II SAB/Po 29/24

Dnia 17 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 listopada 2023 r. w punktach 1 i 2 w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 7 listopada 2023 r. wysłanym poprzez wiadomość e-mail W. D. (dalej też jako skarżący lub strona) zwrócił się do Komendanta Policji o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Kserokopii (skanu) zanonimizowanego sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków Komendy Policji pod pozycją rejestru nr [...] w roku 2023. 2. Jeżeli w w/w aktach postępowania skargowego nie sporządzono sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, to z jakiego powodu zaniechano tej czynności ? 3. Ile do dnia 7 listopada 2023 r., Komenda Policji przeprowadziła postępowań skargowych ?. Skarżący wniósł o udostępnienie informacji w formie pliku pdf i przesłanie jej pocztą elektroniczną na adres e- mail; lub pocztą pod wskazany adres. Pismem z 17 listopada 2023 r. nr [...] Komendant stwierdził, że w zakresie udostępnienia wybranych sprawozdań kończących postępowanie skargowe dokumenty te mają charakter wewnętrzny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2022 r. III OSK 4561/21 wskazał, że pojęcie dokumentu wewnętrznego, który sam w sobie nie stanowi informacji publicznej, odnosi się przede wszystkim do tych dokumentów, które nie są skierowane na zewnątrz. Służą one bowiem wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk oraz mogą określać zasady działania w danych sytuacjach, czy też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Takie dokumenty nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Pogląd, że dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej jest konsekwentnie prezentowany przez sądy administracyjne. Organ zaznaczył, że przedmiotowa dokumentacja związana jest z indywidualnymi sprawami innych osób. Komendant wskazał, że informacja publiczna odnosi się do strefy faktów. Wyjaśnienie np. podstaw prawnych działania organu nie jest informacją o sprawach publicznych. Biorąc pod uwagę powyższe, informacje, o których udzielenie skarżący wnosił w 1 i 2 punkcie wniosku nie stanowią zdaniem organu informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do kwestii przekazania danych statystycznych, organ poinformował, że we wniosku nie zakreślono żadnych dodatkowych kryteriów pozwalających, w sposób niebudzący wątpliwości, zdefiniować zakresu danych pozostających w zainteresowaniu wnioskodawcy- nie zakreślono okresu, którego dane mają dotyczyć (wskazano jedynie datę końcową). Charakter uprawnienia wynikającego z dostępu do informacji publicznej powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać, lub że chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może domagać się od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.). Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły, zbyt ogólny lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe pismo zostało nadane e-mailem na adres skarżącego w dniu 20 listopada 2023 r. ze wskazaniem, że plik zabezpieczono hasłem, które nadesłano odrębną wiadomością mailową (z tego samego dnia). Wiadomością mailową z dnia 29 stycznia 2024 r. skarżący wniósł o ponowne przesłanie odpowiedzi na jego wniosek, w zwykłym pliku bez użycia hasła. Ostatecznie, ponowna odpowiedź na wniosek uzyskał 1 lutego 2024 r. Dnia 1 lutego 2024 r. W. D. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. 3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 7 listopada 2023 r. w zakresie pkt 1 i 2 oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżący podał, że w dniu 7 listopada 2023 r. poprzez pocztę e-mail skierował do Komendy Policji wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ udzielił mu odpowiedzi w dniu 20 listopada 2023 r. pismem l.dz. [...] Organ przyjął stanowisko, że sprawozdanie z przeprowadzanego postępowania skargowego nie podlega udostępnieniu gdyż nie stanowi to informacji publicznej. Odnośnie punktu 3 wniosku Komendant stwierdził, że jest nieprecyzyjny- z czym skarżący się zgodził. Dlatego w skardze pominął ten punkt. Punkt 2 też jest nieaktualny. Skarżący podał, że Komendant Wojewódzki Policji [...] w dniu 18 listopada 2016 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie koordynacji i zasad przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków w Komendzie Policji i w jednostkach organizacyjnych Policji województwa [...]. W § 22 napisano, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego należy sporządzić sprawozdanie, które winno zawierać: 1) Wyszczególnienie zarzutów lub żądań zawartych w skardze; 2) Rodzaj i zakres czynności wyjaśniających; 3) Opis i analizę zdarzenia; 4) Zajęte stanowisko i podstawę prawną; 5) Wnioski i ewentualne terminy ich realizacji. W paragrafie 23 napisano, że sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wymaga zatwierdzenia przez : 1) Komendanta Policji, albo działającego z jego upoważnienia : Zastępców Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] lub Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w P., 2) Działającego z upoważnienia Komendanta Policji kierownika komórki organizacyjnej KWP w P. - w przypadku polecenia wydanego przez Komendanta Policji, dotyczącego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego; W ocenie skarżącego zatwierdzone sprawozdanie przez Organ stanowi dokument podlegający udostępnieniu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ podkreślił, że terminowo i bez zbędnej zwłoki udzielił pisemnej odpowiedzi skarżącemu na wskazany przez skarżącego adres mailowy. W odpowiedzi odniesiono się do wszystkich punktów wniosku skarżącego. Wskazano m.in., że dokumenty, o które wnosi skarżący mają charakter dokumentów wewnętrznych, wobec czego wniosek skarżącego w punkcie 1 i 2 nie stanowił informacji publicznej w myśl przepisów u.d.i.p. Odnośnie przekazania danych statystycznych Skarżący nie zakreślił dodatkowych kryteriów pozwalających, w sposób niebudzący wątpliwości, zdefiniować zakres danych pozostających w zainteresowaniu strony. W ocenie organu powyższe dowodzi, że udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek, a z uwagi na to, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, uczyniono to w formie czynności materialno-technicznej. Organ postąpił właściwie i w sytuacji, gdy sprawa nie dotyczyła informacji publicznej, wystosował w odpowiednim terminie pismo informacyjne. W tej sytuacji niezasadny jest stawiany organowi zarzut bezczynności. Organ wskazał, że w przypadku uznania przez Sąd, że zakres wnioskowanych przez skarżącego informacji stanowi informację publiczną należy zwrócić uwagę na regulację z ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 dalej u.P.) w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Obowiązująca w tym zakresie procedura wskazuje zakres uprawnień przysługujących określonej i wskazanej grupie osób. Ustawa ta nie przewiduje możliwości udostępniania kopii sprawozdań kończących czynności wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4 u.P., a które zostało sporządzone zgodnie z istniejącymi w tym zakresie przepisami. Dlatego też zasady dostępu do wskazanego przez wnioskodawcę sprawozdania z czynności wyjaśniających nie podlegają regulacji wskazanej w u.d.i.p. Do tych zagadnień mają bowiem zastosowanie wskazane przepisy u.P. a nie przepisy, o które oparł wniosek Skarżący. Organ podtrzymał stanowisko, że objęte wnioskiem dokumenty mają charakter wewnętrzny. Komendant podkreślił, że ewentualny dostęp do akt zakończonych postępowań dyscyplinarnych odbywa się na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego. Orzeczenie dyscyplinarne stanowi część składową akt sprawy. Z uwagi na powyższe, w tym zakresie nie znajdą zastosowania przepisy u.d.i.p. Zdaniem organu, udostępnienie treści wnioskowanych orzeczeń dyscyplinarnych, nawet zanonimizowanych w zakresie danych osobowych policjantów, jest przekroczeniem zakresu informacji publicznej. Mimo przeprowadzenia anonimizacji możliwe jest zidentyfikowanie danych osobowych policjanta, którego dotyczy sprawa, poprzez wskazanie w postępowaniu dyscyplinarnym okoliczności dotyczących zdarzenia, czy zdarzeń opisanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Potencjalna wiedza na temat takich orzeczeń może niekorzystnie wpływać na bezpieczeństwo w zakresie danych osobowych policjantów oraz ładu i porządku publicznego w zakresie ich wykorzystania. W przypadku dostępu do akt postępowania dyscyplinarnego, nie można skutecznie żądać udostępnienia akt zakończonego postępowania dyscyplinarnego, gdyż zachodzi udostępnienie nie informacji publicznej, ale zbioru materiałów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd oceniał, czy Komendant Policji dopuścił się zarzucanej przez W. D. bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 7 listopada 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie ma wątpliwości, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący był zgodnie z art. 2 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Komendant Policji w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Z bezczynnością w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 P.p.s.a.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie powiadamia wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie informuje o przeszkodach technicznych w uzyskaniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 ustawy). W rozpoznawanej sprawie organ przyjął, że objęte wnioskiem skarżącego w pkt 1 i 2 informacje dotyczące sprawozdań kończących postępowania skargowe znajdujące się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków Komendy Policji pod pozycją rejestru nr [...] w roku 2023 nie stanowią informacji publicznej. Sąd tego stanowiska nie podziela, a to z następujących względów. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytworzonych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań władzy publicznej. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Nie oznacza to, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną. Wobec tego informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez podmiot wykonujący władzę publiczną, ale także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Analiza art. 6 u.d.i.p. wykazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, CBOSA). Można więc stwierdzić, że informacją publiczną stanowi treść informacji wytworzonych m.in. przez organy władzy publicznej, w tym dokumenty urzędowe. Należy dostrzec różnicę pomiędzy dokumentami, które stanowią informację publiczną i ich przeciwieństwem, tj. dokumentami wewnętrznymi. W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumentami wewnętrznymi są dokumenty o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. m.in. wyroki NSA z: 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14; 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1681/14; 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12 – wszystkie przywołane orzeczenia zostały opublikowane na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokumentem urzędowym, w świetle 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tę definicję wyczerpuje sprawozdanie z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie skargowej. Sprawozdanie stanowi swoistego rodzaju streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału 2 K.p.a., analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzenia zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania sprawy oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi zatem oficjalny dokument z postępowania w sprawie, podpisany przez funkcjonariusza i złożony do akt sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie sygn. II SAB/Ol 9/24 z dnia 12 marca 2024 r., CBOSA). Nie może zmieniać tej oceny okoliczność podnoszona przez organ, że objęte wnioskiem dokumenty dotyczą indywidualnej sprawy skargowej, co uniemożliwia jego ujawnienie w domenie publicznej. Indywidualny charakter rozpoznawanej sprawy nie przesądza bowiem o potraktowaniu jej, bądź nie, jako informacji publicznej. Oczywiście treści w dokumentach zawarte, istotne z punktu widzenia interesów obywatela (np. dane osobowe, dane wrażliwe, itp.) podlegają ochronie prawnej poprzez ograniczenie dostępu do takiej informacji (art. 5 u.d.i.p.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sam wniosek (tutaj skarga) wszczynający postępowanie nie stanowi informacji publicznej (przykładowo wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5148/21). W dużym uproszczeniu należy wskazać, że wniosek wszczynający postępowanie w sprawie indywidualnej jest dokumentem prywatnym. Natomiast czynności podejmowane na skutek wszczęcia postępowania z tego wniosku mają wyłącznie charakter publicznoprawny, a dokumenty wytworzone przez funkcjonariusza publicznego i złożone do akt sprawy są dokumentami urzędowymi, a zatem zawierają informację publiczną. Jak wskazuje się w orzecznictwie (patrz wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17) akta postępowania skargowego prowadzonego prze Policję zawierają informacje o działalności organu. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzona sprawą posiadają walor informacji publicznej. Dotyczą sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie przedstawienia sprawy. Wobec tego, że Komendant Główny Policji błędnie zakwalifikował przedmiot żądania przyjmując, iż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, uzasadniony okazał się stawiany w skardze zarzut bezczynności organu w realizacji wniosku z 7 listopada 2023 r. w punktach 1 i 2. Z art. 149 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a tej ustawy). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze w pkt I sentencji wyroku Sąd zobowiązał Komendanta Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 7 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w pkt 1 i 2, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pkt II sentencji wyroku organ stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Jednocześnie, w pkt III sentencji wyroku, Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie jest rażąca (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. W ocenie Sądu, zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku nie jest efektem świadomego zaniechania organu, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, lecz błędnej interpretacji przepisów prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, tytułem uiszczonego wpisu sądowego do skargi. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów (art. 119-120 p.p.s.a.).