II SAB/Po 145/26

Dnia 22 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2026 roku sprawy ze skargi H. J. na bezczynność Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeb wsparcia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 08 maja 2026 r., H. J. (dalej jako: "skarżąca") reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeb wsparcia. W skardze podniesiono, że wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia został złożony w dniu 26 lutego 2025 r. Pomimo wniesienia ponaglenia w dniu 13 października 2025 r. do dnia wniesienia skargi nie zapadło rozstrzygnięcie merytoryczne i nie wydano orzeczenia ustalającego poziom potrzeby wsparcia. Odpowiadając na skargę organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 10 lutego 2026 r., nr [...], ustalono skarżącej poziom potrzeby wsparcia. Decyzja powyższa została wysłana w dniu 03 kwietnia 2026 r. i odebrana przez wnioskodawczynię w dniu 09 kwietnia 2026 r. drogą elektroniczną, a następnie wysłana do pełnomocnika w dniu 21 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał w zwłoce z realizacją żądania strony. Decyzją z dnia 10 lutego 2026 r., nr [...], ustalono skarżącej poziom potrzeby wsparcia, a decyzja powyższa została wysłana w dniu 03 kwietnia 2026 r. i odebrana przez skarżącą w dniu 09 kwietnia 2026 r. drogą elektroniczną. Następnie decyzja powyższa została wysłana do pełnomocnika w dniu 21 maja 2026 r. Sąd dostrzegając, że decyzja została wysłana do skarżącej, a nie pełnomocnika, uznaje jednak, że w momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Nie tylko wydał decyzję, ale również doręczył ją skarżącej, co w konsekwencji oznacza, że decyzja powyższa weszła do obrotu prawnego. Ustalenie, że w momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi. Jak bowiem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 – wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uchwała ta – w oparciu o art. 269 p.p.s.a. – pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną i wbrew twierdzeniu jej autora znajduje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ, udzielając informacji publicznej, nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie nie jest przy tym wydawana decyzja administracyjna. W w/w uchwale wskazano, że zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. W rozpoznawanej sprawie usunięciem stanu bezczynności jest udostępnienie żądanej informacji publicznej. Skarga na bezczynność skierowana jest zatem przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Pod pojęciem "przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi", którym posłużono się w przedmiotowej uchwale, należy rozumieć inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przesłanka ta zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem wniesienie przez skarżącą skargi na bezczynność po zakończeniu przez prowadzonego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Sąd podziela w tym zakresie argumentację zaprezentowaną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3789/21 oraz z dnia 07 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21. W literaturze prawniczej trafnie zwrócono uwagę, że stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (M. Bogusz. Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. OSP z 2021/1/5). Mając na względzie powyższe Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy.