II SAB/Po 108/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Poznania w przedmiocie nabycia w trybie bezprzetargowym nieruchomości postanawia odrzucić skargę /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] września 2013 r. A. K. wniosła na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Poznania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jest właścicielką nieruchomości dla której Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu prowadzi księgę wieczystą [...], położonej przy ul. G. w P. W 2004 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o nabycie sąsiedniej nieruchomości, dla której tenże Sąd prowadzi księgę wieczystą [...]. W odpowiedzi skarżąca została powiadomiona o możliwości nabycia rozważanej działki w trybie bezprzetargowym oraz o wstępnym wyliczeniu kosztów, związanych z dokonaniem transakcji. Organ zaznaczył przy tym, że oferta sprzedaży nieruchomości zostanie przedstawiona skarżącej dopiero po podpisaniu stosownego zarządzenia w sprawie przeznaczenia gruntu do zbycia. A. K. zaznaczyła przy tym, że organ w dalszym ciągu podtrzymuje wolę sprzedaży omawianej działki, a ona zainteresowana jest jej nabyciem. Niemniej skarżąca wnosi o nakazanie organowi by ten rozpoznał jej wniosek i załatwił sprawę zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2013 r. Prezydent Miasta Poznania wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że zbycie nieruchomości następuje w trybie cywilnoprawnym i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej w określonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie trzeba zauważyć, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje w świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) jeżeli organ administracji publicznej, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie wydał (1) decyzji administracyjnej, (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, (4) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie lub nie podjął (5) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie każdy przypadek niezadowalającego tempa pracy organu administracji publicznej może być zatem przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zwłaszcza, że wymieniony w art. 3 § 2 cytowanej katalog spraw podlegających rozpoznaniu przez ten sąd ma charakter zamknięty i nie może być interpretowany rozszerzająco. Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy należy najpierw zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w świetle art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.) wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Jak wynika przy tym z art. 28 ust. 2 i 3 powołanej ustawy, prowadzenie postępowania przetargowego lub odstąpienie od niego jest tylko jednym ze sposób zawarcia cywilnoprawnej umowy sprzedaży, której podstawę stanowi odpowiednio protokół z przeprowadzonego przetargu albo protokół z rokowań przeprowadzonych przy zbywaniu nieruchomości w drodze bezprzetargowej. Działanie organów administracji publicznej jest w takim wypadku pozbawione władczego charakteru, a szczególne ukształtowanie procedury zbywania nieruchomości ma jedynie na celu zabezpieczenie interesu publicznego. Tym samym przeniesienie własności gruntu nie dokonuje się w drodze decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym bądź egzekucyjnym. Prawo własności nieruchomości wynika przy tym wprost ze wspomnianej umowy, wobec czego jej zawarcie nie może być traktowane jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taka umowa nie jest również pisemną interpretacją przepisów podatkowych w indywidualnej sprawie. W konsekwencji brak jest podstawy prawnej, z której można by wywodzić obowiązek organu administracji publicznej do podjęcia jednego z działań, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak takiego obowiązku oznacza z kolei, że po stronie organu nie mógł zaistnieć stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Konkluzja ta odpowiada zarazem ogólnemu założeniu, wedle którego spory cywilnoprawne (np. o przeniesienie własności) nie podlegają kognicji sądów administracyjnych; właściwe do ich rozpoznania są sądy powszechne. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik