II SAB/Po 10/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na przewlekłość Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ; postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w punkcie IV sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Po 10/20 w ten sposób, że w miejsce: "wymierzenia organowi grzywny" wpisać: "przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej". /-/ W. Batorowicz Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 350 Kodeksu postępowania cywilnego, dlatego poglądy wyrażane w orzecznictwie odnoszące się do postępowania cywilnego są odpowiednio aktualne także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 1982 r. (I PZ 7/82, OSNCP 1982 nr 10 poz. 155) wyraził pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione zarówno w komparycji, jak i w merytorycznej części orzeczenia. Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje ponadto, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi okolicznościami. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku należy mieć nadto na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, niepubl.). W niniejszej sprawie wskazane w pkt IV sentencji wyroku stwierdzenie, iż sąd oddala skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny stanowi oczywistą omyłkę. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 (tj. uwzględniając skargę na a bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest, iż strona skarżąca nie wnosiła o wymierzenie organowi grzywny. Takiego żądania nie zawarła zarówno w skardze jak i w piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. Stąd też nie było podstaw do wydania rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w tym zakresie. Skarżący wniósł natomiast o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości [...],- zł. i to wobec tego żądania Sąd się odniósł w punkcie IV sentencji wyroku uznając je za niezasadne na podstawie art. 151 P.p.s.a. Tym samym zachodzi konieczność przywrócenia zgodnej z zamierzeniem Sądu treści sentencji wyroku. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji. /-/ W. Batorowicz