II SAB/Po 110/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; I. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie załatwienia pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2015 r., II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w przedmiocie załatwienia wniosku z 6 maja 2015 r. w zakresie pkt 3 wniosku, IV. oddala wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny. V. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia 6 maja 2015r. K. J. skierował do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci udostępnienia następujących informacji: 1. komu (jakiemu podmiotowi) Urząd Gminy O. i w jakim zakresie zlecił obsługę prawną urzędu (z pominięciem zatrudnionego na etat pracownika), 2. jakie koszty ponosi Urząd Gminy w O. za obsługę prawną przez podmiot zewnętrzny, 3. jakie koszty Urząd Gminy O. poniósł w związku z reprezentowaniem przez prawnika z poza urzędu w sprawie o ustalenie własności Ratusza w O., 4. jakie koszty Urząd Gminy w O. poniósł za reprezentowanie przez adwokata P. S. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w sprawach: sygn. akt II SAB/Po 18/15 i sygn. akt II SAB/Po 19/15. Wójt Gminy decyzją z dnia 19 czerwca 2015r., nr [...], odmówił udzielenia K. J. informacji publicznej dotyczącej obsługi prawnej gminy powołując się na ograniczenie wynikające z treści art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej u.d.i.p.). Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją nr [...] (bez daty decyzji) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność uczestniczenia w postępowaniu podmiotów, które są stronami umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej gminy i które są zainteresowane ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa, ponieważ mają interes prawny wynikający z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...], wydaną na podstawie art. 10, art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej "K.p.a."), odmówił udzielenia K. J. informacji publicznej dotyczącej obsługi prawnej Gminy. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł K. J. wnosząc o nakazanie Wójtowi Gminy udostępnienia żądanej informacji dotyczącej obsługi prawnej Urzędu Gminy O. zgodnie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej z dnia 06 maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją bez daty nr [...], po rozpatrzeniu odwołania w dniu 21 września 2015r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Po rozpatrzeniu skargi wniesionej na powyższą decyzję przez radcę prawnego M. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 2 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 913/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, iż żądane przez K. J. informacje dotyczące obsługi prawnej gminy przez podmioty prywatne mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu dysponowania środkami publicznymi, natomiast Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Odnosząc się do kwestii zasadności odmowy udostępnienia informacji objętych umową ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (w skrócie u.z.n.k) Sąd zauważył, iż zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów u.z.n.k. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Sąd wskazał, że w sytuacji gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji przesądzi, że informacje objęte w umowie klauzulą poufności mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., to wówczas pomimo, że mają charakter informacji publicznej, nie mogą zostać udostępnione z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zarówno Wójt Gminy, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., nie dokonali oceny zasadności wyłączenia jawności żądanych informacji. Zatem w przedmiotowej sprawie nie dokonano właściwej analizy wniosku skarżącego pod kątem zidentyfikowania informacji mających status tajemnicy przedsiębiorcy, o którym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w odniesieniu do art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Sąd ten wskazał, iż Wójt Gminy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, mając na uwadze powyższą wykładnię art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k., powinien dokonać szczegółowej analizy zapisów w umowach zawartych z kancelarią zapewniającą obsługę prawną gminy oraz z kancelarią reprezentującą Gminę O. w sprawie o ustalenie własności Ratusza w O. i ustalić, czy wolą stron umów było ich utajnienie, a jeżeli tak, to w jakim zakresie oraz czy zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Wójt Gminy powinien ocenić, czy zakres umów zawartych z podmiotami zapewniającymi gminie obsługę prawną, objęty ewentualną klauzulą poufności, obejmuje wnioskowane informacje. Organ powinien w uzasadnieniu decyzji wskazać treść umownych klauzul poufności z uwzględnieniem ewentualnej anonimizacji treści objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Po przeprowadzeniu analizy organ, w zależności od ww. ustaleń, powinien wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej lub wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w części (w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej), a w pozostałym zakresie wnioskowane informacje ujawnić (w zakresie nieobjętym tajemnicą przedsiębiorstwa na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej). Kopia prawomocnego wyroku została przekazana wraz z aktami sprawy do Urzędu Gminy O. w dniu 29 kwietnia 2016 r. W dniu 3 czerwca 2016 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 maja 2015 r. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy wyjaśnił, iż pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. udzielono K. J. odpowiedzi na wniosek z dnia 6 maja 2015 r. w zakresie żądanym przez wnioskodawcę. Zdaniem organu skarżący uzyskał pełną informację zgodnie z wnioskiem z dnia 6 maja 2015 r. Pismem z 29 czerwca 2016 r. K. J. potwierdził, iż organ Wójt Gminy udzielił odpowiedzi na jego winsok, ale nie nastąpiło to niezwłocznie, informacja ta nie została udostępniona jak twierdzi organ, w Biuletynie Informacji Publicznej, a ponadto udzielona odpowiedź nie zawiera odpowiedzi na pkt 3 wniosku z 6 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 10 sierpnia 2016r. (sygn. akt II SAB/Po 56/16) zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia 6 maja 2015 roku w zakresie pkt 3, w terminie dwóch tygodni od daty zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, umorzył postępowanie w pozostałym zakresie oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że na dzień wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ pozostał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia w całości wniosku skarżącego z dnia 6 dnia 2015r. Z akt sprawy wynika, że Wójt gminy pismem z 14 czerwca 2015r. udzielił skarżącemu informacji na pytania 1, 2 i 4 zawarte we wniosku skarżącego z 6 maja 2015r. i w tym zakresie sąd umorzył postępowanie. Organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie nr [...] wniosku z 6 maja 2015r. poprzestając na stwierdzeniu, że Kancelaria Radcy pranego prof. M. S. nie wyraża zgody na udostępnienie informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Stan bezczynności co do tego punktu trwał nadal. Zatem Sąd zobowiązał organ do udostępnienia informacji publicznej z dnia 6 maja 2015r. w zakresie punktu 3 wniosku w terminie dwóch tygodni od dnia zwrotu akt sprawy z odpisem prawomocnego wyroku. W dniu 1 grudnia 2016r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wójta Gminy wnosząc o: 1. zobowiązanie przez Sąd Wójta Gminy do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, 2. zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, 3. stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenie Organowi grzywny. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił dotychczasowy tok postępowania w sprawie jego wniosku z 6 maja 2015r. podkreślając, że w sprawie zapadły trzy wyroki Sądu Administracyjnego, w tym dwa w przedmiocie bezczynności organu. Zdaniem Skarżącego dnia 21 listopada 2016r. upłynął termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do ostatecznego załatwienia wniosku skarżącego z 6 maja 2015r. w punkcie 3 tego wniosku. Do dnia złożenia skargi na bezczynność żądana informacja publiczna nie została udzielona, nie wydano decyzji odmawiającej jej udzielenia, ani nie stwierdzono, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wójt nie wskazał też na konieczność wydłużenia terminu do dwóch miesięcy. Zadaniem skarżącego Wójt niewątpliwie pozostaje w bezczynności. Od 18 miesięcy skutecznie uchyla się od udzielenia informacji publicznej, za co nie jest wymierzana grzywna, pomimo, że jego postępowanie ma charakter naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie – w przypadku uwzględnienia skargi - zobowiązanie Wójta do udostępnienia żądanej informacji oraz o uznanie że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 §2 P.p.s.a. Wójt motywował, że wniosek skarżącego z 6 maja 2015r. w punkcie 3 został załatwiony decyzją z 16 grudnia 2016r. Wnioskodawca uzyskał pełną informację zgodnie z wnioskiem z 6 maja 2015r. Obecnie organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej skarżącemu. Nadto Wójt [...] pismem z 3 stycznia 2017r. poinformował, że K. J. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargi jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi. W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. W pierwszej kolejności Sąd pragnie zaznaczyć, że podziela stanowisko, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żądnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 P.p.s.a., przy czym ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 1764, dalej "ustawa") tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie przewiduje ich również kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.). Zauważyć należy, że przepis z art. 52 P.p.s.a. uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie K.p.a. czy to przepisów szczególnych. Jak wyżej wskazano środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i w zakresie aktów i czynności K.p.a. Wykładnia językowa art. 52 § 3 P.p.s.a. upoważnia do stwierdzenia, ze przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Uwagi te dotyczą także art. 52 § 4 P.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2011r., w sprawie o sygn. I OSK 667/11 i z dnia 3 sierpnia 2010r. w sprawie o sygn. I OSK 757/10, dostępne na stronie: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna. Zauważyć należy, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy, zapadał już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 sierpnia 2016r., o sygn. akt II SAB/Po 56/16 w przedmiocie bezczynności, w którym Sąd zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącego K. J. w przedmiocie udostępniania informacji publicznej z dnia 6 maja 2015r. w zakresie pkt 3 tego wniosku. Sąd zakreślił jednocześnie dwu-tygodniowy termin do załatwienie wniosku liczony od daty zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Stanowi to istotną okoliczność rzutującą na sposób rozpoznania przedmiotowej skargi, zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odpis wyroku Sądu z 10 sierpnia 2016r. został doręczony Wójtowi Gminy w dniu 1 września 2016r. (prezentata organu). Przyjąć należy, że w tej samej dacie zwrócone zostały także akta administracyjne sprawy, gdyż wraz z odpisem wyroku sądu zwracane są akta administracyjne sprawy. Następnie decyzją z [...] września 2016r. Wójt [...] odmówił K. J. udzielenia informacji publicznej dotyczącej obsługi prawnej Gminy w zakresie punktu 3 wniosku z 6 maja 2015r. Wobec tego w dniu 20 września 2016r., zatem piątego dnia po terminie zakreślonym przez Sąd w wyroku z 10 sierpnia 2016r. Wójt wykonał wskazanie wyrażone w wyroku i załatwił wniosek skarżącego z 6 maja 2015r. w punkcie 3. Na skutek odwołania K. J. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] listopada 2016r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z prezentaty znajdującej się na decyzji Kolegium wynika, że decyzja odwoławcza została doręczona Wójtowi Gminy 07 listopada 2016r. Rozstrzygnięcia decyzji nie zawierało terminu załatwienia sprawy przez organ I instancji, stosować w tym zakresie należy przepis art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ I instancji winien zatem załatwić wniosek o udzielenie informacji publicznej w punkcie 3 do 21 listopada 2016r. Wójt [...] tymczasem po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał decyzję z [...] grudnia 2016r., w której odmówił K. J. udzielania odpowiedzi na pkt 3 wniosku z 6 maja 2015r. z uwagi na to, że wnioskodawca żąda udostępnienia mu informacji, która objęta jest klauzulą poufności. Organ I instancji załatwił, zatem sprawę po upływie 14-dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy. Wynika z tego, że od dnia 22 listopada do 16 grudnia 2016r. organ pozostawał w bezczynności co do załatwienia wniosku skarżącego z 6 maja 2015r. w punkcie 3. Skarżący nie został również powiadomiony w trybie art. 13 ust. 2 ustawy, co odsunęłoby w czasie moment załatwienia sprawy. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd rozpoznając skargę K. J. ustalił, że Wójt Gminy po wydaniu wyroku z 10 sierpnia 2016r. pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 6 maja 2015 r. o udzielenie informacji publicznej. Sąd stwierdził zatem, że Wójt [...] naruszając przepis art. 13 ust. 1 i 2 ustawy dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z zakresie załatwienia punktu 3 wniosku skarżącego z 6 maja 2015r., jak orzeczono w punkcie I wyroku. Nadal na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 1a P.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, rozpoznając wniesioną skargę, stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., ma miejsce w przypadku, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można przyjąć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy zatem samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter "rażącego naruszenia prawa" wymaga ustalenia, że okoliczności sprawy prowadzące do stwierdzenia stanu bezczynności lub przewlekłości organu były oczywiste i niewątpliwe. W opinii Sądu w przedmiotowej sprawie stosunkowo niedługi okres bezczynności organu nie był podyktowany celowym działaniem, czy też zaniechaniem organu, a mógł być dodatkowo podyktowany okolicznością, iż za pośrednictwem organu Odwoławczego wniesiono skargę do Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium z [...] listopada 2016r. uchylającą decyzję organu I instancji z [...] września 2016r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co mogło rzutować na błędną ocenę organu odnośnie biegu terminu do załatwienia sprawy. W konsekwencji Sąd uznał, iż nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że brak rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia Wójtowi Gminy decyzji Kolegium z [...] listopada 2016r. stanowił rażące naruszenie prawa (pkt II sentencji). Nie wystąpiły zatem również przesłanki do uwzględnienia wniosku o nałożenie na organ grzywny, co skutkowało oddaleniem żądania skargi w tym zakresie na podstawie art. 149 §2 P.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie IV wyroku. Z akt sprawy wynika przy tym, że Wójt [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy ostatecznie załatwił wniosek skarżącego z 6 maja 2015r. co do punktu 3 i w dniu 16 grudnia 2016r. wydał decyzję w tym zakresie, która kończy postępowanie z przedmiocie wniosku z 6 maja 2015r. o udzielenie informacji publicznej, umożliwiając skarżącemu polemikę ze stanowiskiem organu administracji publicznej w toku instancji. Organ I instancji, zatem od dnia 16 grudnia 2016r. nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2015 r. w punkcie 3. Uznać zatem należy, iż na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie organ nie pozostawał już w bezczynności w zakresie udzielanie informacji z pkt 3 wniosku z 6 maja 2015 r. Organ I instancji załatwił sprawę decyzją z 16 grudnia 2016r. Skoro zatem, co do ostatniego punktu 3 wniosku skarżącej z dnia 6 maja 2015 r. ustała bezczynność organu administracji publicznej, to niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się w tym zakresie bezprzedmiotowe. Nie można już bowiem wydać orzeczenia zobowiązującego organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań. W takiej sytuacji Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umarza postępowanie, jak orzeczono w punkcie III wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., jak w punkcie IV wyroku.