II SAB/Po 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) zł. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak W dniu 20 lipca 2010 r. B. K., reprezentowana przez radcę prawnego P. I., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie wydania orzeczenia z wniosku skarżącej z dnia (...) marca 2005 r. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą po drogę publiczną, położoną w P., zapisaną w KW pod nr (...). Uzasadniając skargę podano, że decyzją z dnia (...) kwietnia 2006 r. Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość należąca do skarżącej, z dniem 01 stycznia 1999 r. stała się z mocy prawa własność Miasta jako grunt zajęty pod drogę publiczną. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Ministra Budownictwa z dnia (...) września 2006 r. Tym samym organ administracji obowiązany był do załatwienia sprawy ustalenia odszkodowania najpóźniej w dniu (...) listopada 2006 r. Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego w P., w odpowiedzi na skargę przedstawił stan sprawy oraz podejmowane przez organ kolejne czynności. Wyjaśnił, że w wyniku sprecyzowania żądania przez pełnomocnika, co nastąpiło pismem z dnia (...) maja 2010 r., podjęto działania mające na celu zakończenie przedmiotowego postępowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2010 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, czyli wniosła zażalenie do Wojewody Wielkopolskiego na niezałatwienie sprawy w termie przez Prezydenta Miasta Poznania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 26 sierpnia 2010 r., jednakże w zakreślonym terminie skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpany został tryb zażaleniowy, określony w art. 37 kpa. W zakreślonym przez Sąd terminie radca prawny P. I. nie przedłożył do akt sprawy wymaganego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu W pierwszej kolejności podkreślić należy, że obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania orzeczenia z wniosku skarżącej z dnia (...) marca 2005 r. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą po drogę publiczną, położoną w P., zapisaną w KW pod nr (...). Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy podlega odrzuceniu. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi bowiem, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta w sprawach dotyczących wypłaty odszkodowania jest Wojewoda. Z powołanych przepisów wynika zatem, że skarżący winien był przed złożeniem niniejszej skargi wnieść Wojewody zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta P. sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. Zważywszy na fakt, że strona skarżąca nie wykazała, by przed wniesieniem skargi wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 kpa), przedmiotową skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak