II SAB/Po 100/17

Dnia 16 kwietnia 2018 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 roku starszy referendarz sądowy zwolnił M. G. od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego. Pismem z dnia 18 lipca 2017 roku Okręgowa Izba Radców Prawnych w Poznaniu wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącej radcę prawnego P. F. Wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę. Pismem z dnia 24 stycznia 2018 roku radca prawny P. F. przesłała opinię w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozpoznając wniosek zgłoszony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.) dalej jak "P.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w przedmiotowej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1715), dalej jako rozporządzenie z 2016 roku. Według § 3 powyższego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Powyższy przepis statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem sine qua non ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że nie zostały one pokryte w całości lub części. Brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia. Z powyższego wynika, że aktualność zachowały poglądy judykatury i doktryny zgodnie z którymi brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por: postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11, LEX nr 1106755). Na gruncie § 3 rozporządzenia z 2016 roku nie powinno budzić wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a oświadczenie to ma być zawarte w przedmiotowym wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Oświadczenie, o jakim mowa w powołanym przepisie rozporządzenia, stanowi bowiem materialny i konstrukcyjny element wniosku (jego uzasadnienia) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż wystąpienie okoliczności w nim przewidzianych t.j. zapłata w całości lub w części należnych kwot za podjęte przez pełnomocnika czynności, następuje stosownie do treści złożonego wniosku i skutkuje przewidzianą przez ustawodawcę możliwością ich zasądzenia w całości lub w części. Brak stosowanego oświadczenia stanowi zatem przesłankę do odmowy przyznania wynagrodzenia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej wraz z opinią o braku o podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej złożyła wniosek o przyznanie kosztów postępowania, lecz nie złożyła jasnego i niebudzącego wątpliwości oświadczenia, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga