II SAB/Po 59/16

Dnia 16 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. /-/ Wiesława Batorowicz Skarżący Tomasz pismem wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu listopada 2016r. złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Przesyłka zawierająca wezwanie i obowiązujący formularz PPF została przesłana skarżącemu i odebrana przez niego osobiście w dniu 29 listopada 2016r. (k. 54). W dniu 06 grudnia 2016r. skarżący złożył w Biurze Podawczym Sądu nieaktualny formularz o przyznanie prawa pomocy PPF (k. 57 akt sąd.). Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2017 roku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter i powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF według wzoru. Skarżący tymczasem pomimo wezwania i przesłania mu prawidłowego formularza złożył wniosek o prawo pomocy na nieobowiązującym już formularzu z 2003r. Wzór formularza z 2003r. został zastąpiony wzorem formularza PPF stanowiącego załącznik do nowego obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2015r. Rozporządzenie z 2015r. zastąpiło bowiem rozporządzenie z 16 grudnia 2003r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy. Z powyższym nie zgodził się skarżący i pismem z dnia lutego 2017 roku wniósł o uchylenie zarządzenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na to, że: 1. w treści doręczonego Skarżącemu wezwania o uzupełnienie braków formalnych poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie podano, że wniosek taki należy złożyć na nowym druku PPF z uwagi na zmianę przepisów prawa i zmianę formularza tego wniosku; 2. w związku ze złożeniem przez Skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy na już nieaktualnym druku, sąd nie doręczył Skarżącemu wezwania konkretnie wzywającego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na nowym druku PPF. Wraz ze sprzeciwem skarżący załączył aktualny formularz, w którym oświadczył, że nie posiada środków na opłacenie kosztów sądowych i pełnomocnika "z wyboru". Nie posiada żadnego majątku oraz żadnego dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Wzór ten i sposób udostępniania urzędowego formularza określa w drodze rozporządzenia Rada Ministrów (art. 256 pkt 1 P.p.s.a.). Aktualnie obowiązujący wzór formularza określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Dalej zauważyć należy, iż art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżący zasadnie został dwukrotnie wezwany na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 252 § 2 P.p.s.a. i art. 257 P.p.s.a. do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Wbrew twierdzeniom skarżącego w wezwaniu z dnia 17 listopada 2016 r. wyraźnie wskazano, iż wniosek ten winien zostać złożony "na załączonym urzędowym formularzu PPF" (por. k. 76 akt sądowych) . Wzór urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowił załącznik do tego wezwania. Stąd też jako nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące nieprecyzyjności tego wezwania. Skoro skarżący – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków formalnych wniosku nie uzupełnił w zakreślonym terminie, to zasadnie referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 29 lipca 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący był także pouczony o konsekwencjach niewykonania wezwania z 20 grudnia 2016 r. (k. 76 akt sąd.). Na powyższą ocenę nie wpływa fakt złożenia wraz ze sprzeciwem wniosku o prawo pomocy na właściwym wzorze urzędowego formularza PPF. Nastąpiło to bowiem po upływie siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności, określonego w wezwaniu z dnia 20 grudnia 2016 r., który to termin upłynął z dniem stycznia 2016 r. Wobec zasadności zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2017 r. wniosek złożony w dniu 30 stycznia 2017 r. należy uznać za nowy wniosek o prawo pomocy, któremu zostanie nadany bieg. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. /-/ Wiesława Batorowicz