II SAB/Po 176/24

Dnia 2 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. D. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie wznowienia robót budowlanych postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. N. D. (zwana dalej "skarżącą"), reprezentowana przez pełnomocnika – r. pr. G. W. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty K. (zwanego dalej "Starostą") w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Skarżąca domagała się stwierdzenia, że Starosta dopuścił się bezczynności, zobowiązania organu do wydania żądanego orzeczenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie, odrzucenie bądź o umorzenie postępowania. Organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy i doszedł do przekonania, że w ogóle nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Dnia 31 marca 2025 r. do tut. Sądu wpłynęło oświadczenie skarżącej, iż wycofuje ona swoją skargę. Sąd postanowił o rozpoznaniu sprawy z uwzglę-dnieniem tego wniosku na posiedzeniu niejawnym, na którym miało zapaść rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu w wyniku skutecznego cofnięcia skargi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie skargi stanowi przesłankę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z oświadczenia skarżącej jasno wynika jej wola dotycząca umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, co stanowi efekt cofnięcia skargi, o które wnosi. Wobec rozporządzalności skargą, skarżący ma prawo decydować o zasadności dalszego prowadzenia postępowania i żądać jego umorzenia. Ponadto, mając na względzie przytoczony powyżej art. 60 p.p.s.a., Sąd uznał złożony wniosek za dopuszczalny, bowiem nie zmierza on do obejścia prawa. Obejście prawa oznacza uczynienie swojej sytuacji korzystniejszej w sytuacji zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego bez zapadłego rozstrzygnięcia. Mogłoby to polegać np. na ominięciu jakiś zakazów albo nakazów. W niniejszej sprawie nie może być o tym mowy, ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty. Cofnięcie skargi nie uczyni po stronie skarżącej żadnego przysporzenia na gruncie publicznoprawnym. Wycofanie skargi nie spowoduje także utrzymania w mocy aktu, ani czynności dotkniętych wadą nieważności, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność, a więc w istocie rzeczy – brak aktu lub czynności. Pomimo złożenia przez skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi z pominięciem jej pełnomocnika, należy uznać takie działanie za skuteczne. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika. Ustanowienie pełnomocnika nie wyklucza możliwości osobistego działania przed sądem administracyjnym. Mając na uwadze to, że przepis art. 161 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze imperatywnym, Sąd jest nią związany wobec stwierdzenia braku przeszkód do wycofania skargi. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 161 § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 232 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym przepisem, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt II sentencji postanowienia).