II SAB/Po 123/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wandy i Władysława K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. Skarżący Wanda i Władysław K. wystąpili ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że wyrokiem z 16 marca 1999 r. w sprawie II SA/Po 729/98 Naczelny Sąd Administracyjny (...) uchylił decyzję Wojewody G. z 10 kwietnia 1998 r. (...) i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G.-W. z 10 lutego 1998 r. (...) zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i udzielającą Danieli i Stanisławowi Z. pozwolenia na budowę, obejmującą rekonstrukcję i odbudowę budynku mieszkalnego przy ul. Ł. 7 w G.-W. Decyzją z 7 czerwca 1999 r. Prezydent Miasta G.-W. umorzył postępowanie w opisanej wyżej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. W piśmie z 17 czerwca 1999 r. Prezydent Miasta G.-W. stwierdził, iż jest niewłaściwy w sprawie i przekazał ją do dalszego prowadzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta G.-W. uznając, że działanie w kwestii wszczęcia postępowania rozbiórkowego nie leży w jego gestii. Skarżący wystąpili pismami z 23 czerwca 1999 r. i 29 lipca 1999 r. do organu nadzoru budowlanego I instancji o zrealizowanie wyroku, a nadto pismami z 23 czerwca 1999 r., 29 lipca 1999 r. i 19 sierpnia 1999 r. o interwencję do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. Zdaniem skarżących do dnia wniesienia skargi organ ten nie zastosował się do orzeczenia NSA, natomiast 1 października 1999 r. wydał decyzję (...) sanującą samowolę budowlaną mimo wyroku NSA. Wobec powyższego skarżący wystąpili ze skargą na bezczynność organu w przedmiocie postępowania rozbiórkowego i w związku z tym na uchylanie się organu od zastosowania się do wyroku NSA. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.-W. wniósł o jej oddalenie. Przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że "postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę (...) powinno zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim w tym przypadku jest prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane" oraz "że zawieszenie postępowania administracyjnego może być zbędne jeżeli po stwierdzeniu zarzutów zgłoszonych przez skarżących w odwołaniu i skardze, okaże się, że sporna budowa w całości lub części została wzniesiona. Wówczas bowiem wydanie pozwolenia na budowę, stanie się bezprzedmiotowe, co spowoduje konieczność umorzenia postępowania w tym przedmiocie i wszczęcia postępowania rozbiórkowego". W świetle powyższego, zdaniem organu nadzoru budowlanego należy uznać, że orzeczenie NSA dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wskazane w nim postępowanie rozbiórkowe rozumieć należy jako dotyczące kwestii związanych ze sytuacją po zrealizowaniu budynku. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że w tej sprawie, wobec faktu zrealizowania budynku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi postępowania, w którym wydał 1 października 1999 r. decyzję (...), która uchylona została w postępowaniu odwoławczym decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 listopada 1999 r. (...). W wyniku dalej prowadzonego postępowania dnia 4 stycznia 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w sprawie kolejną decyzję (...). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści skargi - sprecyzowanej także na rozprawie przed NSA - wynika, że skarżący zarzucają bezczynność Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G.-W. w przedmiocie postępowania rozbiórkowego co do obiektu zrealizowanego przez Danielę i Stanisława Z. na nieruchomości położonej przy ul. Ł. 7 w G.-W. Zarzucając bezczynność wskazanego organu skarżący powołują się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 1999 r. w sprawie II SA/Po 729/98, w którym Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowe jest postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy budowa w całości lub w części została wzniesiona. Taki stan rzeczy powoduje konieczność umorzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i wszczęcie postępowania rozbiórkowego. Z akt administracyjnych wynika, że po wydaniu opisanego wyżej wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzją z 1 października 1999 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.-W. wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazującą inwestorowi Danieli i Stanisławowi Z. przedłożenie wymienionych w decyzji dokumentów. Decyzja ta uchylona została przez Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w G.-W. na mocy decyzji z 20 listopada 1999 r. (...). Kolejną decyzją z 4 stycznia 2000 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.-W. nakazał Danieli i Stanisławowi Z. przedłożenie opisanych w niej dokumentów i to na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, a decyzja ta utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy. Ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący Wanda i Władysław K. wystąpili 10 listopada 1999 r., a więc po wydaniu pierwszej z opisanych wyżej decyzji. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności zarzut bezczynności nie może być uznany za uzasadniony. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie bądź w sprawie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go w terminie wydaniem decyzji /por. Postępowanie sądowoadministracyjne - Tadeusz Woś, Wydawnictwo Prawnicze PWN Warszawa 1996 str. 62/. Jakkolwiek od wydania wyroku przez NSA tj. od 16 marca 1999 r. do daty wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. z 1 października 1999 r. upłynął termin zakreślony w art. 35 Kpa tym niemniej skarga na bezczynność wniesiona została już po wydaniu opisanej wyżej decyzji i po doręczeniu jej skarżącym, natomiast przed rozpoznaniem wniesionego przez nich odwołania od tej decyzji. Z treści skargi nie wynika by bezczynność organu skarżący upatrywali w uchylaniu się od wydania decyzji, ale wynika z niej jednoznacznie, że bezczynność organu skarżący upatrują w nie wydaniu decyzji określonej treści. Przepisy art. 17 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ przewidują jedynie możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność przez zobowiązanie organu do wydania decyzji, nie przewidują natomiast możliwości zobowiązania organu do wydania decyzji określonej treści. Tak sformułowana skarga w świetle powyższych przepisów nie zasługiwała na uwzględnienie. Fakt wydania decyzji w przedmiotowej sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego czyni skargę na bezczynność tego organu bezzasadną, zaś merytoryczna ocena zgodności z prawem tej decyzji będzie mogła mieć miejsce w postępowaniu odwoławczym. Kwestionowanie trafności powyższej decyzji w postępowaniu wszczętym skargą na bezczynność organu uruchamiałoby bowiem równoległy z odwoławczym tryb merytorycznej kontroli decyzji, który nie został przewidziany w przepisach Kpa. Mając powyższe na uwadze, skargę pozbawioną uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia oddalono z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.