II SAB/Po 124/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. M. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę /-/ J. Szuma Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. P. M. – przebywający w zakładzie karnym we [...] – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W stosunkowo nieczytelnym, odręcznym piśmie odnosił się do swojej wcześniejszej "skargi", którą składał "do Dyrektora Zakładu Karnego we [...]" (zob. k. 5 akt sądowych). Powyższe pismo P. M. datowane na [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor Zakładu Karnego we [...] potraktował jako odnoszące się do jego działania i przekazał je jako skargę sądowoadministracyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Stosownie do powyższego pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r. zarejestrowano jako skargę na działanie Dyrektora Zakładu Karnego we [...] (II SA/Po [...]). Dnia [...] października 2019 r., II SA/Po [...] asesor sprawozdawca w sprawie II SA/Po [...] ustalił, że intencją P. M. było w istocie zaskarżenie bezczynności Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej ([...]) w zakresie załatwienia pisma skarżącego ("skargi" w trybie właściwym dla skarg składanych przez osoby osadzone) z dnia [...] maja 2019 r., co do którego poinformowano skarżącego [...] czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu do jej załatwienia do dnia [...] sierpnia 2019 r. W związku z powyższym zarządzeniem asesora sprawozdawcy zakreślono sprawę pod sygnaturą II SA/Po [...] (zob. k. 2 akt sądowych). Skargę sądowoadministracyjną, to jest pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r., przekazano natomiast stosownie do zarządzenia Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej (II DK/Po [...]), a organ ten przesłał ją zwrotnie wraz z odpowiedzią na skargę. Sprawę prawidłowo zarejestrowano pod sygnaturą II SAB/Po [...], jako skargę na bezczynność wymienionego tu organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej odrzucenie. Podkreślił, że wystąpienia P. M. rozpatrywane były w trybie przepisów art. 6 Kodeksu karnego wykonawczego oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 647). Skargi tak rozpatrywane nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Powyższe wyszczególnienie aktów i czynności jest wyczerpujące i stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach działalności administracji publicznej, aniżeli określone powyżej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w zakresie załatwienia pisma skarżącego ("skargi" w trybie właściwym dla skarg składanych przez osoby osadzone) z dnia [...] maja 2019 r., co do którego pismem organu z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] poinformowano P. M. o przedłużeniu terminu do jego załatwienia i wreszcie które rozpatrzono pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., [...] (zob. k. 20-21 akt sądowych). Kwestie rozpoznawania skarg skazanych na jednostkę organizacyjną Służby Więziennej regulują przepisy Kodeksu karnego wykonawczego oraz wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Do kognicji sądów administracyjnych nie należą sprawy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez jednostki organizacyjne Służby Więziennej w sprawach skarg, wniosków lub próśb, o których mowa w art. 102 pkt 10 Kodeksu karnego wykonawczego. Nadzór penitencjarny w zakładzie karnym sprawowany jest przez sędziego penitencjarnego sądu okręgowego lub wojskowego sędziego penitencjarnego wojskowego sądu garnizonowego, zwanego dalej "sędzią penitencjarnym" i polega na m.in. kontroli i ocenie spraw wymienionych w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu sprawowania nadzoru penitencjarnego (Dz. U. z 2003 r. Nr 152 poz. 1496), w tym również obejmuje prawidłowość i terminowość załatwiania próśb, skarg i wniosków skazanych (§ 2 pkt 16 tego rozporządzenia). Czynności podejmowane przez właściwe organy Służby Więziennej i dalej właściwe sądy powszechne lub zaniechania tych organów nie stanowią żadnej z kategorii wymienionych aktów i czynności administracyjnych podlegających kognicji sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. ją odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji. /-/ J. Szuma