II SAB/Po 46/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2024 r. w sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę do wydania aktu lub dokonania czynności na skutek wniosku M. B. z dnia 16 stycznia 2024r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie przesłania wybranej w konkursie oferty – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Starosta dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku, III. stwierdza, ze bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; IV. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego M. B. kwotę 597 zł ( słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. B. (dalej jako "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 16 stycznia 2024 r. w formie mailowej Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. przesłanie w formie elektronicznej na adres mailowy zestawienia złożonych ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję oraz protokołem komisji konkursowej oraz kartą oceny ofert, złożonych w konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2024 roku oraz przesłanie wybranej w konkursie treści oferty bez załączników. Organ w odpowiedzi na wniosek w dniu 29 stycznia 2024 r. udzielił częściowej informacji. W dniu 29 stycznia 2024 r. Skarżący poinformował organ, iż nie otrzymał wybranej w konkursie oferty. W piśmie z dnia 30 stycznia 2024 r. organ poinformował Skarżącego, iż treść oferty nie może zostać udostępnione, ponieważ nie stanowi informacji publicznej. Pismem z dnia 9 lutego 2024 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Starosty wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Starosty do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż oferta oceniona jako najkorzystniejsza, o którą wnioskował, zawiera przecież informacje o sprawach publicznych, czego dowodzi fakt, że pozytywna ocena wybranej oferty musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył. Niewątpliwie w ofercie przedstawione są dane oferenta, które decydowały o wyborze oferty jako najkorzystniejszej, które należą do sfery informacji publicznej i pozwalają ocenić, dlaczego dysponent środków publicznych zdecydował się wybrać właśnie tę, a nie inną ofertę. Skarżący nie wnioskował przecież o udostępnienie mu dokumentu urzędowego, a udzielenie informacji publicznej, która niewątpliwie zawiera się w treści wybranej w konkursie oferty. Skarżący nie wnioskował przecież o udostępnienie mu treści oferty, która nie została wybrana w konkursie, a wskazał precyzyjnie na ofertę zwycięską. Wybór takiej oferty decyduje o tym, iż wyłonionej w konkursie organizacji, na podstawie takiej oferty, przyznawane są środki publiczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż w otwartym konkursie ofert na realizację zadania publicznego na terenie Powiatu [...] w 2024 roku w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej została wybrana oferta złożona przez Fundację H. z W., natomiast w zakresie świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej - oferta złożona przez Stowarzyszenie S. z N. . Na skutek wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej - dokumentów wytworzonych w powyższych postępowaniach, organ udostępnił dokumenty komisji konkursowej, na podstawie których Zarząd Powiatu [...] uchwałą nr [...] z dnia 30 listopada 2023 r. dokonał rozstrzygnięcia otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego. Organ odmówił natomiast udostępnienia dokumentów zwycięskich ofert, gdyż nie stanowią one informacji publicznej. Owa oferta nie stanowi bowiem treści zobowiązania stron, jak również nie jest związana z rozliczeniem środków przekazanych na realizację umowy. W powyższym zakresie oferta, nawet będąca załącznikiem do umowy, w dalszym ciągu pozostaje dokumentem prywatnym. Dodatkowo, w przypadku oferty złożonej przez stowarzyszenie S., zastrzegło ono, żeby nie ujawniać treści oferty ze względu na to, że jej treść stanowi przejaw działalności twórczej wnioskodawcy, tj. spełnia przesłanki "utworu" w myśl ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych i w związku z tym podlega ochronie prawnej przewidzianej w tej ustawie. W przypadku zatem naruszenia praw autorskich, uprawniony mógłby dochodzić roszczeń od każdej osoby, która dopuściła się tego naruszenia - zarówno od organu władzy publicznej, który udostępnił treść wniosku będący dokumentem prywatnym i stanowiącym utwór, jak i podmiotu, który w następstwie tego wykorzystał w sposób bezprawny udostępniony mu utwór. Organ podkreślił, iż treść ofert składanych w konkursie na realizacje zadania publicznego w zakresie nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, nie określa ani przedmiotu zawieranej po rozstrzygnięciu konkursu umowy, ani nie jest związana z rozliczeniem środków publicznych. Przedmiotem oferty w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej czy nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego nie jest bowiem cena/wynagrodzenie za realizację zlecanego zadania publicznego, gdyż wynika z kwoty bazowej i mnożnika ustalonego na podstawie art. 20 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 945). Przepis ten reguluje w sposób wyraźny metodę i wartości procentowe dotacji z podziałem na poszczególne cele. Natomiast oferty wnioskodawców w swojej materialnej treści zawierają informację na temat ich doświadczenia i jego autorskich metod realizacji zadania publicznego, co stanowi indywidualną wartość oferty i przewagę konkurencyjną nad innymi ofertami. Te indywidualne, autorskie wartości oferty podlegają ocenie organu w postępowaniu konkursowym. Ich ujawnienie może prowadzić do nierzetelnego i naruszającego zasady uczciwej konkurencji powielania treści autorskich pomysłów, koncepcji. W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2024 r. Skarżący podniósł, iż nie może czynić mu zarzutu, że kieruje skargi do sądów administracyjnych czy też odwołania od decyzji organów do SKO, gdyż niejako prowadziłoby to do petryfikacji uchybień czynionych przez organy i stanowiło kontrolę działalności organów iluzoryczną. Trzeba zauważyć, iż organy dysponują wykwalifikowaną obsługą prawną, która jest w stanie ocenić, czy wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Co więcej, jak w przedmiotowym przypadku, wniosek taki został szczegółowo przeanalizowany, a na poparcie stanowiska organu została przywołana grupa orzeczeń, która ma uzasadniać jego stanowisko. Organ na etapie sądowym podtrzymuje swoje stanowisko. Tym samym w sytuacji uznania merytorycznych racji skarżącego konieczna jest właściwa reakcja sądu, która zapobiegnie permisywizmowi i utwierdzeniu organu w przekonaniu, że postępuje właściwie, nie udostępniając żądanej informacji publicznej. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych. Skoro prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. W dalszej części pisma Skarżący opisał szeroko kwestię "nadużycia prawa" wyjaśniając, iż w przypadku Skarżącego nie mamy przecież do czynienia z pieniactwem, a więc chęcią zakłócenia funkcjonowania organu, gdyż Skarżący złożył jeden wniosek. Nie kierują nim również prywatne animozje, czy też chęć wykorzystania informacji w prywatnych sporach. Jego działanie nie cechuje się też kierowaniem spraw do Sądów w sytuacji braku reakcji organu w ustawowym terminie. Skarżący kieruje skargę w sytuacji uzyskania merytorycznego stanowiska organu, popartego grupą orzeczeń sądowych, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, którego to stanowiska organ konsekwentnie broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia bezczynności Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z powyższych względów wskazać należy, iż w myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.), z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17, CBOSA). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest zatem rozważenie następujących kwestii: czy Starosta należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznej; czy informacje, o które wnioskował Skarżący stanowią informację publiczną oraz czy organ prawidłowo załatwił sprawę Skarżącego, tj. czy w zakresie, w jakim był do tego zobowiązany, udostępnił żądane informacje, zgodnie z wnioskiem/wnioskami. W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż Starosta jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jasno wynika, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi "organy władzy publicznej" (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego ("j.s.t."), w tym ich organy wykonawcze (por. wyroki WSA: z 15.01.2013 r., II SAB/Ol 165/12; z 02.06.2015 r., IV SAB/Po 47/15; z 14.06.2016 r., IV SAB/Wr 75/16; z 27.07.2016 r., II SAB/Gd 91/16; z 21.07.2017 r., II SAB/Bd 65/17; z 31.07.2017 r., II SA/Kr 672/17; z 27.04.2018 r., II SAB/Wa 665/17; z 28.12.2018 r., II SAB/Po 108/18; z 09.04.2019 r., IV SAB/Gl 18/19; z 21.11.2019 r., IV SAB/Wr 99/19; z 25.09.2020 r., IV SAB/Po 90/20 – dostępne w CBOSA). Tym samym Starosta był w niniejszej sprawie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Rozważając aspekt przedmiotowy, tj. czy żądane przez Skarżącego dane stanowią informację publiczną należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji RP). Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pod pojęciem "informacji publicznej" należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, T. 2002, s. 28–29). Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera przepis art. 6 ust. 1 pkt 1–5 u.d.i.p. W szczególności, w kontekście rozpoznawanej sprawy, warto zwrócić uwagę, że udostępnieniu podlega informacja w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (pkt 1 lit. c); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. a, b, d); danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, a także treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (pkt 4 lit. a tiret pierwsze i drugie oraz lit. c), majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (pkt 5 lit. c). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż zasadniczo zatem informacje związane z realizacją ww. zadania publicznego czy też ze środków publicznych stanowią informację publiczną. W niniejszej sprawie informacje których dotyczy wniosek odnoszą się do treści wybranej w konkursie na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej treści oferty bez załączników. W ocenie Sądu treść dokumentu w postaci wyłonionej w konkursie oferty bez załączników (czego domagał się wnioskodawca) mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej. Zgodzić się należy w powyższym zakresie z argumentacją skargi, iż treść oferty z konkursu w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej i świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego bezsprzecznie stanowi informację publiczną. Informację publiczną stanowi bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakter taki mają niewątpliwie dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, a więc oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego. Warto zauważyć, iż zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczeniu nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej realizowanymi przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. Finansowanie tego typu zadań, realizowanych przez organizację pozarządową, wybieraną w otwartym konkursie ofert, odbywa się ze środków publicznych. Oferta oceniona jako najkorzystniejsza, o którą wnioskował skarżący, zawiera przecież informacje o sprawach publicznych, czego dowodzi fakt, iż pozytywna ocena wybranej oferty musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył. Niewątpliwie w ofercie przedstawione są dane oferenta, które decydowały o wyborze oferty jako najkorzystniejszej, które należą do sfery informacji publicznej i pozwalają ocenić, dlaczego dysponent środków publicznych zdecydował się wybrać właśnie tę, a nie inną ofertę. W tym miejscu należy wskazać, iż pojęcia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z dokumentami urzędowymi, gdyż kluczowe znaczenie ma tutaj fakt, czy dany dokument zawiera informację publiczną. Bezsprzecznie oferta złożona w konkursie na realizację zadania publicznego nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji, jednak z uwagi na to że jej treść odnosi się do sposobu wykonania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych, a ponadto została złożona w konkursie, którego wynik decydował o powierzeniu wykonania tego zadania organizacjom pozarządowym, z wykorzystaniem środków publicznych, tym samym zawiera ona informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż " w sprawie oczywistym jest, że dla oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu, w tym przede wszystkim czy dokumentacja beneficjenta była skonstruowana i oceniona zgodnie z zasadami wyznaczonymi w ramach konkursu i przepisach [...]. Wskazać bowiem należy, że dokumenty złożone w toku postępowania prowadzonego przed publicznym podmiotem stanowią część dokumentacji zawartej w aktach takiego postępowania, a zatem stają się częścią zebranego materiału dowodowego danej sprawy. Taki materiał dowodowy stanowi więc informację o "sprawie publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p". (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 7186/21). Tym samym uznać należy, iż wszystkie informacje dotyczące gospodarowania majątkiem publicznym są informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ pozwalają na skuteczną kontrolę, a następnie na ocenę, w jaki sposób dane podmioty wykonujące zadania publiczne, gospodarują środkami publicznymi. W sytuacji zatem, gdy żądana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej i organ jest w posiadaniu żądanej informacji, a jednocześnie uznałby, że żądanie danej informacji publicznej ulega z określonych przyczyn utajnieniu ( o czym mowa w odpowiedzi na skargę) – to odmowa udzielenia takiej informacji publicznej winna zostać udzielona w postaci decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, wydanej w oparciu o art. 16 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie organ jednak - w zakresie, w jakim nie udostępnił żądanej informacji publicznej nie wydał żadnej decyzji, która mogłaby być następnie zweryfikowana, gdyby strona się z nią nie zgadzała. Podsumowując podkreślić należy, iż skoro żądana przez skarżącego informacja miała walor informacji publicznej, a zatem sprawa powinna zostać załatwiona poprzez wydanie aktu ( decyzji) lub podjęcie czynności ( udostępnienie informacji) – również w zakresie wybranej oferty, którą pominięto przy udzieleniu w dniu 29 stycznia 2024r. odpowiedzi na wniosek z dnia 16 stycznia 2024r. W tym miejscu odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę wyjaśnić jeszcze raz należy zaznaczyć, iż sokoro organ uznał, że część informacji publicznej nie mogła zostać udzielona ponieważ może doprowadzić do nierzetelnego i naruszającego zasady uczciwej konkurencji powielania treści autorskich, to winien w tym zakresie wydać decyzję, czego nie uczynił. Ponieważ do dnia wyrokowania sprawa w zakresie objętym skargą nie została załatwiona, organ pozostaje w bezczynności ( art. 149 § 1 p.p.s.a ). Warto w tym miejscu wskazać, iż również podmiot składający ofertę traktował ją jako informację publiczną, o czym jednoznacznie świadczy przesłana kopia oświadczenia oferenta, że "zastrzega poufność treści niniejszej oferty wraz z załącznikami - na podstawie złożonego wraz z ofertą "Oświadczenia o zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorcy", mając także na uwadze dołączoną opinię prawną w tym zakresie. Treść oferty zawiera tajemnicę przedsiębiorcy i podlega prawnej ochronie. Informacje w niej zawarte nie mogą zostać udostępnione, w tym także w trybie dostępu do informacji publicznej.Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu m.in. na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).". Oferent zastrzegł, iż "poza technicznym, koncepcyjnym, czy organizacyjnym charakterem, zawarte w ofercie informacje stanowią dla nas szczególną wartość, która pozwala na skuteczną rynkową konkurencję z podmiotami prowadzącymi podobny profil działalności. Nie pozostaje zatem wątpliwe, iż informacje te mogą znajdować się w kręgu zainteresowań podmiotów biorących udział w otwartych konkursach ofert, co w przypadku ich ujawnienia grozilo będzie powstaniem dla nas znaczącej szkody". Tym samym sam oferent odwołując się do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje, że mamy do czynienia z informacją publiczną ale która z uwagi na "tajemnice przedsiębiorstwa" nie powinna zostać udostępniona. Jednakże w takiej sytuacji, co wskazano już wyżej organ winien wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie organ bezzasadnie uznał, iż nie mamy do czynienia z informacją publiczną. Natomiast dojście do wniosku, że żądane dane stanowią informacji publicznej ale nie mogą zostać udostępnione z uwagi na tajemnice przedsiębiorstwa wymagałoby wydania stosownej decyzji. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż działanie organu nie stanowiło prawidłowej reakcji na wniosek Skarżącego w zakresie nieudostępnienia wybranej oferty. W świetle powyższych uwag sposób rozpoznania wniosku Skarżącego na obecnym etapie świadczy o bezczynności Starosty. Taka ocena powodowała konieczność stwierdzenia bezczynności i zobowiązania organu do rozstrzygnięcia wniosku w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. (pkt I i II sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, orzekając o tym w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., mając na uwadze okoliczność, że wniosek skarżącego nie pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W ustawowym terminie (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) organ udzielił znacznej części informacji o w zakresie przesłania oferty wyłonionej w konkursie do Skarżącego zostało skierowane pismo co przemawia za przyjęciem stanowiska, że organ nie zlekceważył wniosku. W stanie sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że organ celowo i ze złej woli uznał żądane dane jako niedotyczące informacji publicznej. O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu sądowego w kwocie 100 zł, wynagrodzenie reprezentującego go adwokata, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) (480 zł), oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).