II SAB/Po 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. K. na postanowienie z dnia 30 października 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 sierpnia 2018 r. w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić zażalenie /-/J.Szuma W piśmie z dnia 2 lutego 2018 r. M. K. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania (k. 3-5 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 29 marca 2018 r. (k. 2 akt sądowych) Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej zwany "Przewodniczącym Wydziału") polecił wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 złotych stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W reakcji na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu M. K. złożył też wniosek o zwolnienie go z obowiązku uiszczania kosztów postępowania oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 15 akt sądowych). Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy odmówił M. K. przyznania prawa pomocy (k. 15-19 załącznika do akt sądowych). Od powyższego postanowienia M. K. wniósł sprzeciw (k. 25-29 załącznika do akt sądowych). Postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") (k. 52-63 załącznika do akt sądowych). Postanowienie to doręczono M. K. dnia 21 listopada 2018 r. (k. 65-66 załącznika do akt sądowych). Pismem z dnia 28 listopada 2018 r. (egzemplarz podpisany znajduje się na k. 54-56 akt sądowych; pisma zawierające te same treści skarżący składał również w drodze elektronicznej – nie podpisane) M. K. wskazał, że w odniesieniu do "postanowień II SA/Po 34/18 i II SA/Po 288/18 z dnia 5.11.2018 r." [...] "wnosi sprzeciw nie będący środkiem odwoławczym co do istoty sprawy na podstawie art. 165 i 243 w związku z art. 220 § 3 i 227 P.p.s.a.". Na kolejnych stronach wskazał, że "w dniu 31.10.2018 r. wydane zostały postanowienia nr II SAB/Po 34/18 i II SA/Po 288/18 w treści swoich uzasadnień zawierające dotychczasowe prawnie niedopuszczalne, nieposiadające żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym spekulacyjno probabilistyczne konfabulacje [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że pismo M. K. z dnia 28 listopada 2018 r. (k. 54-56 akt sądowych) potraktował jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 30 października 2018 r. (k. 52-63 załącznika do akt sądowych). W jego treści skarżący wskazuje, że dotyczy ono postanowienia z dnia "5.11.2018 r.", jednakże nie ulega wątpliwości skarżący ma na myśli datę pisma przewodniego sekretarza sądowego, z którym wysłano postanowienie z dnia 30 października 2018 r. (k. 66 załącznika do akt sądowych). Ponadto na stronie 5 pisma z dnia 28 listopada 2018 r. M. K. odnosi się do postanowienia z dnia "31.10.2018 r." (powinno być 30 października 2018 r. – uw. Sądu) i wprost je kwestionuje (zob. k. 61 akt sądowych). Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego należy stwierdzić, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/J.Szuma