II SAB/Po 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi A. L. na bezczynność K. S.T. i P. T. prowadzących [...] "O" w P. w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego postanawia: odrzucić skargę. /-/ J.Zieliński W dniu 13 maja 2012 r. A. L. wniosła skargę na bezczynność organu – K. S.-T. i P. T. prowadzących [...] "O" w P. polegającą na niewydanie w ustawowym terminie decyzji administracyjnej – aktu nadania awansu zawodowego nauczyciela. Wezwaniem z dnia 20 sierpnia 2012 r. Sąd wezwał skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wyczerpała ona przysługujące jej środki zaskarżenia, a mianowicie wniosła w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia, a więc Wielkopolskiego Kuratora Oświaty, pod rygorem przyjęcia, iż skarżąca nie wyczerpała tego trybu. W zakreślonym terminie A. L. nadesłała pismo opatrzone datą 30 sierpnia 2012 r. z wyjaśnieniem, iż w dniu "2 sierpnia 2012 r." złożyła do Kuratorium Oświaty w Poznaniu pismo, które wyczerpało przesłanki do stwierdzenia , iż było to zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Skarżąca wyjaśniła, iż pismo to skierowane do Kuratorium zainicjowało postępowanie zakończone wydaniem przez Wielkopolskiego Kuratora Oświaty dwóch decyzji: - z dnia [...] 2012 r. o nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela nr [...] z dnia [...] 2005 r. wydanego przez [...] - z dnia [...] 2012 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji – aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela nr [...] z dnia [...] 2005 r. wydanego przez [...]. Dalej skarżąca podniosła, że Wielkopolski Kurator Oświaty jako organ do którego zostało wniesione zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. prawidłowo przeprowadził postępowanie służące wyjaśnieniu, że wydane decyzje nie są w rzeczywistości decyzjami w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego i zarządził wyjaśnienie przyczyn wskazujących niekompetencję i brak elementarnego zrozumienia ciążącego na organie prowadzącym Europejską Szkołę Aktywnej Edukacji "Olimpijczyk" obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W przypadku bezczynności organu w prowadzeniu postępowania strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 9b ust 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 – Karta Nauczyciela w sprawach dotyczących nadania stopnia awansu zawodowego – nauczyciela mianowanego organem wyższego stopnia w stosunku organu prowadzącego szkołę jest organ sprawujący nadzór pedagogiczny, którym stosownie do treści art. 31 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty jest właściwy miejscowo Kurator oświaty. Z powołanych przepisów wynika zatem, że skarżąca winna była przed złożeniem niniejszej skargi wnieść do Wielkopolskiego Kuratora Oświaty zażalenie na bezczynność postępowania przez organu – K. S.-T. i P. T. prowadzących [...] w P. w sprawie wydania decyzji – aktu nadania stopnia awansu zawodowego – nauczyciela mianowanego. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, iż przed wniesieniem przedmiotowej skargi wyczerpała wyżej opisany tryb zażaleniowy uregulowany w art. 37 k.p.a. Nie można bowiem uznać aby pismo z dnia 2 sierpnia 2011 r. (mylenie określone w piśmie z dnia 30 sierpnia 2012 r. jako pismo z dnia 2 sierpnia 2012 r.) stanowiło zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Nie zawierało ono bowiem zarzutu bezczynności organu prowadzącego szkołę - [...] w P. w wydaniu decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego, a wręcz przeciwnie zawierało wniosek o dokonanie przez organ nadzoru pedagogicznego oceny ważności wydanych przez ten organ prowadzący szkołę decyzji - Aktów nadania stopnia awansu zawodowego z dnia [...] 2005 r. i dnia [...] 2005 r. opatrzonych nr [...]. W oparciu o to pismo (z dnia 2 sierpnia 2011 r.) Wielkopolski Kurator Oświaty przeprowadził postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. opisanych aktów nadania stopnia awansu zawodowego zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] i [...] 2012 r. o nr [...] i nr [...]. Zważywszy zatem na fakt, że skarżąca nie wykazała, by przed wniesieniem skargi wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.) jej skargę należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ J.Zieliński