II SAB/Po 190/26

Dnia 13 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi Y. A. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odrzucić skargę. Pismem z 25 maja 2026 r. Y. A. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika – K. M., wniósł do tutejszego Sądu skargę, w której kwestionuje bezczynność Wojewody. Przedmiot sprawy został opisany w rubrum niniejszego postanowienia. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ujawniono braki formalne skargi. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżącego do uzupełnienia tych braków poprzez nadesłanie numeru PESEL skarżącego bądź złożenia oświadczenia, że numeru PESEL skarżący nie posiada oraz pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia ww. braków zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 lipca 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłano numeru PESEL bądź oświadczenia, że numeru PESEL skarżący nie posiada, jak i ani nie przedstawiono pełnomocnictwa. Sąd zważył, co następuje Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei w myśl art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi – nieuzupełniono braków formalnych w postaci podania numeru PESEL bądź złożenia oświadczenia, że numeru PESEL skarżący nie posiada oraz nie przedłożono pełnomocnictwa dla K. M.. Począwszy od numeru PESEL, zgodnie z art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wymieniony element pisma (numer PESEL skarżącego) stanowi jeden z wymogów formalnych skargi w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przypadkiem, w którym P.p.s.a. stanowi inaczej jest właśnie art. 58 § 1. Sąd podkreśla, że w najnowszym orzecznictwie przyjmuje się, iż numer PESEL, pomimo braku skomplikowania tej przesłanki formalnej skuteczności wniesienia skargi, jest w pełni równoważnym wymogiem pierwszego pisma procesowego i jego niedoręczenie, pomimo skutecznego wezwania, musi skutkować odrzuceniem skargi (zob. uchwałę NSA z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie podał w wyznaczonym terminie numeru PESEL, ani nie złożył oświadczenia o jego nieposiadaniu, mimo stosownego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi skutkuje jej odrzuceniem niezależnie od tego, jaki to brak formalny. Przechodząc do drugiego braku formalnego skargi, bo tak należy określić niedołączenie do skargi pełnomocnictwa, zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z przepisu tego wynika, że na pełnomocniku skarżącego, który wnosi do sądu administracyjnego skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w jego imieniu. W pełnomocnictwie musi być wyraźnie zaznaczone, że udzielone pełnomocnictwo obejmuje prawo do występowania w imieniu mocodawcy przed sądem administracyjnym. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Do skargi znajdują zatem zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i art. 46 § 3 P.p.s.a. W przepisach tych ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 519/05, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2006/5/63; również postanowienie NSA z: 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 577/14 oraz 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1375/14, publ: jak wyżej). W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 P.p.s.a. z tym, że nieuzupełnienie braku w postaci pełnomocnictwa skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co już wyjaśniono (por. postanowienie NSA z: 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 577/14, publ. j.w.). Wezwanie do uzupełnienia ww. braków wraz z prawidłowym pouczeniem zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 lipca 2026 r. (k. 12 akt sądowych) w trybie zastępczym. Korespondencję odebrał, zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, upoważniony pracownik – M. H.. Jest to doręczenie skuteczne. Zatem dzień 24 lipca 2026 r. otworzył 7-dniowy termin do spełnienia obowiązku, wynikającego z wezwania. Termin do uzupełnienia braków, tj. nadesłania numeru PESEL oraz pełnomocnictwa upłynął bezskutecznie z dniem 31 lipca 2026 r. Do tego dnia nie uzupełniono numeru PESEL, ani nie nadesłano pełnomocnictwa. Powyższe okoliczność nie pozwalają na podjęcie się przez Sąd merytorycznej kontroli nadesłanej skargi z uwagi na konieczność jej odrzucenia. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.