II SAB/Po 25/15

Dnia 28 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 roku sprawy ze skargi M. K. na bezczynność "A" sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Datowaną na dzień (...) lutego 2015 r. skargą M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność "A" Sp. z o.o. (dalej jako: "A"), w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi wniesiono o zobowiązanie "A" do udzielenia żądanej informacji publicznej, stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wymierzenie organowi grzywny oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący pismem z dnia (...) listopada 2014 r. zwrócił się do "A" o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii wszelkich decyzji, planów, map, rysunków i innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy słupowej stacji transformatorowej typu STSa-20/250 znajdującej się na działce nr (...) przy ul. (...) w K. Pismem z dnia (...) grudnia 2014 r. "A" odmówiła udzielania wnioskowanej informacji, wyjaśniając, że ma ona charakter niejawny i jest chroniona ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. W odpowiedzi, pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże "A", pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. podtrzymała swoje stanowisko, dotyczące odmowy udzielenia wnioskowanej informacji. Następnie skarżący wyjaśnił, że wnioskowana informacja stanowi niewątpliwie informację publiczną, a "A" była zobowiązana do jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę "A" wniosła o umorzenie postępowania, względnie oddalenie skargi. Jak wyjaśnił pełnomocnik spółki, "A" odmówiła udzielenia wnioskowanej informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, co powoduje, że podnoszony w skardze zarzut bezczynności organu jest całkowicie bezzasadny. "A" uznała, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, oraz, że jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia jednakże decyzjami z dnia (...) grudnia 2014 r. oraz (...) stycznia 2015 r. odmówiono jej udostępnienia, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. W dalszej części pisma "A" podtrzymała swoje stanowisko, co do niemożności udzielenia wnioskowanej informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjąć czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organy, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), przy czym jednym z powodów wydania powyższej decyzji może być uznanie, przez podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej, że wnioskowana informacja dotyczy prywatność osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W powyższym świetle uznać należy, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej zachodzi, gdy w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie udostępnia jej, lub też nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia wnioskowanej informacji. Jak wskazuje analiza akt sprawy, wnioskiem z dnia (...) listopada 2014 r. skarżący zwrócił się do "A" o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii wszelkich decyzji, planów, map, rysunków i innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy słupowej stacji transformatorowej typu STSa-20/250 znajdującej się na działce nr (...) przy ul. (...) w K. Pismem z dnia (...) grudnia 2014 r. "A" odmówiła udzielania wnioskowanej informacji, wyjaśniając, że ma ona charakter niejawny i jest chroniona ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. W odpowiedzi, pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. skarżący wniósł o wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże "A", pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. podtrzymała swoje stanowisko, dotyczące odmowy udzielenia wnioskowanej informacji. W tym miejscu należy zauważyć, że choć pisma "A" z dnia (...)grudnia 2014 r. oraz (...) stycznia 2015 r. nie zostały nazwane decyzjami, to jednak niewątpliwie należy je tak zakwalifikować. Zawierają one bowiem niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 3 oraz art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozwalające je w ten sposób zakwalifikować. Posiadają one datę, oznaczenie organu ("A"), podstawę prawną, przedmiot rozstrzygnięcia, rozstrzygnięcie, jego uzasadnienia faktyczne i prawne, pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz podpis i określenie z imienia i nazwiska osoby, która je wydała. Tym samym przyjąć należało, co zresztą przyznaje zarówno "A", jak i sam skarżący, że "A" rozpoznało wniosek skarżącego z dnia (...) listopada 2014 r. wydając w dniu (...) grudnia 2014 r. decyzję, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mocą której odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na przesłankę ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Oznacza to, że w momencie wniesienia skargi, to jest w dniu (...) lutego 2015 r. "A" nie pozostawała w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia (...) listopada 2014 r. "A", decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. uznała się bowiem, za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, przyjęła, że wnioskowana informacja faktycznie stanowi informację, do udzielenia której jest ona zobowiązana, jednakże stanęła na stanowisku, że jej udostępnienie jest niemożliwe z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, a więc przesłankę określoną w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konsekwentnie skarżący nie może obecnie skutecznie podnosić zarzutu bezczynności, skoro jego wniosek został rozpoznany, a postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zakończyło się wydaniem decyzji z dnia (...) grudnia 2014 r. Skarżący, po wyczerpaniu trybu odwoławczego, a więc złożeniu wniosku o ponowne rozpoznania sprawy, co miało miejsce w dniu (...) stycznia 2015 r., który został rozpoznany decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r., miał możliwości ochrony swoich praw poprzez złożenie stosownej skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia (...) stycznia 2015 r., gdzie mógłby zarzucić "A" wadliwe przyjęcie, że wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Nie mógł on natomiast skutecznie żądać ochrony swoich praw poprzez wniesienie skargi na bezczynność, gdyż jak powyżej wskazano, "A", wydając decyzję z dnia (...) grudnia 2014 r. przestała być w bezczynności, w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia (...) listopada 2014 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.