były imprezy masowe. Wobec faktu, iż w czasie organizowania imprez masowych oferowane były przez S. K. napoje alkoholowe, znalazł zastosowanie przepis art. 18 ust. 7 pkt. 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r.o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), dający podstawę do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Nadto Komendant Powiatowy Policji w O. poinformował, iż w okresie od dnia 31 stycznia do 31 lipca 2008 r. odnotowano 33 interwencje w związku z naruszeniem porządku publicznego i ciszy nocnej w najbliższej okolicy ww. lokali. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zezwolenie na sprzedaż alkoholu cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży alkoholu lub w najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego, w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. W związku z sytuacją, iż organ nie był w stanie ustalić, z którego spośród ww. trzech lokali wychodzą uczestnicy imprez, którzy następnie zakłócają porządek publiczny, wszczął odrębne postępowania wobec właścicieli wszystkich trzech lokali. Od ww. decyzji odwołanie wniósł S. K. wnosząc o umorzenie postępowania z uwagi na brak podstaw do cofnięcia przedmiotowych zezwoleń, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżący zaprzeczył aby właściciele lokali: "A" , "B", “C" nie zawiadamiali Policji o przypadkach zakłócenia porządku publicznego. Wskazał również, iż są granice obowiązku dbania przez właściciela lokalu o porządek w otoczeniu lokalu. Decyzją z dnia [...] 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację organu I instancji. W szczególności w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż to uczestnicy dyskoteki, jaka odbywa się w lokalach: "A" , "B", “C", którzy spożywają tam alkohol, powodują zakłócenie ciszy nocnej oraz zakłócenie spokoju, i porządku publicznego mieszkańców domów znajdujących się w sąsiedztwie ww. lokali. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. K., zarzucając, iż SKO pobieżnie oceniło zgromadzony materiał dowodowy, błędnie interpretując przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w szczególności definiując "najbliższą okolicę" lokalu, w którym sprzedawany jest alkohol. Zarzucił także, iż organy nie zbadały czy zakłócenia porządku publicznego miały związek ze sprzedażą alkoholu i czy właściciel lokalu miał świadomość ich zaistnienia. Skarżący zakwestionował również stwierdzenie organów, iż w jego lokalu dochodzi do organizowania imprez masowych. Wskazał w końcu, iż wobec niego nie zapadł żaden wyrok skazujący za wykroczenie z art. 21 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę S. K.. oddalił. Sąd przyjął, że cofnięcie S. K.. zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w całym zakresie, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym "A", było uzasadnione. Chodzi o naruszenie zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w miejscu i czasie masowych zgromadzeń (imprez masowych), które wspólnie z innymi osobami nielegalnie organizował w przedmiotowym lokalu. Wynika to z treści art. 14 ust. 1 pkt 3, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 7 pkt 9, ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także art. 3 pkt 1, art. 13a, art. 21 ust. 1, 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 ze zm.). Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy wskazał na prowadzenie przez S. K. lokalu gastronomicznego "A"., obok pozostałych dwóch lokali, wyodrębnionego z wcześniej znajdującego się w obiekcie lokalu dyskotekowego "D". Podziału dotychczasowego lokalu dokonano przez podzielenie pomieszczeń przeźroczystymi szklanymi drzwiami. Drzwi te, w trakcie części organizowanych imprez, pozostawiano otwarte. Łączna ilość gości przebywających w całym obiekcie przekraczała 300 osób, spełniając kryteria imprezy masowej. W związku z tym, organy administracyjne wydały decyzję o zakazie organizacji imprez masowych przez S. K.. i pozostałych właścicieli lokali w tym obiekcie, podczas których oferowane były do sprzedaży napoje alkoholowe. Zakłócanie porządku publicznego było powtarzające się w godzinach nocnych, a prowadzący punkt o imprezach nie powiadamiał organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Skazania karne, także fakty te potwierdzają. W następstwie skargi kasacyjnej wniesionej przez S. K. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż lokali "A , "B" i “C" nie można traktować jako całości i na tej podstawie dokonywać oceny charakteru naruszeń prawa. Skarżącemu wcześniej wydano pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Oznacza to, że postępowania te zakreśliły zakres i rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej i w tym zakresie należy dokonywać oceny – czy skarżący naruszył prawo prowadzące w konsekwencji do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Łączenie prowadzonej działalności przez skarżącego z prowadzoną działalnością innych podmiotów, powoduje błędność ustaleń faktycznych, o której mowa w niniejszym zarzucie. Do takiej oceny obliguje okoliczność, że przedmiotem cofnięcia zezwolenia w niniejszym postępowaniu nie jest ocena wszystkich podmiotów prowadzących działalność w bliskim sąsiedztwie, a ocena zezwolenia dotycząca skarżącego. Łączenie tych działalności powoduje, że z oceny wymyka się kontrola każdego z nich. Prowadzi to do błędów w ocenie, kto i za co odpowiada. Za takim działaniem przemawia również fakt, że w sprawie jest mowa o imprezach masowych, a więc przekraczających 300 osób, podczas gdy z ustaleń wynika, że organy zatwierdziły dokumentację projektową w lokalu skarżącego jako "A" na 100 osób. Z okolicznościami powyższymi połączono organizację masowych imprez i naruszenia warunków sprzedaży oraz podawania napojów alkoholowych wynikających z zakwestionowanego pozwolenia. Ocenę zakłócenia porządku publicznego połączono także z działalnością trzech samodzielnych lokali, w tym dwa lokale do skarżącego przecież nie należą. Cofnięcie skarżącemu zezwoleń nastąpiło ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.). Chodzi zatem o sprzedaż alkoholu przy zakłócanym porządku publicznym w przypadku powtarzającego się co najmniej dwa razy w okresie sześciu miesięcy. Prezydent Miasta nie przeprowadził wnikliwej analizy notatek funkcjonariuszy, a jedynie skoncentrował się na przedstawieniu zjawiska "zakłócania porządku publicznego". Łączenie tych zdarzeń z miejscami w okolicach trzech lokali (w tym skarżącego) jest za daleko idące a odwołanie się do zasad doświadczenia życiowego nie znajduje uzasadnienia. Z ustaleń nie wynika, że zakłócany porządek publiczny we wskazanym datach, a które stały się podstawą cofnięcia zezwolenia, spowodowany był spożywaniem alkoholu w lokalu skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że lokal skarżącego położony jest w ścisłym sąsiedztwie Rynku. Zlokalizowane są tam inne lokale. Nadto, w tym samym budynku, gdzie jest lokal skarżącego, znajduje się lokal prowadzący sprzedaż alkoholu. Zlokalizowane są sklepy nocne, sprzedające także alkohol. Konieczne zatem było ustalenie, gdzie osoby, których interwencja dotyczyła, zakupiły i spożywały alkohol. Nie można wobec tego podzielić oceny Sądu I instancji, że dowody takie nie musiały być utrwalane. O ile przesłanką cofnięcia jest powtarzające się zakłócanie porządku publicznego, to fakty prowadzące do tej oceny nie mogą nasuwać żadnych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż obowiązkiem Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie odniesienie się do powyższych uchybień a następnie ponowna ocena – czy istotnie w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do cofnięcia pozwoleń w ramach udzielonego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga S. K.. okazała się zasadna. Skoro postępowanie administracyjne dotyczyło lokalu "A" należącego do S. K., w którym to lokalu jednorazowo przebywać mogło wyłącznie 100 osób, organ nie mógł poczynić ustalenia, iż S. K. organizował imprezy masowe, w których uczestniczyło ponad 300 osób. Badanie w niniejszym postępowaniu administracyjnym kwestii organizacji imprezy masowej było niedopuszczalne, wobec jednoczesnego stwierdzenia, iż imprezy te miały być organizowane wspólnie z właścicielami innych jeszcze lokali Przedmiot postępowania administracyjnego – działania organów, wykraczały poza granice postępowania określone w postanowieniu o jego wszczęciu. Tylko w postępowaniu, prowadzonym wobec wszystkich trzech właścicieli lokali "A" , "B" i “C" mogłaby być badana okoliczność możliwości cofnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, w oparciu o przesłankę z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wobec naruszenia art. 18 ust. ust. 7 pkt 9, polegającym na sprzedaży napojów alkoholowych uczestnikom imprezy masowej. Tak więc ww. przesłanka w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie mogła być podstawą cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że jeżeli postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy wyłącznie jednego podmiotu prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych, to nie jest możliwe ustalenie, że podmiot ten naruszył przepis art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a naruszenie to miałoby polegać na zorganizowaniu wspólnie z innymi jeszcze podmiotami, imprezy masowej, podczas której jej uczestnikom sprzedawano napoje alkoholowe. Aby ustalenie takie było możliwe, postępowanie takie musiałoby się toczyć jednocześnie wobec wszystkich podmiotów organizujących przedmiotową imprezę masową. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż alkoholu organ zezwalający cofa, w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Skoro organ prowadził postępowanie wyłącznie wobec S. K., to cofnięcie wobec tej osoby pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogłoby nastąpić tylko w przypadku ustalenia, iż: - w lokalu "A" lub w jego najbliższej okolicy doszło w ciągu 6 miesięcy, co najmniej dwukrotnie do zakłócania porządku publicznego; - zakłócenia te miały związek ze sprzedażą w lokalu "A" napojów alkoholowych; - prowadzący ten punkt nie powiadamiał o tych zdarzeniach organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Wojewódzki sąd Administracyjny podziela wnioski zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2011r. iż organy nie poczyniły precyzyjnych ustaleń w powyższym zakresie. Nie zostało rozstrzygnięte którego z lokali klienci dokonali zakłóceń porządku publicznego, w którym lokalu zakupili alkohol, w związku z którym doszło do przedmiotowych naruszeń. Z powodów przytoczonych powyżej nie było możliwe zbiorcze potraktowanie lokali "A" , "B" i “C" i uznanie, że bez względu którego lokalu dotyczyło zakłócenie porządku publicznego, okoliczność ta obciąża skarżącego i może być podstawą cofnięcia udzielonego mu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Powyższe naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. C ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. również poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 2009r. nr [...]. W toku ponownego rozpoznania, organ I instancji rozpoznając sprawę w przedmiocie cofnięcia wobec S. K.. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, winien podjąć próbę rozstrzygnięcia, czy stwierdzone i opisane w decyzji Prezydenta O. z [...] 2009r., naruszenia porządku publicznego dotyczą w istocie lokalu "A", należącego do S. K., oraz czy zostały spełnione pozostałe opisane powyżej przesłanki wymienione w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ I instancji winien uwzględnić zapatrywania prawne przedstawione w niniejszym uzasadnieniu, jak i uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2011r. (II GSK 683/10). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, na które składają się wpis stały od skargi w kwocie 500 zł, stawka wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 240 zł (rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego, ustanowionego z urzędu, Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz kwota 17 zł uiszczona przez pełnomocnika, tytułem opłaty skarbowej od złożonego w Sądzie dokumentu pełnomocnictwa.