II SAB/Po 42/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2009r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; postanawia I. odrzucić skargę, II. przyznać adwokatowi S.K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] ([...] ) złotych w tym [...] ([...]) złotych podatku od towarów i usług oraz kwotę 17,00 (siedemnaście) złotych tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa. /-/ B. Drzazga W dniu 16 lipca 2009r. J.B. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., polegającą na zaniechaniu wydania decyzji w postępowaniu dotyczącym legalności wykonania przez E. i Z. B. schodów wewnętrznych na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009r. (sygn. akt II SA/Po 804/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] maja 2008r. w przedmiocie wykonania przy przebudowanych schodach zewnętrznych i podjeździe do budynku na działce nr [...]przy ul. [...]w L.: balustrady wraz z pochwytem na schodach, spoczniku oraz pochylni, poszerzenia schodów do szerokości minimum 35 cm oraz obowiązku zapewnienia nawierzchni ze schodów z materiału niepowodującego niebezpieczeństwa poślizgu i zapewnienia dostępu osobom niepełnosprawnym poprzez montaż odpowiedniego urządzenia. Skarżący zaznaczył, że wyrok ten był wydany 78 dni temu i dotychczas nie podjęto postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę z dnia 27 lipca 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wyjaśnił, iż wspomniany w skardze wyrok Sądu uprawomocnił się z dniem 26 czerwca 2009r. W dniu 22 lipca 2009r. prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy został przesłany organowi I instancji. W tej sytuacji organ wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z 10 września 2009r. referendarz sądowy tutejszego Sądu zwolnił skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata z urzędu. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wykazanie w terminie 7 dni, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, a mianowicie wniósł w trybie art. 37 kpa zażalenie do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego wskazał, że zdaniem skarżącego tryb z art. 37 kpa został przez niego wyczerpany przez sam fakt, że pismo z dnia 10 lipca 2009r. zostało do Sądu wysłane za pośrednictwem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismo to było więc w istocie zażaleniem na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., a Wojewódzki Inspektor tak mógł je potraktować i pod tym kątem rozpatrzyć, nie przekazując do Sądu. W piśmie z 3 grudnia 2009r. skarżący podtrzymał stanowisko swego pełnomocnika oraz wskazał, że zarówno pismo z 10 lipca 2009r. do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i pismo z tej samej daty kierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nadał w dniu 17 lipca 2009r. (potwierdzenie nadania nr [...]oraz nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Wskazać należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Zważyć należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z . Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest w myśl art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2008r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Z powołanych przepisów wynika zatem, że skarżący winien był przed złożeniem niniejszej skargi wnieść do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zażalenie na niezałatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. Zdaniem pełnomocnika skarżącego jego mandant wyczerpał powołany wyżej środek zaskarżenia poprzez złożenie skargi skierowanej do Sądu za pośrednictwem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, co oznaczało, że jednocześnie wniósł zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa. W ocenie sądu twierdzenie to nie znajduje oparcia w treści art. 52 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. Czym innym bowiem jest wyczerpanie przed wniesieniem skargi przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a), a czym innym obowiązek wniesienia skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zważywszy zatem na fakt, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 kpa) jego skargę należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. i § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). /-/ B. Drzazga br