II SAB/Po 171/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. W. D. zwrócił się do Komendanta Policji (dalej również jako organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kserokopii orzeczenia kończącego postępowania dyscyplinarne z roku 2020 w związku z zabójstwem dwuletniego dziecka w dniu [...] marca 2020 r. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 19 stycznia 2022 r., organ poinformował Skarżącego, że ów wniosek zgodnie w właściwością miejscową został przesłany do Komendy Powiatowej Policji w P. - jednostki, która prowadziła postępowania dyscyplinarne w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 24 lipca 2022 r., nadesłanym przy użyciu poczty elektronicznej, Skarżący zwrócił się do Komendanta Policji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej tj. o udostępnienie kserokopii orzeczenia kończącego postępowania dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem z roku 2020 w związku z zabójstwem dwuletniego dziecka w dniu [...] marca 2020 r. wobec: 1. kom. A.B. w zakresie niewyegzekwowania od policjantów wdrożenia procedury "Niebieskiej Karty", 2. sierż. szt. B.S. w zakresie niewdrożenia procedury "Niebieskiej Karty", 3. st. asp. P.F. w zakresie niewłaściwego sprawowania nadzoru funkcyjnego nad prowadzonym postępowaniem [...], poprzez brak kontroli poziomu merytorycznego dokonywanych czynności procesowych oraz niewydania właściwych poleceń dotyczących kierunków postępowania lub poszczególnych czynności, 4. asp. szt. P.S. w zakresie niewłaściwego sprawowania nadzoru funkcyjnego o charakterze ogólnym, poprzez niewydanie właściwych poleceń dotyczących kierunków postępowania lub poszczególnych czynności, 5. sierż. szt. F.B. w zakresie nieprawidłowego prowadzenia postępowania [...], poprzez zaniechanie czynności procesowych. W uzasadnieniu do wniosku skarżący podniósł, iż zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Prokuratury Okręgowej w K. w tej kwestii, jednakże otrzymał informację zwrotną, że śledztwo dotyczące nieprawidłowości w KPP w C. zostało umorzone i pismem z dnia 1 marca 2022 r. akta osobowe policjantów zostały przesłane do Biura Spraw Wewnętrznych Wydziału w P., zatem powinny już wrócić do KPP w C.. Pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r. organ poinformował Skarżącego, iż nie posiada orzeczeń o ukaraniu policjantów, bowiem zgodnie z przepisami, te są usuwane z akt osobowych po zatarciu wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. W tym przypadku wymierzone kary dyscyplinarne z mocy prawa uległy już zatarciu. Dnia 17 sierpnia 2022 r. Skarżący ponownie przesłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej podnosząc, iż do 16 sierpnia 2022 r. nie otrzymał w ustawowym terminie odpowiedzi ani informacji o wyznaczeniu nowego terminu. W dniu 22 sierpnia 2022 r. Skarżący skierował drogą e-mailową do KPP w C. pismo, w którym domagał się ponownego rzetelnego rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podnosząc, że zatarcie skazania nie ma wpływu na realizację prawa do informacji, a także, że mało prawdopodobnym jest wybrakowanie tych dokumentów zgodnie z Zarządzeniem Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 15 maja 2020 r. w sprawie Jednolitego Rzeczowego Wykazu Akt Policji oraz to, że organ w odpowiedzi na wniosek nie wykazał, że fizycznie nie posiada przedmiotowych orzeczeń dyscyplinarnych. Pismem z dnia 31 sierpnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w C. poinformował Skarżącego, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych orzeczeń, bowiem zgodnie z art. 135q ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.) w przytoczonej przez Skarżącego sprawie nastąpiło zatarcie kary i tym samym, na zasadzie art. 135q ust. 7 tejże ustawy, usunięto z akt osobowych policjantów orzeczenia o ukaraniu. Pismem z dnia 12 wrzesnia 2022 r. W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynnośc Komendanta Powiatowego Policji w C. zarzucając mu naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniana w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniania na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 24 lipca 2022 r. o dostępie do informacji publicznej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż otrzymana odpowiedź nie przekonała go do stanowiska organu. Skarżący zaznaczył, iż fizyczne wyłączenie orzeczeń dyscyplinarnych z akt osobowych policjantów mogło nastąpić nie wcześniej niż po 3 marca 2022 r. czyli długo po zatarciu skazania policjantów . Jest to fakt bezsporny. Organ w odpowiedzi na mój wniosek nie wykazał, że fizycznie nie posiada przedmiotowych orzeczeń dyscyplinarnych. Nie jest możliwe ich wybrakowanie, zniszczenie zgodnie z przepisami Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 15 maja 2020 r. w sprawie Jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji, według którego zgodnie z prawem, najwcześniej można te zrobić dopiero w roku 2023. Wynika to z zasad klasyfikacji i kwalifikacji akt w Policji. Materiały nie archiwalne oznacza się w wykazie akt kategorią 'B", z tym że: - symbolem "B" z dodatkiem cyfr arabskich (np. B-2) oznacza się dokumentację o czasowym znaczeniu praktycznym, która po upływie obowiązującego okresu przechowywania podlega brakowaniu, poczynając od 1 stycznia roku następnego, po utracie przez tę dokumentację praktycznego znaczenia dla Policji; - symbolem "BC" oznacza się dokumentację posiadającą krótkotrwale znaczenie praktyczne (manipulacyjne), która po pełnym jej wykorzystaniu może być brakowana przez komórkę organizacyjną za wiedzą i zgodą właściwego archiwum. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w całości podtrzymuje dotychczasowe stanowisko zawarte w korespondencji do Skarżącego, którą kierowano do niego, realizując postanowienia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.). Komendant Powiatowy Policji w C. nie pozostał w bezczynności, bowiem każdorazowo w terminie udzielał wnioskodawcy stosownych odpowiedzi. Jak uznał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r. od "milczenia" organu należy odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W takim przypadku "odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie satysfakcjonować zainteresowanego. Niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi podkreślić należy, że jakikolwiek przejaw działania ze strony organu administracji w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Odpowiedź, której organ udzielił Skarżącemu w przedmiotowej sprawie, wyklucza ustalenie, że pozostaje on w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej". Organ zaznaczył, iż abstrahując od terminowości udzielania odpowiedzi Skarżącemu, odnotowania wymaga, że niebagatelną kwestią dla niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, iż Komendant Policji nie posiada już informacji, o które wnioskował Skarżący - nie posiadał ich również w momencie, gdy Skarżący skierował do niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Odróżnić należy bowiem akta postępowań dyscyplinarnych, których Komenda Policji nie prowadziła, od orzeczeń dyscyplinarnych, które zamieszczono w aktach osobowych policjantów. Drugie z wymienionych faktycznie były w posiadaniu Komendanta Powiatowego Policji w C. , jednak z uwagi na postanowienia ustawy o Policji, koniecznym stało się ich usunięcie z akt osobowych policjantów, które nastąpiło z mocy prawa (vide: art. 135q ust. 7 ustawy o Policji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z powyższych względów wskazać należy, iż w myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.), z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17, CBOSA). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie jest również przedmiotem sporu, iż Komendant Powiatowy Policji czyli formacji powołanej do realizacji zadań publicznych ze środków publicznych, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Większych wątpliwości nie budzi również kwestia kwalifikacji prawnej żądanej informacji. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że orzeczenia organów dyscyplinarnych względem osób wykonujących zadania publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (wyroki NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1112/15; z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1449/16; z 26 maja 2017, sygn. akt I OSK 2534/16; z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 100/20 z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1076/21), które tutejszy Sąd w pełni podziela. Z tych też względów nie ulega wątpliwości, iż wnioskowane orzeczenia dyscyplinarne stanowią informację publiczną. Mając powyższe na uwadze ocenie Sądu pozostała kwestia czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w zgodzie z przepisami u.d.i.p. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną czy też, że podmiot nią nie dysponuje następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W tym terminie (14 dni) podmiot zobowiązany powinien również poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 24 lipca 2022 r., i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do rozpoznania wniosku. W dniu 2 sierpnia 2022 r. organ udzielił Skarżącemu informacji, iż nie jest w posiadaniu żądanej informacji, ponieważ zgodnie z przepisami orzeczenia dyscyplinarne zostały usunięte z akt policjantów. Wobec powyższego na gruncie niniejszej sprawy należy ustalić czy Komendant Policji na dzień składania wniosku winien być w posiadaniu żądanych dokumentów. W świetle art. 135o ust. 5 z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.) prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych policjanta. Tym samym skoro Komendant Powiatowy w Policji jest podmiotem prowadzącym akta osobowe policjanta, to co do zasady poprzez posiadanie akt osobowych jest również w posiadaniu orzeczeń dyscyplinarnych. Jednakże w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 135q ust. 1 ustawy o Policji zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą, zaś w zdaniu pierwszym ust. 7 tego przepisu powiada się, że zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu. Co prawda sformułowanie "zatarcie kary" nie jest literalnie tożsame ze sformułowaniem "zatarcie skazania" stosowanym na gruncie prawa karnego (p. art. 106 k.k., stanowiący, że z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych), lecz należy je interpretować identycznie. Przede wszystkim dlatego, że jednakowe są skutki obu instytucji, po wtóre jakkolwiek pierwsze z nich sugeruje tylko usunięcie samej kary, a drugie ma jakby znaczenie szersze, to jednak skoro w obu przypadkach usuwa się wszelkie "ślady" po nich (orzeczenie o ukaraniu usuwa się z akt osobowych, zaś wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych), to uprawnioną jawi się konstatacja, że można przenieść na grunt niniejszej sprawy dorobek orzecznictwa karnego w tej materii. Judykatura karna przyjmuje powszechnie, że zatarcie skazania skutkuje wyłączeniem możliwości powołania się na to zdarzenie (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I PK 105/10, niepublikowany). Z chwilą zatarcia skazania powstaje bowiem fikcja prawna, że do popełnienia czynu zabronionego w ogóle nie doszło, a w konsekwencji, że skazany nie popełnił deliktu, za który wymierzono mu karę (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV KK 168/13, Prokuratura i Prawo z 2013 r., nr 11, poz. 2). Wobec tego od tego momentu skutki skazania przestają działać na przyszłość, stąd fakt ukarania nie może rodzić dla skazanego żadnych negatywnych konsekwencji, co nie oznacza jednak anulowania orzeczenia czy innych skutków szczególnych (np. utraty praw), wszak powoduje, że osoba skazana jest traktowana jakby przestępstwa nie popełniła (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV KK 59/12, OSNKW z 2013 r., nr 1, poz. 3). Zgodzić należy się ze Skarżącym, iż zatarcie kary dyscyplinarnej samo w sobie nie ma wpływu na prawo do dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu należy odróżnić samo zatarcie skazania od faktu wytworzenia informacji publicznej jakim niewątpliwie jest orzeczenie dyscyplinarne. Samo zatarcie kary dyscyplinarnej nie wywołuje skutku, że orzeczenie kary dyscyplinarnej przestaje istnieć. Należy jednak pamiętać, iż w niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Policji nie powołał się na fakt, że zatarcie skazania jest przeszkodą do udostępnienia wnioskowanych dokumentów, a jedynie na okoliczność, iż na skutek zatarcia kary dyscyplinarnej i usunięcia tych orzeczeń z akt osobowych policjantów nie jest on już w ich posiadaniu. Tym samym należy odróżnić okoliczność wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci orzeczenia dyscyplinarnego do podmiotu który ją wytworzył i jest obwiązywany do jej przechowywania (w niniejszej sprawie Komenda Policji prowadząca postępowanie dyscyplinarne) od wystąpienia w wnioskiem do podmiotu, który z uwagi na prowadzenie akt osobowych policjanta jest lub był w posiadaniu tych orzeczeń. W ocenie Sądu Komendant Policji jako dysponent akt osobowych po zatarciu kary dyscyplinarnej, w przeciwieństwie do podmiotu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne, nie jest obowiązany do archiwizowania orzeczeń dyscyplinarnych, które na mocy art. 135q ust. 7 ustawy o Policji obowiązany jest usunąć akt osobowych. Powyższej wykładni nie sprzeciwia się również brzmienie przepisów zawartych w zarządzeniu Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 15 maja 2020 r. w sprawie Jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji (Dz. U. Komendanta Głównego Policji z 2020 r., poz. 21). W załączniku do tego zarządzenia, w części zasady kwalifikacji akt, wskazano m.in., że wytworzoną dokumentację dzieli się (kwalifikuje) pod względem jej wartości archiwalnej na dwie zasadnicze kategorie w tym kategorie "B", która z dodatkiem cyfr arabskich (np. B-2) oznacza się dokumentację o czasowym znaczeniu praktycznym, która po upływie obowiązującego okresu przechowywania podlega brakowaniu, poczynając od 1 stycznia roku następnego, po utracie przez tę dokumentację praktycznego znaczenia dla Policji. Sąd ma również na uwadze, iż w szczegółowej klasyfikacji akt pod symbolem 120 zakwalifikowano wszystkie sprawy osobowe. Jednakże należy mieć na uwadze, iż same akta osobowe oznaczone są symbolem klasyfikacyjnym 1200, zaś akta postępowania dyscyplinarnego symbolem 1203. Natomiast same kary oznaczone są symbolem klasyfikacyjnym 127. Przy czym należy pamiętać, iż przy symbolu 127 (ewidencja kar) zawarto uwagę "orzeczenia o ukaraniu, umorzeniu, uniewinnieniu, zatarciu kary, postanowienia o odstąpieniu od ukarania, odwołania od decyzji dyscyplinarnych", a okres przechowywania wynosi 3 lata. Natomiast dla symbolu 1203 (akta postępowania dyscyplinarnego) okres przechowywania wynosi 10 lat. Powyższe przepisy w ocenie Sądu nie mogą jednak prowadzić do sytuacji, iż podmiot prowadzący akta osobowe policjantów po wykonaniu ustawowego obowiązku usunięcia orzeczeń dyscyplinarnych z akt policjantów będzie je archiwizować. Obowiązek archiwizacji i przechowywania orzeczeń dyscyplinarnych spoczywa na organie prowadzącym to postępowanie. Sąd miał przy tym również na uwadze, iż przy symbolu 127 zawarto również uwagę "Orzeczenia, postanowienia - 1 egz. odkłada się do akt osobowych - klasa 120". W ocenie Sądu powyższe wskazanie stanowi wyłącznie powtórzenie regulacji ustawowej zawartej w art. art. 135o ust. 5 ustawy o Policji, ale w żaden sposób nie modyfikuje wynikającego z art. 135q ust. 7 ustawy o Policji obowiązku usunięcia z akt osobowych policjanta orzeczenia dyscyplinarnego. Z tych też względów nie ulega wątpliwości, iż po zatarciu kary dyscyplinarnej Komendant Policji obowiązany był niezwłocznie usunąć z akta osobowych policjanta orzeczenie dyscyplinarne. Z tych też względów stanowisko Skarżącego, iż fizyczne wyłączenie orzeczeń dyscyplinarnych z akt osobowych policjantów mogło nastąpić nie wcześniej niż po 3 marca 2022 r. uznać należy za niezasadne i pozostające w oczywistej sprzeczności z treścią ww. art. 135q ust. 7 ustawy o Policji. Tym samym skoro na skutek upływu terminu zatarcia kary dyscyplinarnej organ wykonał swój ustawowy obowiązek i usunął z akt osobowych orzeczenie dyscyplinarne, to tym samym nie można uznać, iż jest on w posiadaniu orzeczeń dyscyplinarnych. Oceniając natomiast terminować działań podejmowanych przez Komendanta Powiatowego Policji wskazać należy, iż każdorazowa z zachowaniem 14 dniowego terminu udzielał on Skarżącemu odpowiedzi na wniosek. W szczególności wskazać należy, iż na wniosek z dnia 24 lipca 2022 r. organ udzielił odpowiedzi już dnia 2 sierpnia 2022 r.. Tym samym w niniejszej sprawie nie można zarzucić Komendantowi Policji bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego. Na marginesie Sąd wskazuje, iż powyższe orzeczenie w żadnym wypadku nie stoi na przeszkodzie aby Skarżący zwrócił się do jednostki policji prowadzącej postępowanie dyscyplinarne o udostępnienie wnioskowanych dokumentów. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.