II SAB/Po 114/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inspektor Sanitarny do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2017 roku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałej części skargę oddala, IV. zasądza od Inspektor Sanitarny na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. J. G. wystąpiła do Wojewody W. o udostępnienie jej informacji obejmujących następujące dane: 1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko błonicy, tężcowi? 2. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne (z podziałem na ilość i rodzaje)? 3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi dysponuje organ? 5. Od którego roku dane te są gromadzone? 6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których wzywa Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny mają charakter obowiązkowy? 7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej w roku 2004 i obowiązującą zasadą swobody przepływu osób Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odnotował epidemie chorób, co do których w krajach Unii Europejskiej szczepienia są dobrowolne? 8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia organ jest świadomy ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem zauważa prof. Andrzej Zieliński, prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka oraz dr Paweł Grzesiowski; 9. Czy jest organowi znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności? 10. Czy jest organowi wiadomo, czy w związku działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda przekazał wniosek według właściwości Inspektor Sanitarny w P.. Inspektor Sanitarny w P. pismem z dnia [...] maja 2017 r. wyjaśnił, że wszystkie informacje dotyczące szczepień ochronnych m.in. w zakresie zgłoszonych NOP-ów w poszczególnych latach znajdują się na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny http://www.pzh.gov.pl/ w zakładce: epimeld (Meldunki Epidemiologiczne) pod hasłem Biuletyn "Szczepienia Ochronne w Polsce". W kwestii danych statystycznych organ wyjaśnił, że wynikają one m.in. z Programu Badań Statystyki Publicznej, który ustalany jest co roku przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia oraz wytycznych Głównego Inspektora Sanitarnego i Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 1866 ze zm.) osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do: poddawania się szczepieniom ochronnym. Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że w demokratycznym państwie prawa, konstytucyjne wolności i prawa mogą zostać ograniczane w drodze ustawy, m.in. jeżeli jest to niezbędne dla ochrony zdrowia. Sposób egzekwowania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obowiązku szczepień nie jest określony w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1866 ze zm.), ale regulują go przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) w zakresie obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wykonanie obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 05 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 482 ze zm.). W tej ustawie zawarta jest delegacja ustawowa dla określenia wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, do określenia osób lub grup osób obowiązanych do poddania się szczepieniom, wieku i innych okoliczności stanowiących podstawę do nałożenia obowiązku szczepienia. Wydane na mocy delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 18 sierpnia 2011r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 849 ze zm.) ustala obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych. Zatem obowiązek szczepienia jest obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. W przypadku jego niewykonania, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jako właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest uprawniony, jako wierzyciel obowiązku, do żądania jego wykonania. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.) jednym z zadań właściwego Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest sprawowanie zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, a także prowadzenie działalności oświatowo-zdrowotnej. Na podstawie art. 5 pkt 3 powyższej ustawy, do zakresu działań Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy m.in. ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie. Wobec powyższego organy Powiatowego Inspektora Sanitarnego są zobowiązane przepisami prawa do działania w ramach swoich zadań i kompetencji wynikających z art. 12 ust. 1 powyższej ustawy. Następnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a władze publiczne są zobowiązane do zwalczania chorób epidemicznych (art. 68 ust. 4 Konstytucji RP). Szczepienia ochronne stanowią jedną z najskuteczniejszych, a czasami jedyną formę zapobiegania chorobom zakaźnym. Nałożenie przez ustawodawcę powszechnego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw wybranym chorobom zakaźnym zapewnia odpowiednio wysoki odsetek osób poddających się szczepieniom i skutecznie zmniejsza ryzyko epidemicznego szerzenia się chorób zakaźnych w populacji oraz zmniejsza społeczne skutki związane z ciężkimi zdrowotnymi następstwami chorób zakaźnych (w wyniku powikłań). Wysoki poziom zaszczepienia populacji, sięgający 95-98 % sprawia, że również osoby nieuodpornione, które nie mogą być poddane szczepieniu (wskutek ciężkich chorób stwierdzonych przez lekarza), korzystają z ochrony jaką daje istnienie powszechnych programów obowiązkowych szczepień ochronnych jak również zapobiega epidemicznemu szerzeniu się chorób. Od chwili wprowadzenia szczepień ochronnych w Polsce w latach 90-tych odnotowywany jest stopniowy spadek zachorowań na wzw typu B. Dylematy dotyczące szczepień ochronnych oraz ryzyka powikłań po nich może rozwiać lektura pozycji pt. "Wakcynologia" wydanie II z 2007 r. pod redakcją W. Magdzika, D. Naruszewicz-Lesiuk, A. Zielińskiego oraz innych autorów - najwybitniejszych specjalistów w dziedzinie wakcynologii w Polsce. Cennym źródłem wiedzy jest także strona internetowa NI/P-PZH, zredagowana we współpracy ze specjalistami w dziedzinie szczepień ochronnych / Polskiego Towarzystwa Wakcynologii. Organ poinformował wreszcie wnioskodawczynie, że szczepionki, czyli produkty lecznicze pochodzenia biologicznego, podlegają wielu rygorystycznym wymogom zarówno w zakresie produkcji jak i kontroli jakości przed dopuszczeniem do obrotu oraz monitorowania jakości i działań niepożądanych po wprowadzeniu ich do obiegu. Bezpieczeństwo stosowania szczepionek zostaje ustalone w badaniach laboratoryjnych i badaniach klinicznych u ludzi. W Polsce nadzór nad jakością szczepionek sprawuje Zakład Badania Surowic i Szczepionek NIZP-PZH prowadząc coroczną kontrolę jakości i bezpieczeństwa szczepionek znajdujących się w obrocie na zlecenie Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego. System kontroli bezpieczeństwa szczepionek, oprócz badań laboratoryjnych, badań przedklinicznych, badań klinicznych II i III fazy, obejmuje monitorowanie niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP). Przeanalizowane dane dostępne są na stronie NIZP-PZH w biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce". Stosowane na świecie i w Polsce systemy kontroli bezpieczeństwa szczepionek zgodne z aktualną wiedzą i wymaganiami, stanowią podstawę do stwierdzenia, że monitorowanie szczepionek pod kątem niepożądanych odczynów poszczepiennych stanowi gwarancję bezpieczeństwa ich stosowania. Pismem z dnia 15 czerwca 2017 r., które wpłynęło do organu w dniu 20 czerwca 2017 r., J. G. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego żądając: . zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od doręczenia akt organowi; . orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 1169 – uw. Sądu) w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369); . wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; . zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że działanie organu – brak odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz dodatkowe żądanie wskazania interesu publicznego, jest bezzasadne, a wnioskowana informacja jest jej potrzebna dla podjęcia odpowiedzialnej decyzji w zakresie szczepień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniosek skarżącej wpłynął do organu w dniu 18 kwietnia 2017 r. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. organ odniósł się do poruszanych we wniosku kwestii, przy czym udzielona odpowiedź była wyczerpująca w kwestii prawnej, natomiast w kwestiach medycznych i naukowych podano informację, w jakich specjalistycznych jednostkach oraz w jakiej literaturze można uzyskać odpowiedzi na pytania dotyczące szczepień ochronnych. Zdaniem organu wniosek skarżącej nie miał charakteru wniosku dotyczącego informacji publicznej, ale działań organów inspekcji sanitarnej realizowanych na podstawie przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Dlatego też organ nie zastosował się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz przepisów K.p.a., traktując złożony wniosek jako skargę na działanie organu. Na marginesie powyższych rozważań organ wskazał, że wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne wszczęte przez Wojewodę W. uwagi na niezaszczepienie córki – W. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Instytucja skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjąć czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Co warte podkreślenia, w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok Naczelnego Sądu Adminsitracyjnego z dnia 20 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Lu 507/02, Baza NSA). Obowiązkiem Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę, było określenie, czy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. W myśl art. 21 in principio ustawy o dostępie do informacji publicznej (do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Kolejną kwestią było przesądzenie, czy wniosek został wniesiony skutecznie. Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1261) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2 (obejmuje to "prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska"), należy między innymi "ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie". Na tym tle normatywnym żądane przez skarżącą informacje w postaci informacji dotyczących szczepień ochronnych – jako informacje odnoszące się do realizacji zadań ustawowo przypisanych Inspekcji Sanitarnej – należało uznać za informację publiczną w rozumieniu ustawy. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że wniosek skarżącej nie miał charakteru wniosku dotyczącego informacji publicznej, ale dotyczył działań organów inspekcji sanitarnej realizowanych na podstawie przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Dlatego też organ nie zastosował się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz przepisów K.p.a., traktując złożony wniosek jako skargę na działanie organu. W świetle dokonanych powyżej rozważań stanowisko powyższe uznać należało za wadliwe. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku wniosków o udzielenie informacji publicznej, podmiot administracji, do którego zostały one skierowane, jest nimi związany, co oznacza, że nie może on samodzielnie modyfikować ich treści, tudzież udzielać informacji dotyczących okoliczności, które nie były przedmiotem wniosków. Podmiot administracji nie może bowiem wykraczać poza treść wniosku o udzielenie informacji publicznej. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o udostępnienie jej informacji obejmujących następujące danych: 1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko błonicy, tężcowi? 2. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne (z podziałem na ilość i rodzaje)? 3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi dysponuje organ? 5. Od którego roku dane te są gromadzone? 6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których wzywa Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny mają charakter obowiązkowy? 7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej w roku 2004 i obowiązującą zasadą swobody przepływu osób Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odnotował epidemie chorób, co do których w krajach Unii Europejskiej szczepienia są dobrowolne? 8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia organ jest świadomy ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem zauważa prof. Andrzej Zieliński, prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka oraz dr Paweł Grzesiowski; 9. Czy jest organowi znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności? 10. Czy jest organowi wiadomo, czy w związku działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? W zakresie pytań 1 – 5 poinformowano skarżącą o możliwości uzyskania wnioskowanych danych ze strony internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny http://www.pzh.gov.pl/ w zakładce: epimeld (Meldunki Epidemiologiczne) pod hasłem Biuletyn "Szczepienia Ochronne w Polsce". Mieć jednak należy na względzie, że stosownie w świetle art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dla udzielenia informacji publicznej niewystarczające jest wyłącznie opublikowanie wnioskowanej informacji na stronie WWW lub w jakimkolwiek innym niż Biuletyn Informacji Publicznej systemie informatycznym. Jak bowiem zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych tylko informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje są udostępniane na wniosek bez względu na to czy funkcjonują w obiegu publicznym, na stronach internetowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, a także czy dostęp do tych informacji, tj. do internetu, domagający się ich udostępnienia ma łatwy czy też utrudniony. O obowiązku udostępnienia informacji publicznej nie opublikowanej w Biuletynie, a będącej na stronie internetowej, przesądza nie dostęp do internetu, ale niepublikowanie w Biuletynie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OSK 34/14, Baza NSA). Równocześnie, w zakresie pozostałych pytań objętych wnioskiem o udzielenie informacji publicznej organ pozostawał bezczynny. Informacje zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. dotyczące podstaw prawnych szczepień ochronnych, stanowiska przedstawicieli nauki, czy też ogólnych informacji o bezpieczeństwie szczepionek nie były bowiem objęte wnioskiem skarżącej, która domagała się otrzymania informacji zawartych we wniosku. Wobec braku rozpatrzenia wniosku w zakresie wszystkich zadanych pytań, stwierdzić należało, że organ pozostawał w bezczynności, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji zobowiązując organ do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu bezczynność organu nie wyczerpywała jednak przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej organu, nie zaś celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a orzekł jak w pkt 2 sentencji. Z tych samych względów Sąd nie znalazł podstawy do nałożenia na organ grzywny, o jakiej mowa w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 3 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.