II SAB/Po 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie zatrudnienia; postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga W dniu 5 stycznia 2012 r. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie uchwały Zarządu Powiatu w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] dotyczącej odmowy ponownego zatrudnienia skarżącej na stanowisku Dyrektora Domu Dziecka w K.. W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Organ wskazał, iż załatwienie niniejszej sprawy nie jest i nie może być podejmowane w żadnej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., tym samym też nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu nadzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i należało ją odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy organ ten zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3), ewentualnie wówczas gdy zobowiązany jest wydać inny niż powyżej akt lub dokonać czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4), czy też gdy powinien wydać pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (art. 3 § 2 4a). Z powyższego a contrario wynika, że nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organów administracji publicznej, wówczas gdy załatwiają sprawy w innej formie prawnej, w tym w formie rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). Z przepisu art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) wynika, iż organy nadzoru mogą wkraczać w działalność powiatu tylko w przypadkach określonych ustawami. Jednym z tych przypadków jest możliwość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części, bądź wskazującego, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym). Organy nadzoru nie mają kompetencji do orzekania o zgodności z prawem uchwał podejmowanych przez organy gminy i do ich zatwierdzania. Tym samym, pismo organu nadzoru informujące o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym. Dokument taki nie jest także decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Również z tego powodu, brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, przejawiający się w niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego, nie jest "bezczynnością organu" uzasadniającą dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd nie badał zasadności zarzutów strony skarżącej przedstawionych w skardze. Konkludując, skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. /-/ B. Drzazga