II SAB/Po 140/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 05 stycznia 2015r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. J. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia zwolnić M. J. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżąca M. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości (k. 2 i 21 akt sąd.). W uzasadnieniu wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca podała, że jedynym źródłem utrzymania jest renta w kwocie [...] zł netto miesięcznie. Samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Dochód z renty przeznacza w całości na opłaty i utrzymanie domu, lekarstwa, środki higieniczne i wyżywienie. Skarżąca oświadczyła, że użytkuje mieszkanie o powierzchni [...] m² na zasadzie dożywocia oraz działkę o powierzchni [...] m². Nie posiada innych nieruchomości, wartościowych ruchomości, czy oszczędności. Zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest obowiązek ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania strony i rodziny (art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego, ciężar wykazania zasadności wniosku spoczywa na osobie ubiegającej się o prawo pomocy. Owe wykazanie polegać, więc będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że wnioskodawczyni aktualnie nie dysponuje środkami, które mogłaby przeznaczyć na uiszczenie wpisu sądowego oraz dalszych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W świetle powyższego, oświadczenie majątkowe skarżącej zawarte na formularzu o prawo pomocy i jego uzupełnieniu, uzasadnia ocenę, że skarżąca nie jest w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe. Wnioskodawczyni utrzymuje się bowiem z emerytury w wysokości około [...] zł miesięcznie. Z uwagi na wiek ponosi dodatkowe koszty leków i leczenia. Doświadczenie życiowe wskazuje, że uzyskiwane dochody wystarczają jedynie na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania skarżącej. Nie posiadają przy tym żadnych oszczędności, czy innych wartościowych ruchomości, z których mogłaby uzyskać dodatkowe dochody. Użytkowaną nieruchomość przeznacza na zaspokojenie potrzeb bytowych. Należało zatem zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska