II SAB/Po 59/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K.H. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. /-/ J. Zieliński Pismem z dnia 16 września 2012 r. K. H. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji w przedmiocie warunków zabudowy Zarządzeniami z dnia 19 października 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100,- zł. oraz do wykazania, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb określony w art. 37 K.p.a – wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wezwania załączono pouczenie, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni będzie skutkować odrzuceniem skargi, a także o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz o możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie w przedmiocie uiszczenia wpisu. Wezwania te doręczono do rąk skarżącego w dniu 30 października 2012 r. (k. 16 akt sądowych). Mimo upływu terminu skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb określony w art. 37 K.p.a., a ponadto, jak wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu, nie uiścił wpisu sądowego (k. 17 akt sądowych). W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: P.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast skutkiem procesowym braku uiszczenia wpisu, mimo stosownego wezwania w tym przedmiocie, jest odrzucenie skargi – art. 220 § 3 P.p.s.a. Dodatkowo zauważyć należy, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności przypadki, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia. Art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ strona, mimo wezwania nie wykazała, iż przed wniesieniem skargi skorzystała z środków określonych w art. 37 K.p.a. uznać należy z tej przyczyny jej skargę jako niedopuszczalną, co uzgadniało jej odrzucenie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 220 § 3 oraz 59 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekła jak w sentencji rozstrzygnięcia. /-/ J. Zieliński