II SAB/Po 115/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, II. stwierdza, że bezczynność postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałej części skargę oddala, IV. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2017 r. M. G. wystąpił do Wojewody W. o udostępnienie informacji obejmujących następujące dane: 1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych w Urzędzie Wojewódzkim oraz w całej Polsce dotyczących szczepień przeciwko błonicy i tężcowi; 2. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne (ilość i rodzaje)? 3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi dysponuje Wojewoda? 5. Od którego roku dane te są gromadzone? 6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których wzywa Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. mają charakter obowiązkowy? 7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej w roku 2004 i obowiązującą zasadą swobody przepływu osób Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. odnotował epidemie chorób, co do których w krajach Unii Europejskiej szczepienia są dobrowolne? 8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia Wojewoda jest świadomy ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem zauważa prof. A. Z., prof. J. W., dr H. C. oraz dr P. G.? 9. Czy organowi jest znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności? 10. Czy jest organowi wiadomo, czy w związku działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odpowiadając w dniu [...] maja 2017 roku (15 maja 2017 roku – doręczenie wnioskodawcy) na pismo przekazane przez Wojewodę W. w dniu [...] kwietnia 2017 r., dotyczące wniosku o udostępnienie informacji na temat liczby odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (NOP) oraz szczepień ochronnych odpowiedział, iż wszystkie informacje dotyczące szczepień ochronnych m.in. w zakresie zgłoszonych NOP-ów w poszczególnych latach znajdują się na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny http://www.pzh.gov.pl/ w zakładce: epimeld (Meldunki Epidemiologiczne) pod hasłem Biuletyn "Szczepienia Ochronne w Polsce". W kwestii danych statystycznych poinformował, że wynikają one m.in. z Programu Badań Statystyki Publicznej, który ustalany jest co roku przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia oraz wytycznych Głównego Inspektora Sanitarnego i Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH). Przytoczył też treść art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016r., poz. 1866 ze zm.) oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wyjaśnił, że wykonanie obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1866 ze zm.) z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013 r., poz. 482 ze zm.). Podniósł też, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015r. poz. 1412 ze zm.) jednym z zadań właściwego PPIS jest sprawowanie zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, a także prowadzenie działalności oświatowo-zdrowotnej. Dodał, że nałożenie przez ustawodawcę powszechnego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw wybranym chorobom zakaźnym zapewnia odpowiednio wysoki odsetek osób poddających się szczepieniom i skutecznie zmniejsza ryzyko epidemicznego szerzenia się chorób zakaźnych w populacji oraz zmniejsza społeczne skutki związane z ciężkimi zdrowotnymi następstwami chorób zakaźnych (w wyniku powikłań). W. poziom zaszczepienia populacji, sięgający 95-98 % sprawia, że również osoby nieuodpornione, które nie mogą być poddane szczepieniu (wskutek ciężkich chorób stwierdzonych przez lekarza), korzystają z ochrony jaką daje istnienie powszechnych programów obowiązkowych szczepień ochronnych jak również zapobiega epidemicznemu szerzeniu się chorób. Od chwili wprowadzenia szczepień ochronnych w Polsce w latach 90- tych odnotowywany jest stopniowy spadek zachorowań na wzw typu B. Dylematy dotyczące szczepień ochronnych oraz ryzyka powikłań po nich może rozwiać lektura pozycji pt. "Wakcynologia" wydanie II z 2007 r. pod redakcją W. Magdzika, D. Naruszewicz-Lesiuk, A. Zielińskiego oraz innych autorów - najwybitniejszych specjalistów w dziedzinie wakcynologii w Polsce. Cennym źródłem wiedzy jest także strona internetowa NIZP-PZH, zredagowana we współpracy ze specjalistami w dziedzinie szczepień ochronnych z Polskiego Towarzystwa Wakcynologii. Dalej organ podkreślił bezpieczeństwo stosowania szczepionek. W Polsce nadzór nad jakością szczepionek sprawuje Zakład Badania Surowic i Szczepionek NIZP-PZH prowadząc coroczną kontrolę jakości i bezpieczeństwa szczepionek znajdujących się w obrocie na zlecenie Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego. System kontroli bezpieczeństwa szczepionek, oprócz badań laboratoryjnych, badań przedklinicznych, badań klinicznych II i III fazy, obejmuje monitorowanie niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP). Przeanalizowane dane dostępne są na stronie NIZP-PZH w biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce". Stosowane na świecie i w Polsce systemy kontroli bezpieczeństwa szczepionek zgodne z aktualną wiedzą i wymaganiami, stanowią podstawę do stwierdzenia, że monitorowanie szczepionek pod kątem niepożądanych odczynów poszczepiennych stanowi gwarancję bezpieczeństwa ich stosowania. M. G. pismem z dnia 15 czerwca 2017 r., które wpłynęło do organu 20 czerwca 2017 r., złożył skargę na bezczynność zarazem żądając: – zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od doręczenia akt organowi; – orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; – wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; – zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. G. przedstawił szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących informacji publicznej, wskazujących, iż dla kontroli sądu ze skargi na niedziałanie organu nie bez znaczenia pozostaje to, jaka jest jego postawa (wola załatwienia sprawy). Skarżący przywołał też orzeczenia sądowe wskazujące, że w ramach jednej sprawy sądowoadministracyjnej mogą być rozpatrywane zarzuty bezczynności i przewlekłości postępowania oraz, że w razie zadośćuczynienia przez organ obowiązkowi wydania aktu po wniesieniu skargi, sąd nie jest zwolniony z badania, czy doszło do bezczynności lub przewlekłości organu i oceny, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w ustawowym terminie, to jest w dniu 10 maja 2017 r., została sporządzona i podpisana odpowiedź na wniosek skarżącego, zawierająca wyjaśnienie na wszystkie zadane pytania. Ustawowy termin do załatwienia sprawy winien być liczony na podstawie przepisów K.p.a., a nie ustawy o udostępnianiu informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30.08.2002 r. parowo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2017 poz.1369 ) dalej - P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 – dalej "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 P.p.s.a. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Kolejną kwestią było przesądzenie, czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony skutecznie. Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje: o polityce wewnętrznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p.), o danych publicznych, w tym w zakresie treści i postaci dokumentów urzędowych, takich w szczególności, jak dokumentacja przebiegu i efektów kontroli (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.), a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Wskazać należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1261) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2 (obejmuje to "prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska"), należy między innymi "ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie" Na tym tle normatywnym żądane przez M. G. informacje w postaci informacji dotyczących szczepień ochronnych – jako informacje odnoszące się do realizacji zadań ustawowo przypisanych Inspekcji Sanitarnej – należało uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. w części dotyczącej pktów 1, 2, 3, 4, 5, i 7. Odnosząc się do pytania 6 Sąd stwierdza, że nie dotyczy informacji publicznej do udostępnienia której byłby organ zobowiązany. Pytanie 8 i 9 dotyczą spraw, którym nie można przypisać cech informacji publicznej gdyż odnoszą się do wiedzy organu, a nie do faktów. Jak wyjaśnił to NSA w wyroku z 7.03.20112 r.I OSK 2445/11 informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych , a nie są środkami do ich kwestionowania. Orzecznie dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy stwierdzić, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny realizuje powierzone mu zadania "jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie". Jest zatem bez wątpienia podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie tej ustawy przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ten ostatni przepis można w dalszych uwagach pominąć, gdyż dotyczy, niewystępującej w rozpoznawanej sprawie, sytuacji udostępniania informacji za opłatą). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że, jak wynika z akt sprawy, skarżący nadał za pośrednictwem Poczty Polskiej wniosek datowany na 5 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, który dotarł do organu (po przekazaniu przez Wojewodę W.) dnia 18 kwietnia 2017 r. Organ dnia 10 maja 2017 r. przygotował pismo, w którym odpowiedział na wszystkie pytania postawione przez M. G. we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pismo to zostało wysłane dzień później, a doręczone skarżącemu w dniu 15 maja 2017 r. (patrz . k. 10 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że wnioskowana informacja nie została udzielona skarżącemu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Skoro właściwy organ otrzymał wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 18.04.2017 r. to 14 dni na jej udzielenie mija w dniu 2.5.2017 r. Odpowiedź została udzielona w dniu 10.05.2017 r. bezczynność organu wynosi więc 8 dni . Sąd zwraca uwagę, że w istocie dwa dni robocze , a mianowicie święto 1.maja i 3 maja w żadnym razie nie mogą obciążać organu w przypisaniu mu bezczynności. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Nie zwalnia to jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 P.p.s.a. – tj. orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez organ bezczynności oraz oceny jej charakteru (rażącego/nierażącego), a także (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny. Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Wynika to z faktu, że obiektywnie przekroczono termin załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Na taką ocenę miała wpływ przede wszystkim okoliczność, że możliwy do przypisanai czas bezczynności jest krótki i obejmuje dni ustawowe wolne od pracy i tylko nieznacznie przekracza termin, w którym organ winien był udzielić informacji publicznej. Sąd nie uznał również za zasadne wymierzać organowi grzywny (pkt III sentencji wyroku). Miał przy tym na względzie postawę organu, to jest dokładne i rzetelne udzielenie odpowiedzi na wniosek. W treści skargi podniesiono zarzut przewlekłości postępowania. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organ, co prawda nie pozostaje bezczynny w prowadzeniu sprawy administracyjnej - podejmuje czynności procesowe - lecz będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie organ pozostawał w stanie bezczynności przez ustalony czas bowiem pierwsza czynność podjęta w sprawie przez organ tj. przygotowanie odpowiedzi na wniosek nastąpiła po upływie terminów do załatwienia sprawy. Zatem niedochowanie terminów do rozpoznania wniosku było skutkiem bezczynności, a nie przewlekłego prowadzenia postępowania. Niewątpliwie jednak działanie organu wymaga lepszej organizacji, która w przypadku rozpatrywania żądania skarżącego nie czyniła zadość przepisom ustawy. W tym miejscu Sąd wyjaśnia także organowi, że ustawa o udostępnianiu informacji publicznej expressis verbis wylicza wypadki, w których w tym typie postępowania administracyjnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (chociażby w przypadku decyzji odmownej). Zatem pozostały tryb postępowania odbywać się musi na podstawie rzeczonej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Jeśli zważyć, że skarga do sądu została złożona już po otrzymaniu informacji publicznej, a ustalony stan bezczynności jest bardzo krótki i w pozostałej części wnioski skargi zostały przez Sąd oddalone to Sąd obciążył organ jedynie częścią uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego, w pozostałej części uznając za zasadne, aby koszty sądowe obciążały skarżącego. Sąd rozpatrujący skargę w niniejszym składzie uznał, że instytucji udostępnienia informacji publicznej ustawodawca postawił zadanie umożliwienia kontroli działania władz publicznych przez społeczeństwo. Tymczasem powyższe rozmija się z celem, dla którego została złożona niniejsza skarga. Marginalnie wskazać należy, że rozpatrywana skarga jest tylko jedną z co najmniej kilku złożonych przez skarżącego wskutek składania do organów Inspekcji Sanitarnej różnych szczebli jednobrzmiących wniosków o udostępnienie informacji publicznej (chociażby wyroki WSA w Poznaniu w sprawie II SAB/Po 117/17; II SAB/Po 118/17 – skarga wniesiona przez żonę skarżącego). Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. niniejsza sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym.