II SAB/Po 50/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy T. P. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu postanowienia o wstrzymaniu z urzędu zaskarżonej decyzji postanawia odrzucić skargę /-/ A. Łaskarzewska Powołując się na art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) Gmina T. P. wniosła skargę na bezczynność Wojewody, domagając się zobowiązania tego organu do wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca Gmina wskazała, że w myśl art. 9 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję ustalającą odszkodowanie, organ który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot podlega jego kontroli. Złożona skarga dotyczy bezczynności Wojewody i obejmuje żądanie zobowiązania tego organu do wydania niezaskarżalnego postanowienia, o którym mowa w art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem, z woli ustawodawcy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne orzekające w sprawach skarg na bezczynność obejmuje wyłącznie przypadki określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Oznacza to, że do właściwości sądów administracyjnych należy rozpoznawanie skarg na bezczynność organów obejmującą zaniechanie wydania decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty oraz postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z treści art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika wprost, że postanowienie – którego wydania domaga się skarżąca Gmina – jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydawane w oparciu o art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest więc żadnym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa, tak więc nie jest możliwe w drodze skargi do sądu administracyjnego skuteczne zarzucenie Wojewodzie bezczynności w tej sprawie. Z tych przyczyn wniesioną do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody uznać należało za niedopuszczalną, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa. /-/ A.Łaskarzewska br