II SAB/Po 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prokuratora Okręgowego w K. do rozpoznania terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.): - wniosku A. B. z dnia 21 grudnia 2015 r. o udostępnienie mu informacji w zakresie obejmującym żądanie: 1) przekazania kopii pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 15 lutego 2012 r. informującego A.B. o prowadzeniu przez Prokuratora Rejonowego w K. postępowania przeciwko policji z określonym czynem oraz kwalifikacją prawna z art. 231 § 1 kk, co zostało zarejestrowane pod sygnatura [...] (pkt nr 1 wniosku skarżącego z 21 grudnia 2015 r.), 2) przesłania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pisma z dnia 15 lutego 2012 r. Prokuratury Okręgowej w K. kierowanego do Prokuratury Apelacyjnej w P. oraz Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji o wszczęciu śledztwa przeciwko policji (pkt nr 12 wniosku skarżącego z 21 grudnia 2015 r.), 3) przesłania kopii wszystkich pism Prokuratury Okręgowej kierowanych do Prokuratury Rejonowej w K. dotyczących przekazania akt sprawy sygn. [...] celem dokonania kontroli służbowej akt (pkt nr 13 wniosku skarżącego z 21 grudnia 2015 r.), 4) wyjaśnienia czy akta o sygnaturze [...], których kontroli dokonała Prokuratura Okręgowa w K. dotyczyły odmowy wszczęcia śledztwa czy wszczęcia śledztwa przeciwko policji (pkt nr 14 wniosku skarżącego z 21 grudnia 2015 r.); II. stwierdza, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prokuratora Okręgowego w K. na rzecz skarżącego kwotę 30,- (słownie: trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych; IV. w pozostałym zakresie skargę oddala. Pismem datowanym na 21 grudnia 2015 r. A. B. skierował do Prokuratora Okręgowego w K. wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez: 1. Przekazanie kopii pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 15 lutego 2012 r. informującego A. B. o prowadzeniu przez Prokuratora Rejonowego w K. postępowania przeciwko policji z określonym czynem oraz kwalifikacją prawną z art. 231 § 1 K.k. co zostało zarejestrowane pod sygn. [...]. 2. Wyjaśnienie w jaki sposób poinformowano Prokuratora Rejonowego w K. o wszczęciu śledztwa przeciwko policji pod sygn. akt [...]. Przekazanie kopi pisma Prokuratury Okręgowej w K. zlecenia Prokuratorowi Rejonowemu w K. wszczęcia śledztwa przeciwko policji z określonym czynem oraz kwalifikacją prawną art. 231 § 1 K.k. 3. Wyjaśnienie czy protokół zeznań policjanta W. W. z dnia 25 lutego 2012 r. został przerobiony w Prokuraturze Okręgowej w K. czy Rejonowej w K.. 4. Podanie imienia oraz nazwiska prokuratora który przerobił protokół zeznań policjanta W. W. z dnia 25 lutego 2011 r. na nieczytelny i nr karty z 30 na 37. 5. Wyjaśnienie czy prawdą jest, iż prokuratorzy w K. przy czynnościach nadzorczych Prokuratury Okręgowej w K. ukryli korespondencje KWP w P. pomiędzy Prokuraturą oraz skargę przeciwko policji nie ujawniając w aktach głównych i podręcznych [...]. 6. Wyjaśnienie na których kartach w aktach głównych i podręcznych [...] z przytoczeniem numerów kart została ujawniona korespondencja Komendy Wojewódzkiej Policji w P. oraz skarga przeciwko policji w sprawie [...] którą z pismem [...] dnia 15 lutego 2012 r., KWP w P. przekazała do Prokuratury Rejonowej w K.. 7. Wyjaśnienie czy prawdą jest, iż Prokurator Rejonowy w K. z wykonaniem wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt II SAB/Po 86/13 z dnia 5 września 2013 r dwukrotnie przyznał się do ukrycia skargi przeciwko policji oraz korespondencji pomiędzy Komendą Wojewódzką Policji w P. a Prokuraturą gdzie wystąpiła niezgodność kart w aktach [...] (opis w załączniku 1). 8. Wskazanie na których kartach w aktach głównych i podręcznych [...] z przytoczeniem numerów kart znajdują się ukryte oraz uzupełnione notatki urzędowe przez policje, protokoły wyjaśnień policji w sprawie ukrycia dokumentacji do postępowań [...] oraz [...], wyjaśnienia sfałszowania notatki urzędowej z dnia 23 marca 2007 r., korespondencja pomiędzy Prokuraturą a Komendą Wojewódzką Policji w P. z którą została przekazana skarga oraz w dniu 21 lutego 2012 r. wpłynęła do prokuratury. 9. Wyjaśnienie czy w aktach oraz postanowieniu prokuratury [...] dnia 23 marca 2012 r podczas kontroli służbowej akt w Prokuraturze Okręgowej w K. Prokuratorzy ujawnili akta [...]do których to policja ukryła kilka notatek urzędowych oraz usuwała z uwierzytelnionych spisów interwencji (dowód - akta [...] spis uwierzytelnionych interwencji dnia 8 lutego 2011r oraz akta [...]spis interwencji dnia 14 grudnia 2011r.). 10. Podanie na których kartach w aktach głównych i podręcznych [...] wykazano postępowanie przygotowawcze przeciwko policji. 11. Wyjaśnienie co było przyczyną wydania Prokuratorowi Rejonowemu w K. przez Prokuratora Okręgowego polecenia kontynuowania postępowania przeciwko policji. Kontynuowanie postępowania oraz ściganie przestępstw należy do ustawowych obowiązków Prokuratora. 12. Przesłanie kopi pisma z dnia 15 lutego 2012 r. Prokuratury Okręgowej w K. za zgodność z oryginałem kierowanego do Prokuratury Apelacyjnej w P. oraz Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji o wszczęciu śledztwa przeciwko policji. 13. Przesłanie kopi wszystkich pism Prokuratury Okręgowej kierowanych do Prokuratury Rejonowej w K. o przekazanie akt [...] celem dokonania kontroli służbowej akt. 14. Wyjaśnienie czy akta [...] których kontroli dokonała Prokuratura Okręgowej w K. dotyczyły odmowy wszczęcia śledztwa czy wszczęcia śledztwa przeciwko policji. 15. Wyjaśnienia gdzie zginęły akta [...] o wszczęciu śledztwa przeciwko policji oraz materiały dot. nieprawidłowości w pracy Policji - w Prokuraturze Okręgowej czy Rejonowej w K.. Dowód - brak akt głównych i podręcznych [...] o wszczęciu śledztwa przeciwko policji z określonym czynem oraz kwalifikacją prawną art. 231 § 1 K.k. 16. Na których kartach w aktach [...] została wykazana dokumentacja określona w załączniku 2 do wniosku. Odpowiadając na powyższe pismo Prokurator Okręgowy w K. pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. stwierdził, iż wniosek ten w istocie kwestionuje prawomocne postanowienie w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w K. i z tej też przyczyny został on, na podstawie § 114 ust. 2 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, pozostawiony bez biegu i włączony do akt [...]. Skargę na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej złożył A. B. wnosząc o zobowiązanie Prokuratora Okręgowego w K. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi A. B. wskazał, że w Prokuraturze Rejonowej w K. przy czynnościach nadzorczych Prokuratury Okręgowej w K. udzielając funkcjonariuszom policji pomocy w uniknięciu odpowiedzialności karnej oraz dyscyplinarnej doszło do ukrycia szeregu dokumentów oraz sfałszowano akta Ds 128/12 o odmowie wszczęcia śledztwa. Według skarżącego brak określonych dokumentów w aktach głównych i podręcznych [...] w związku z postępowaniem przeciwko policji w Prokuraturze Rejonowej w K. ujawnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 86/13. A. B. podniósł, iż Prokurator Okręgowy w K. będąc w posiadaniu wnioskowanych informacji od 2012 r. udziela pomocy Prokuratorowi Rejonowemu w K. w ukryciu szeregu dokumentów oraz sfałszowaniu akt [...]o odmowie wszczęcia śledztwa gdzie Prokurator w K. nie udostępnia do wglądu właściwych akt [...]o wszczęciu śledztwa przeciwko policji. Odpowiadając na skargę Prokurator Okręgowy w K. podniósł, iż wniosek skarżącego z dnia 21 grudnia 2015 r. nie spełnia kryteriów wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i dlatego poinformowano skarżącego o pozostawieniu wniosku bez biegu. Prokurator wskazał, że podnoszone przez A. B. zarzuty były wielokroć wyjaśniane w trakcie prowadzonych postępowań oraz kierowanych do niego pism przez Prokuraturę Rejonową w K., Prokuraturę Okręgową w K. i Prokuraturę Apelacyjną w P.. Skarga A. B. dotycząca tej samej sprawy była również przedmiotem rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 70/13. Wyrok zapadły w tej sprawie w dniu 18 września 2013 r., a zobowiązania nałożone na Prokuratora Okręgowego w K. w całości zostały wykonane. Informacje jakich domagał się we wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. A. B. są powielaniem kolejnych już wyjaśnionych spraw. Niektóre z nich mają absurdalny charakter i dotyczą na przykład żądania wydania dokumentów i materiałów które nigdy nie zostały wytworzone lub wskazania prokuratorów i policjantów, którzy ukrywali lub fałszowali dokumentację z prowadzonych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna w części. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wyjaśnić należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. ,poz. 2058 ze zm. - dalej: "u.d.i.p") przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05 – dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prokuratora Okręgowego w K. w zakresie udostępnienia stronie skarżącej informacji określonych w jej wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. Biorąc pod uwagę ustawowe zadania prokuratury, Sąd nie ma wątpliwości, iż jakkolwiek nie stanowi ona elementu administracji publicznej, to jest ona organem władzy publicznej o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spór pomiędzy stroną skarżąca, a Prokuratorem Okręgowym w K. sprowadza się do oceny czy informacje o jakie wnosił A. B. w swoim wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. stanowią informacje publiczną, w rozumieniu ustawy oraz czy jego wniosek rozpoznany został przez organ w sposób przewidziany przez prawo. Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że za informację publiczną uznaje się każdą informację o sprawach publicznych, a z art. 6 ust. 1 ustawy, że informacja publiczna łączy się z funkcjonowaniem organów władzy publicznej, ale również z innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne (art. 4 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu takich informacji. W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest co do zasady każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Nie sposób jednakże generalnie uznać za informację publiczną całości akt określonej sprawy prowadzonej przez organ władzy publicznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akta jako zbiór różnego rodzaju informacji, tj. takich które są informacja publiczną, i takich, które jej nie stanowią, nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane (patrz: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny", s. 21). Stanowisko to umacnia brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten określa jedno z uprawnień tworzących prawo do informacji publicznej jako uprawnienie do wglądu do dokumentów. Podkreślić należy, iż norma zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie reguluje dostępu do akt sprawy. Jest to zatem unormowanie istotnie różniące się od regulacji zawartych w ustawach procesowych, w tym przykładowo w art. 73 § 1 K.p.a., w którym to przepisie jest mowa o "umożliwieniu stronie przeglądania akt sprawy". Udostępnianie akt sprawy przewidują także przepisy art. 156 § 1 i § 5a Kodeksu postępowania karnego. Tak więc zarówno wykładnia gramatyczna art. 3 ust. 1 pkt 2, jak i wykładnia systemowa, nie pozwalają na utożsamienie "wglądu do dokumentów" z "wglądem do akt sprawy", czy też z "prawem przeglądania akt sprawy". Abstrahując od żądania zgłoszonego w niniejszej sprawie zauważyć trzeba, iż nie ma podstaw do twierdzenia jakoby "prawo dostępu do akt sprawy" wynikało z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2009 r., sygn. I OSK 714/09, z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 83/10 i z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. I OSK 2662/12, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej można uzyskać wgląd do dokumentów, a nie do akt jako zbioru dokumentów, to można także domagać się kopii dokumentów. Niezależnie więc od wnioskowanego sposobu udostępnienia, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można domagać się dostępu do akt sprawy. Przepis art. 3 ust.1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej normuje uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych. Przepis ten, jak i pozostałe normy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie regulują dostępu do akt sprawy jako zbioru dokumentów. Dostęp do akt spraw prowadzonych przed organami państwa pozostaje zatem poza regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć nadto należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Jeżeli więc istnieją przepisy regulujące w sposób szczególny dostęp do informacji, to stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wyłączone. Zgodnie przywołanym juz powyżej art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego, jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania karnego, które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie trwającego postępowania przygotowawczego wyłączają w tym zakresie uregulowania ustawy powyżej dostępie do informacji publicznej. Analiza powyżej przytoczonego przepisu prowadzi także do wniosku, że odmienny tryb dostępu do akt dotyczy jedynie spraw w toku postępowania przygotowawczego. Nie odnosi się on do spraw zakończonych w zakresie prowadzonego postępowania przygotowawczego i to niezależnie od tego, w jaki sposób nastąpiło to zakończenie. Tylko w takich sprawach znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W niniejszej sprawie skarżący domagał się między innymi udostępnienia mu konkretnie wskazanych dokumentów, które w jego opinii znajdowały się w aktach przygotowawczych zakończonego postępowania [...] W tym miejscu zaznaczyć należy Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 18 września 2013 r. o sygn. akt II SAB/Po 70/13 stwierdził, iż korespondencja wymieniana pomiędzy jednostką nadrzędną i jednostką podległą prokuratury, zawierająca informację o ewentualnych uchybieniach w zakresie prowadzonego postępowania przygotowawczego, albo informację o braku takich nieprawidłowości, zawiera informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trzeba jednak pamiętać, że postępowanie o udzielenie informacji publicznej może jedynie dotyczyć informacji faktycznie posiadanej przez organ, a nie informacji, którą w ocenie wnioskodawcy winien on posiadać, zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym ze skargi na bezczynność organu w związku z żądaniem udzielenia informacji publicznej ocenie podlega wyłącznie kwestia, czy i w jaki sposób wniosek taki rozpatrzono, a sąd administracyjny nie może zaś weryfikować, czy organ rzeczywiście taką informację posiada. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż część informacji, których domaga się skarżący spełnia warunki uznania ich za informację publiczną. Taki charakter potencjalnie mają informacje zawarte w: 1) piśmie z dnia 15 lutego 2012 r. Prokuratury Okręgowej w K. informującej A. B. o prowadzeniu przez Prokuratora Rejonowego w K. postępowania przeciwko policji z określonym czynem oraz kwalifikacja prawna z art. 231 § 1 K.k.; 2) piśmie z dnia 15 lutego 2012r Prokuratury Okręgowej w K. kierowanym do Prokuratury Apelacyjnej w P. oraz Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji o wszczęciu śledztwa przeciwko policji. 3) pismach Prokuratury Okręgowej kierowanych do Prokuratury Rejonowej w K. o przekazanie akt [...]celem dokonania kontroli służbowej akt. Pisma wskazane przez wnioskodawcę, o ile faktycznie istnieją to wytworzone zostały przez organ władzy publicznej i dotyczą sposobu wykonywania zadań ustawowych tego organu w tym prowadzenia nadzoru na jednostkami podrzędnymi. Z tej też przyczyny winny zostać one jeśli znajdują się w posiadaniu organu udostępnione, o ile nie zachodzą wymienione w u.d.i.p. okoliczności, uzasadniające odmowę ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej. Podkreślić trzeba, iż Sąd w żadnym razie nie przesądza, czy wyżej wskazane dokumenty, których skarżący domaga się w pkt 1 oraz 12 i 13 pisma z dnia 21 grudnia 2015 r. faktycznie istnieją, a jedynie wskazuje na błędne rozpoznanie wniosku w tym zakresie, to jest uznanie, iż dokumenty tego rodzaju nie stanowiły informacji publicznej. Walor informacji publicznej ma też informacja, której udostępnienia domaga się A. B. w pkt 14 wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. tj. wyjaśnienie czy akta [...]których kontroli dokonała Prokuratura Okręgowej w K. dotyczyły odmowy wszczęcia śledztwa czy wszczęcia śledztwa przeciwko policji. Żądana informacja także dotyczy kwestii związanej z nadzorem sprawowanym przez Prokuraturę Okręgową w K. na jednostką organizacyjną podrzędną prowadząca to postępowanie. Z tej też przyczyny Prokurator Okręgowy w K. miał obowiązek rozpoznać wniosek strony skarżącej we wskazanym wyżej zakresie, to jest odnośnie pkt 1, 12, 13 i 14 wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. jako żądanie o udzielenia informacji publicznej. Uznając błędnie, iż informacje te nie stanowiły informacji publicznej i nie rozpoznając wniosku w tym zakresie organ ten pozostawał i pozostaje nadal w bezczynności, co na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligowało Sąd do zobowiązania Prokuratora Okręgowego w K. do rozpoznania wniosku. Załatwienie wniosku we wskazanym wyżej zakresie powinno nastąpić w sposób przewidziany prawem, to jest o ile Prokurator Okręgowy w K. posiada żądane przez skarżącego informacje poprzez udostępnienie ich, względnie poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji albo o umorzeniu postępowania. Sąd uznał jednocześnie, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jakkolwiek niewątpliwie przekroczony został termin do udzielania informacji publicznej to jednak biorąc po uwagę duży stopień nieporadności językowej wniosku rzutujący na jego czytelność oraz fakt, iż znaczna część żądanych informacji nie stanowi informacji publicznej – o czym będzie dalej – uznać należy, że bezczynność ta nie była wynikiem świadomie naruszającego prawo działania organu. Podkreślić należy, iż Prokurator Okręgowy w K. odniósł się do wniosku skarżącego z 21 grudnia 2015 r., jakkolwiek częściowo błędnie, już w dniu 28 grudnia 2015 r., co świadczy że nie został on całkowicie zignorowany przez ten organ. Z tej też przyczyny Sąd orzekł jak w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Przechodząc do dalszej analizy wniosku A. B. z dnia 1 grudnia 2015 r. zauważyć należy, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej ma charakter uproszczony i odformalizowany. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują odpowiednie zastosowanie jedynie w przypadku wydania decyzji odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji ( art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. określa czynności jakie podejmuje podmiot obowiązany do udostępnienia w przypadku gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku. W takim wypadku podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z treść tego przepisu wynika wyraźnie, iż dotyczy on tylko sytuacji gdy istnieje konieczności wyjaśnienia sposobu lub formy udzielenia informacji publicznej. Przepisy u.d.i.p. nie precyzują natomiast sposobu postępowania organu w przypadku, gdy treść wniosku jest tak nieprecyzyjna, że nie można z niej wywnioskować jakiej konkretnie informacji domaga się wnioskodawca. Zatem nieodniesienie się przez podmiot zobowiązany do nieprecyzyjnego żądania, nie może zostać potraktowane jako bezczynność organu. Nie można czynić bowiem zarzutu temu podmiotowi, iż nie załatwił wniosku, którego przedmiotu nie można odczytać. Skoro zatem przepisy ustawy nie nakładają na organ obowiązku wzywania wnioskodawcy do precyzowanie żądania z uwagi na jego nieczytelność to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek takiego formułowania żądania, aby nie budziło ono większych wątpliwości interpretacyjnych i pozwoliło ustalić podmiotowi zobowiązanemu co jest jego przedmiotem. Zaznaczyć należy, iż nierozpoznanie wniosku przez podmiot zobowiązany z uwagi na jego nieczytelność nie uniemożliwia wnioskodawcy złożenie kolejnego, sprecyzowanego już żądania o udzielenie informacji publicznej. Ze wskazanych wyżej przyczyn nie można stawiać zarzutu bezczynności Prokuratora Okręgowego w K. w zakresie niezaławienia żądania o udzielenia informacji publicznej określonej w pkt 2 i 10 wniosku z 21 grudnia 2015 r. Zdaniem Sądu z pkt 2 wniosku nie wynika jednoznacznie jakiej informacji domaga się skarżący. Czy żąda informacji dotyczącej czynności nadzorczych Prokuratury Okręgowej w K. wobec Prokuratury Rejonowej w K. w związanych wszczęciem lub odmową wszczęcia postępowania prowadzonym pod sygnaturą [...], czy też może informacji która jednostka prokuratury wszczęła postępowanie przygotowawcze prowadzone pod sygnaturą [...], względnie innej informacji związanej z wszczęciem tego postępowania. Równie nieprecyzyjne jest żądanie zawarte w pkt 10 wniosku. Wnioskodawca zwrócił się o podanie na których kartach w aktach głównych i podręcznych [...] wykazano postępowanie przygotowawcze przeciwko policji. Niezrozumiałe jest określenie "wykazano postępowanie przygotowawcze przeciwko policji". To wnioskodawca winieni wskazać jakie dokładanie informacje (dokumenty) związane z tym postępowaniem i znajdujące się w tych aktach chciałby uzyskać. Nie mogą być natomiast uznane za wnioski o udostępnienie informacji publicznej te punkty pisma A. B. z 21 grudnia 2015, w których dokonuje on oceny praworządności działania prokuratorów, funkcjonariuszy Policji i innych osób, sugeruje fałszowanie akt postępowania przygotowawczego oraz domaga się w rzeczywistości ustosunkowania do przedstawianych przez siebie pod adresem tych osób tez i zarzutów (pkt 3 -9, 11 oraz od 15-16 wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r.) W tym miejsc należy przywołać stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2013 r. o sygn. akt II SAB/Po 86/13 wydanym po rozpoznaniu skargi A. B. na bezczynności Prokuratora Rejonowego w K. przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd ten stwierdził, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą. W art. 6 u.d.i.p. ustawodawca doprecyzował powyższą definicję poprzez wyliczenie, jaki informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W szczególności wskazał, iż informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Z treści przywołanego przepisu wynika więc, iż organy władzy publicznej obowiązane są udostępnić "oceny dokonywane", a więc takie, którymi dysponują już w dacie otrzymania żądania strony. Z przepisu tego nie wynika natomiast, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących prawidłowości realizowania zadań przez pracowników tegoż organu, względnie innych przedstawicieli władzy publicznej. Inaczej rzecz ujmując, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej, a do tego sprowadzały się pytania skarżącego. W przywołanym wyżej prawomocnym wyroku Sąd podkreślił, iż aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się ona odnosić do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ, czy też strony danego postępowania), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji. Powyższe stanowisko Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela i z tych też powodów za trafny uznaje należy pogląd przedstawiony w tym zakresie w udzielonej skarżącemu przez Prokuratora Okręgowego w K. odpowiedzi, iż poruszone w piśmie złożonym 21 grudnia 2015 r. w punktach 3 do 9, 11, 15 i 16 zagadnienia, jak i forma ich przedstawienia, nie stanowią wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Tym samym nie sposób przyjąć by Prokurator Okręgowego w K. pozostawał w tym zakresie w bezczynności w rozpoznaniu wniosków skarżącego, albowiem przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ustanawiający decyzyjną formę odmowy udostępnienia informacji publicznej znajdzie zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną. W sytuacji gdy żądana informacja wskazana w punktach 3-9, 11 oraz od 15-16 wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. nie posiada przymiotu informacji publicznej, prawidłowym będzie poinformowanie o powyższym wnoszącego podanie w formie pisma, co też Prokurator Okręgowego w K. w niniejszej sprawie uczynił. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt IV sentencji wyroku) na podstawie art. 151 P.p.s.a O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III sentencji na podstawie art. zasądzając od organu na rzecz skarżącego 30 zł (słownie: trzydzieści złotych) tytułem zwrotu części kosztów sądowych. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jednakże Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu – art. 206 P.p.s.a. W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie bowiem jedynie 4 z 16 skierowanych do organu żądań niewątpliwie dotyczyło informacji publicznej, a tym samym tylko w tym zakresie skarga zasługiwała na uwzględnienie. Ponadto 10 żądań (62,5% wszystkich) nie dotyczyło udzielenia informacji publicznej, czego skarżący winien był być świadomy jako strona w sprawie zakończonej wyżej opisanym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2013 r. o sygn. akt II SAB/Po 86/13, w którym wyraźnie stwierdzono, iż na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej. Zatem w ocenie Sądu skarżący winien sam ponosić 70% kosztów niniejszego postępowania, skoro wygrał sprawę zainicjowana skargą jedynie w 25%. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dodanym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.