II SAB/Po 154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie wydania poświadczenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Brychcy Skarżący P. L. w dniu 07 listopada 2014r. wystąpił bezpośrednio ze skargą (zwaną zażaleniem) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie dotyczącej wydania poświadczenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej na terytorium RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Organ argumentował, że w przedmiotowej sprawie organ nie wydaje decyzji, ani aktu o jakich mowa w art. 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem sprawa nie ma charakteru sądowoadministracyjnej. Nadto skarżący nie wyczerpał trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 §3 ustawy o postępowaniu przed sądem administracyjnym. Skarżący został wezwany do uzupełniania braku skargi poprzez wykazanie, w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi zatytułowanej "zażalenie" na bezczynność Dyrektora wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia, czyli wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 kpa, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka została osobiście odebrana przez skarżącego w dniu 16 stycznia 2015r. W odpowiedzi z 23 stycznia 2015r. skarżący wskazał, że wykonując wezwanie Sądu w tym samym dniu złożył do organu zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej merytorycznego zarzutu. Wyjaśnić należy, że obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi do Sądu zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 §1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność konieczne jest zażalenie albo uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Skarżący tymczasem w odpowiedzi podał, że dopiero na skutek wezwania Sądu złożył do organu wyższego stopnia wymagane zażalenie na niezałatwienienie sprawy w terminie. Skarżący nie wyczerpał zatem opisanego trybu z art. 37 §1 kpa. Skarga do Sądu przysługuje bowiem dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy, w terminie w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w przedmiocie tego zażalenia przez organ wyższego stopnia (art. 53 §1 p.p.s.a.). Również z akt administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy nie wynika, że takie zażalenie w trybie art. 37 §1 kpa zostało złożone. Skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. Mając na uwadze powołane wyższej przepisy, skargę należało odrzucić, gdyż skarżący nie wyczerpał ustawowego trybu prawidłowego wniesienia skargi. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 §1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy