II SAB/Po 28/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji "A" w W. na bezczynność Dyrektora [...] w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. /-/ Tomasz Świstak Fundacja "A" w W. wniosła m.in. skargę na bezczynność Dyrektora [...] w T. przedmiocie udostępnienia informacji publicznej Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 17 marca 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano stronę do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Wezwania doręczono na adres skarżącej w dniu 27 marca 2015 r. (k. 17 akt sądowych). Pismem z dnia 30 marca 2015 r. Fundacja "A" w W. poinformowała Sąd, iż "odstępuje" od skargi na bezczynność Dyrektora [...] w T. w związku z wykonaniem przez ten podmiot obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., - dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania, pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, nieuiszczenie wpisu sądowego, mimo stosownego wezwania, skutkuje jej odrzuceniem – art. 220 § 3 p.p.s.a Powyższa regulacja stanowi, że opłacenie pisma (w niniejszej sprawie skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu. Podnieść przy tym należy, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu uważa się za zachowany wówczas, gdy we wskazanym terminie strona uiści należną opłatę sądową (gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu), bądź złoży do sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłat sądowych. W niniejszej sprawie odpis zarządzenia, zawierający wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 27 marca 2015 r., a zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wymaganego wpisu upływał z dniem 3 kwietnia 2014 r. W zakreślonym terminie skarga nie została opłacona. Ponadto zauważyć należy, iż zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 p.p.s.a.. Wśród tych wymogów jest oznaczenie przedstawiciela ustawowego czy pełnomocnika działającego w imieniu strony (art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) oraz podpis której z tych osób (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Brak wykazania przez osobę (osoby) wnoszące skargę w imieniu osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową swego umocowania, stanowi brak formalny skargi, którego niezupełnienie mimo wezwania, powoduje obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do oświadczenia strony skarżącej z dnia 30 marca 2015 r. o cofnięciu skargi wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd chyba, że uzna je za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Trzeba jednakże zauważyć, iż zgodnie z powszechnie wyrażanym w orzecznictwie i w pełni podzielanym przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądem, merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 1829/07, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, to jest gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak wskazano wcześniej skarga Fundacji [...] w W. nie została wniesiona skutecznie z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi oraz nieuiszczenie wpisu sądowego. W tym stanie sprawy orzeczono jak w części rozstrzygającej. /-/ Tomasz Świstak