II SAB/Po 129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2020 r. w sprawie ze skargi K. G. na przewlekłości Wojewody w przedmiocie świadczeń rodzinnych postanawia odrzucić skargę. /-/ W. Batorowicz K. G. pismem z [...] października 2019 r. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie jej wniosków o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzez G. G., o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz J. G. oraz o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz G. G.. Skarżąca podniosła, iż [...] czerwca 2019 roku złożyła wnioski o ustalenie ww. świadczeń. W dniu [...] lipca 2019 roku została poinformowana przez [...] Urzędu Miejskiego w [...] o przesłaniu jej wniosków do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] i od tamtego czasu pomimo, iż upłynęło już ponad 90 dni nie otrzymała żadnej informacji, co się dzieje z jej wnioskami. Podniosła, iż termin do załatwienia sprawy wynosił 30 dni, a organ lekceważy swoje obowiązki i jej prawa. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż K. G. przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie złożyła ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej p.p.s.a.) Przepis art. 52 p.p.s.a. określa wymóg wyczerpania, przed wniesieniem skargi, środków zaskarżania jaki przysługują skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie ( § 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r. poz. 2096 t.j. ze zm. – dalej: "K.p.a."). stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. (art. 37 § 3 K.p.a.). Powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wnika z odpowiedzi na skargę oraz nadesłanych akt sprawy, K. G., przed wniesieniem niniejszej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie złożyła ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę. W tej sytuacji Sąd uznał, że wniesienie skargi było niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu. /-/ W. Batorowicz