II SAB/Po 100/16

Dnia 20 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Burmistrza S w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Burmistrza S na rzecz skarżącego kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, W. G. wystąpił do Burmistrza S o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie drogą elektroniczną kopii umów dotyczących obsługi prawnej Gminy S., niezależnie od tego czy są to umowy o pracę czy umowy cywilnoprawne. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. – wniesionym w dniu [...] listopada 2016 r. (data nadania na poczie) – W. G. złożył skargę na bezczynność Burmistrza S w zakresie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskował wspomnianym pismem z dnia [...] października 2016 r. Skarżący domagał się zobowiązania Burmistrza do udzielenia żądanej informacji, stwierdzenia bezczynności organu i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił mu wnioskowanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie udzielenia infromacji lub o umorzeniu postępowania. Podniósł, że prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zakres żądanych informacji objęty jest dyspozycją ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś Burmistrz S był podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia w ustawowym termine. W odpowiedzi na skargę Burmistrz S wniósł o oddalenie skargi i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ administracji publicznej podniósł, że wniosek W. G. był niekompletny, bowiem nie zawierał wszystkich danych wnioskodawcy, tj. adresu korespondencyjnego. Następnie organ wskazał, iż pomimo tego braku w dniu [...] listopada 2016 r. udostępniono skarżącemu żądaną informację publiczną, przesyłając mu drogą elektroniczną dwie umowy dotyczące obsługi prawnej urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm., dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Jak wynika przy tym z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu co do zasady przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym od osoby wykonującej to prawo nie wolno w świetle art. 2 ust. 2 u.d.i.p. żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nie ulega zatem wątpliwości, że W. G. był czynnie legitymowany do złożenia wniosku z dnia [...] października 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej. Przepis ten bezspornie znajduje zastosowanie do Burmistrza S jako organu jednostki samorządu terytorialnego. Organ ten był zatem co do zasady zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na żądanie skarżącego z dnia [...] października 2016 r. Z treści wniosku z dnia [...] października 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej wynika, że żądanie to w istocie dotyczyło sposobu organizacji obsługi prawnej Gminy S.. Żądana informacja była więc informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wyjątek od art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został ponadto przewidziany w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z tego ostatniego przepisu, jeżeli wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji publicznej w formie, która wymaga poniesienia dodatkowych kosztów, organ administracji publicznej może pobrać tę opłatę od wnioskodawcy. W takim przypadku należy jednak w terminie 14 dni od złożenia wniosku powiadomić wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany drogą elektroniczną w dniu [...] października 2016 r. o godzinie 22:30. W tych okolicznościach zdaniem Sądu należy przyjąć, że bieg terminiu dla organu do załatwienia żądania skarżącego rozpoczął się w dniu [...] października 2016 r., bowiem dopiero w tym dniu organ mógł najwcześniej zapoznać się z jego treścią. Tym samym termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upływał w dniu [...] października 2016 r. W tym czasie organ administracji publicznej nie udzielił skarżącemu żądanej informacji, ani nie wyznaczył nowego terminu załatwieniu sprawy na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący nie został także powiadomiony w trybie art. 15 ust. 2 u.d.i.p., co odsunęłoby w czasie moment załatwienia sprawy. Wreszcie, w tak zakreślonym przedziale czasu nie została również wydana decyzja administracyjna, która kończyłaby postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz S pozostawał w stanie bezczynności. Konkluzji tej nie zmienia argumentacja podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę. Burmistrz S wskazywał, że wniosek skarżącego był niekompletny, bowiem W. G. nie podał adresu do korespondencji, innego niż adres elektroniczny. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd nie podziela stanowiska organu. Należy podkreślić, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie określają żadnych wymagań, jakie winien spełniać prawidłowo zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej; przyjmuje się, że wniosek taki może zostać zgłoszony w każdej formie, w tym drogą elektroniczną. W sytuacji, gdy spełnione są wszystkie przesłanki do załatwienia wniosku poprzez proste udzielenie żądanej informacji wystarczająca jest taka jego treść, która umożliwia wypełnienie przez organ tego obowiązku. Dopiero, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji stwierdzi, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, forma udzielenia informacji wymaga poniesienia dodatkowych kosztów, bądź żądanie winno być załatwione poprzez wydanie decyzji administracyjnej, aktualizuje się potrzeba uzupełnienia wniosku o dane wymienione w art. 63 § 2 kpa. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Niemniej z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2016 r. Burmistrz S udostępnił W. G. żądaną informację publiczną. Tym samym należy uznać, że w powyższym zakresie wniosek z dnia [...] października 2016 r. został merytorycznie załatwiony. Ustała zatem w tej mierze bezczynność organu administracji publicznej, a zatem niniejszej postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu administracji publicznej do podjęcia określonych działań. W tej sytuacji Sąd umorzył postępowanie sądowe w powyższym zakresie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd stwierdził także na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., że organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności, stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy było nieznacze i nie było związane z lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), zasądzając kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi, kwotę 17 tytułem zwrotu opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo i kwotę 480 zł tytułem zwrotu opłaty za czynności radcy prawnego.